Auteur: Eric

Herinnerdingen

Geplaatst op door Eric

juni 5, 2013

Herinnerdingen

Herinneren is ‘mijn ding’.
Herinneren wijst je waar je bent. Door te weten waar je geweest bent, waar je vandaan komt weet je duidelijker waar je nu bent. Dat is althans wat herinneren voor mij doet.

Er zijn van die dingen die je liever niet meer weet. Er zijn van die dingen die je liever niet meemaakt. En toch maak je ze mee, toch weet je ze nog.

Bijna 20 jaar ben ik bezig geweest met het hervinden van mijn leven. Het opnieuw een plek geven van dingen die gebeurden toen mijn kinderlijk brein nog te weinig wist hoe er mee om te gaan. Het kinderlijk brein stopt ze weg, verbergt ze voor je, zodat je er niet aan hoeft te denken. Verzamel genoeg van dat soort dingen, stop genoeg dingen ver genoeg weg en er ontstaat vanzelf een deel wat los van je ’zelf’ komt te staan. Een deel wat gaat over een serie herinneringen en dingen die je niet meer wilde weten of waarvan je niet genoeg wist hoe er mee om te gaan.
Ontstaan er genoeg van die losstaande delen, dan wordt je zomaar op een dag wakker in de stoel bij een psycholoog die je verteld dat je een meervoudige persoonlijkheid hebt ontwikkeld. HET middel voor kinderen om met een te harde of te ingewikkelde werkelijkheid om te kunnen gaan.

Dat gebeurt niet zomaar. Er is nogal wat nodig om een kind losstaande persoontjes te laten ontwikkelen, zeker om 16 van dat soort persoontjes te ontwikkelen. Maar er moet nog veel meer gebeuren om van die 16 weer 1 functionerende persoon te maken.
Wat daarvoor nodig is, is een hele berg geduld en een wereld aan begrip van vooral de mensen om je heen, maar het belangrijkste is tijd. Heel veel tijd!
En laat je dat nou net niet hebben als je met zoveel bent.

Want er is te veel te overwinnen en ondertussen is er ook veel te leven. Je wilt doorgaan met je leven, maar het verleden houd je tegen. Wat eens werkte als methode om verder te kunnen, wordt nu de muur die je tegenhoud. Want er komt een punt waarop alles wat weggestopt werd, opgeruimd moet worden als het teveel wordt om nog langs of overheen te kunnen.
Dan begint een tergend traag en ingewikkeld proces van uitgraven, opzoeken, selecteren, her-organiseren en ondertussen spelen zich nieuwe dingen af die ook aangepakt en verwerkt moeten worden, waardoor je vaker het gevoel hebt te vechten tegen de bierkaai, dan ook maar 1 stap vooruit te komen. Want waar ik vandaag met gisteren bezig ben, moet ik morgen vandaag zien te verwerken. Dat schiet niet op als het leven zich binnen het moment afspeelt en alles wat jij doet, is stuiteren tussen momenten van toen en momenten van wat nog moet gaan komen.

Het kost wat werk, tijd en jaren vooral, maar als het lukt dan heb je ook iets. Dan wordt je op een dag wakker in het besef dat je in het nu bent. Dat gisteren bij gisteren ligt en morgen in het vakje morgen en vandaag alleen vandaag beleefd hoeft te worden. Het nu wint steeds meer terrein en dat geeft ruimte. Om te ademen, om te rusten, om te kunnen zijn wie je bent. Een. Althans voor dit moment.

Het weglopen van en terugkeren naar herinneringen werd een weg. Welke koester je, welke kun je afstoffen en van pijn ontdoen en opnieuw een plek geven. Van pijn en angst ontdaan, blijken sommige herinneringen, gewoon herinneringen. Dingen waar je aan kunt denken zonder dat ze je in de war brengen. Zonder dat ze je teruggooien in een tijd die niet meer is.

Rust, dat is vooral wat je vind als pijn en angst niet meer de boventoon voeren. En een leven wat ineens van jou is, waar je ineens naar kunt kijken en nieuwe oordelen over kunt vormen.
Alles is van waarde. ALles is verbonden. Het kleinste ding kan de meest levendige grootse herinneringen oproepen. En dat is precies wat ik wil in mijn projecten.
Ruimte maken voor die herinneringen, door een plek te geven aan iets kleins.

Of het nu gaat om briefjes in een muur of ‘dingetjes’ in een reageerbuisje, wat ze doen is hetzelfde: ruimte geven, een tastbare aanwezigheid maken van iets wat te groot is om in ons hoofd en lijf mee te dragen.

Herinneren doe je een levenlang.

Het koesteren van herinneringen, niet het vasthouden aan of van, maar ze in een veilige, warme omgeving een plek geven om tot rust te kunnen komen. Om de drager ervan rust te brengen.
Door te delen spreid je uit, verklein en los je uiteindelijk de hele zware dingen op. Opgaan in het grote geheel. Dat is wat het oplossen van meervoudig zijn is. HEt terugvinden van de scherven, ze bij elkaar brengen en zien wat het origineel was. Tijd heelt alle wonden? Nee, niet de tijd, die zet ze alleen maar stil. HEt terugvinden en herstellen van, is wat heelt, maar dat kost wel wat tijd. soms een leven lang.

Het Liefdesproject

Geplaatst op door Eric

april 5, 2012

HET LIEFDESPROJECT

In 2012 werd ‘Het Liefdesproject’ geselecteerd voor de ZOMEREXPO2012 en is de hele zomer in het GEMEENTEMUSEUM DEN HAAG te zien geweest.

In reactie op een onbeantwoorde liefde schreef ik een liefdesverklaring die alles zei wat ik op dat moment voelde. Eenmaal op papier besefte ik dat het ging om de Liefde, om het voelen, het ervaren van de Liefde en besloot ik het universele van de Liefde vrij te laten en tegelijk te verzamelen door anderen te vragen er een vertaling in hun eigen taal aan toe te voegen. Mijn streven is deze liefdesverklaring te verzamelen en delen in alle talen van de wereld.
Heb jij een taal die hier nog niet tussen staat, stuur hem dan op, dan zorg ik dat hij deel wordt van de serie. Oja, geen standaardvertalingen van internet, want die kloppen nooit! Dus alleen originele vertalingen van mensen die de taal ook echt spreken.

Met dank voor hun bijdragen aan de vertalingen zover:
Adriano Antoine, Jeg Hils, Claude Michéle Schimpf, Lily, Tien Sunarno, Ellen van Putten & Manuela Rodriges, Sigrid en haar lieve Tante!, Maria-Dolores, Eline Walda

In answer to an unrequited love I wrote this declaration of love that captured everything I was feeling. Once on paper, I realised that what was important was Love itself, being able to feel, to experience this Love I felt, more than whether or not it was answered back. And so I decided to set the Love free and share it at the same time by asking people all over the world to translate it into their own language and make a collection of a real universal Love this way.
SO do you speak a language that has not been put up here, and are you willling to put in the work to make and sent me the translation, then I will put it up here untill we have all languages of the world collected!

BTW, NO INTERNET TRANSLATIONS please, because they NEVER capture the true meaning of the words and language. So please, only send in a translation when you really know the language and can translate yourself!

3 is een meisje/pieaces of me

Geplaatst op door Eric

april 5, 2011werk

‘3’ is een meisje, met geen andere naam dan het levensjaar waarin een buurman besloot haar te verkrachten. Waarom heeft ze nooit geweten, maar duidelijk is inmiddels wel dat deze gebeurtenis haar hele leven veranderde. Niets zou ooit meer ‘gewoon’ zijn. Was het dat ooit al geweest?

Het is het beginpunt van ‘Peaces of me’ – een verzameling werk, een verslag in woord en beeld van de reis die mijn leven werd met ‘3’ als sturend middelpunt. Vergeten is onmogelijk, zelfs als het bewustzijn het ver van je houdt, draagt je lichaam het altijd met zich mee. Totdat je haar terugvindt en eindelijk de plek kunt geven die ze verdient: in het licht van de liefde!

‘3’ is a girl, with no other name than the age she was when a neighbour desided to rape her. Why, she never knew, but time made it clear that her life had changed forever. Nothing ever could be ‘normal’ again. Had it ever been?

It is the startingpoint of ‘Peaces of me’, a body of work, a journal in word and images of the journey my life became with ‘3’ being the guiding centerpoint. To forget is impossible, even if consciousness keeps it far from you, the body carries it every step it takes, always. Untill you find her again and finally can give her the place she deserves: in the light of love!

Verlichting

Geplaatst op door Eric

januari 10, 2020

Ik geloof in lichtpuntjes, momenten van helderheid, waarin je ineens ‘een lichtje opgaat’. Het brein maakt een connectie en ineens is iets even heel helder en duidelijk. 
‘Dat ik dat niet eerder bedacht hebt!’, zeg je dan. 
Momenten van helderheid vinden op alle niveaus van het leven plaats: van het je realiseren dat je hebt onthouden wat je er zo hard moest instampen op school, via snappen hoe die Ikea kast in elkaar moet en plots begrijpen waarom je kleuter al een paar dagen zo verdrietig is, tot het je beseffen van je eigen sterfelijkheid en wat je nou werkelijk belangrijk vind. 

Lichtjes die opgaan zijn bij iedereen te vinden, iedereen maakt ze mee. Je beleefd ze in bed, in de schoolbank, op het werk, in de keuken, ja, zelfs op de wc! En de mooiste lichtmomentjes zijn die van even samenvallen met het leven. Even niet meegesleurd worden door die voortdenderende trein van gedachten in je hoofd, even niet overspoeld worden door alle stress en emoties doordat iedereen iets van je wil, even niet hoeven rennen en racen om weer het volgende niet te stillen verlangen proberen te bevredigen.

Even zitten met een kopje thee, de geur in je neus, de warmte in je handen, hoe het warme vocht door je slokdarm glijdt en je ingewanden verwarmt. Alleen dat, van moment tot moment. Of dat moment waarin je hard loopt en niet meer denkt, ruimte voelt in hoofd en hart. Waar je even samen valt met heel het leven en alles één wordt. Dat moment waarin je opgaat in je werk, die hobby, die passie. Alle andere werk en beslommeringen achter je latend en verdwijnend in dat ene wat je doet. Dat moment van inspiratie, waarop je weet wat je te doen staat, hoe je verder moet. 

Iedereen kent momenten als dit, kleine momenten van verlichting, van even opgelicht worden uit het dagelijks bestaan. En als er genoeg van die kleine momenten zijn, merk je op een gegeven moment dat denken niet belangrijk is, dat voelen niet belangrijk is, dat verlangen niet belangrijk is, want alles gaat voorbij. Dat is het moment dat je één wordt met het leven, geen verschil meer tussen een ‘jou en mij’, er is geen mens, geen dier noch plant, er is slechts leven, die onnoembare stroom die alles drijft, waar alles uit voortkomt en nooit werkelijk in verdwijnt, die sommigen God noemen, anderen Verlichting, anderen Tao of de Weg of ‘gewoon’ Het Leven. Die stroom die niets van dat alles is en alles tegelijk. 

En dan, als je dat moment hebt geproefd, begrepen, doorvoelt, beleefd, weet je dat er niet één zo’n moment is, maar dat Alles dit moment is. Het licht ‘daarbuiten’, brak door ‘hierbinnen’. En dan zet je je kopje thee weg en gaat weer aan het werk, doet de afwas, mist je deadline, helpt de buurman, repareert de auto, haalt de vuilnis op, maakt de wc schoon, breekt een nagel, wast de billen van je baby, wordt boos op de kleuter, huilt om dat drama in het buitenland, knuffelt je lief, doet snel een boodschap in de regen, valt in de modder en bent één met het leven. Jij bént Het Leven. Er is niets anders.