Categorie: 2022

Pay it forward 2023

Geplaatst op door Eric

17 jaar oud en weglopen van huis, de situatie met alle spanningen en angsten werd onhoudbaar. Van een klein, stil dorp, middenin de grote stad terechtkomen. Het opvangcentrum zit middenin de Jordaan, hartje Amsterdam. Hier woon ik door omstandigheden zes ipv de toegestane drie maanden. Halverwege mijn tijd daar begint mijn nieuwe studie, grafische reproduktietechnieken aan het Grafisch lyceum in de Dintelstraat. Tijdens de opleiding leer ik de eerste beginselen van het lettertekenen, kalligrafie, boekbinden, letterzetten met loden letters en drukken op een Heidelberger degelpers. Ondanks de ingewikkeldheid van de omstandigheden, kan ik mijn geluk niet op. Al vanaf de eerste dag voel ik ‘hier hoor ik thuis’. Ik kan niet wachten om iedere dag te beginnen en zoveel mogelijk te leren. Als een spons neem ik alles op wat me aan kennis aangeboden wordt. Bezig zijn met de creatieve opdrachten helpt ook alles waar ik van wegliep op afstand en onderdrukt te houden. Twee maanden na de start van de opleiding vind ik een kamer in het souterain bij een kinderloos echtpaar in de wijk achter het concertgebouw. In de weekenden werk ik in het Onze Lieve Vrouwengasthuis, ontbijt, lunch en avondeten rondbrengen op de afdelingen. Fysiek zwaar, maar de patienten maken het werk waardevol. Na nog drie maanden raak ik overspannen en moet eerst stoppen met werken, daarna met de opleiding. Het eerste gat waar ik in val. Er zullen er nog vele volgen, maar dat weet ik dan nog niet.

Na vele omwegen en nog ruim 12 jaar full-time ziek zijn, haal ik via een reintergratie traject eindelijk op mijn 40ste mijn diploma Grafisch Vormgeven. Het is een andere wereld, alles gaat nu digitaal. Enerzijds een voordeel voor mij, want fysiek kan ik dit, maar mijn ziel mist de oude ambachtelijke technieken.

Fast forward naar een paar weken geleden, begin december 2022, nog eens ruim 17 jaar later. Op een donderdagmiddag stapt een mevrouw mijn studio in met de vraag of ik interesse heb in een proefpers. Haar man had een drukkerij, maar kan niet meer werken. De spullen staan al jaren ongebruikt en moeten nu echt weg, maar wellicht heb ik interesse. Mijn hart slaat over en ja, natuurlijk heb ik interesse! Nog geen week later staat er een tafelmodel proefpers in mijn studio, nog een week later volgen bijbehorende werkmaterialen. Alsof de tijd me ingehaald heeft gaan ineens deuren in mijzelf open waarvan ik dacht dat ze voorgoed dicht waren geslagen. De vreugde en het enthousiasme om ermee aan de slag te gaan vraagt zijn tol, dus in plaats van spelend in de studio, breng ik deze eerste kerstdag thuis op de bank, verplicht rustend, door.

Maar rust is ook ruimte voor bezinning en langzaam daalt het besef in dat, sinds het overlijden van mijn vader afgelopen september, diverse tot dan toe gesloten deuren open lijken te gaan. Het voelt alsof ik mijzelf opnieuw aan het uitvinden ben. Zijn dood geeft naast gemis, ook ruimte voor allerlei zaken waar tijdens zijn leven en aanwezigheid geen ruimte voor was.
Komende vrijdag is het precies 100 dagen sinds zijn overlijden en naast rouw en verlies breek ik ook open. Ik vind een mij nog onbekende, helere versie van mijzelf waar ik eerder niet mocht en kon zijn. Onwennig en nieuw, maar ook dit is rouw, ook dit is verlies: een nieuw begin. En daar hoef ik me niet meer schuldig over te voelen realiseer ik me nu, want als zelfs het leven zelf mij nieuwe, tweede, kansen geeft, kan het niet anders dan goed zijn wat gebeurt.
Nu is het aan mij me over te durven geven en eindelijk durven leren meegaan in die flow, durven leren vertrouwen.

Na bijna 100 dagen beginnen we beide aan een nieuwe fase, scherpe randjes die nog zo verwondden tijdens zijn leven, verzachten. Herinneringen doen minder pijn, gemis krigt meer ruimte en voelt als heling.
Deze kerst vier ik thuis, alleen, maar niet ‘alleen’. Want ook al sloot ik me voor een groot deel van de buitenwereld af deze voorbije maanden, er braken kieren open waar nieuw licht door naar binnen sijpelde. Er groeit een nieuw vertrouwen in mensen waar ik eerder niemand toe kon laten.
En zo worden deze donkere dagen, mijn lichtste van het jaar. Zelfs al zit ik hier alleen, ik weet dat ik morgen of overmorgen naar mijn studio kan en daar mag gaan spelen met materialen die mijn speelveld compleet maken om alles te kunnen maken volgens tradities waar ik al zo lang van droom. Voor kerstkaarten is het te laat, maar de eerste versie van mijn allereerste eigen, gekalligrafeerde ėn handgedrukte nieuwjaarskaart ligt al te wachten!

Mijn wens voor het nieuwe jaar: zoveel mogelijk mensen net zo blij maken met de dingen die ik ga maken als ik wordt van het maken zelf!
Pay it forward, 2023!
Fijne dagen voor iedereen, met een extra knuffel voor iedereen die het nodig heeft.
Xx
Liefs, Eric

Zaterdagportret Weespernieuws

Geplaatst op door Eric

“Eric Hage is een niet te missen verschijning in Weesp: velen kunnen Eric uittekenen met een zwarte hoed op het lange haar, een rode rolstoel en voorheen steevast in gezelschap van twee kleine hondjes. De beeldend kunstenaar is actief als zelfstandig graficus, kalligraaf, schrijver en tekenaar en zet zich in op vele culturele vlakken. Een zaterdagportret van een mens die probeert alle kanten van zichzelf met elkaar in balans te krijgen.”

https://www.weespernieuws.nl/mensen/mensen/301600/mensen-moeten-gewoon-kunnen-zijn-wie-ze-zijn

Rouw

Geplaatst op door Eric

Rouw kent vele gezichten, zo legde mijn psycholoog uit. Gek toch, hoe je bij anderen dat wel kunt zien en bij jezelf dan toch vast komt in het moeten voldoen aan verwachtingen en patronen. Rouw als verdriet, als huilen, als mensen vragen hoe het gaat volschieten en je tranen niet kunnen bedwingen. Dat is pas rouw, dat is pas verdriet, dan heb je duidelijk iets, iemand verloren.

Maar wat als rouw zich laat zien als depressie, als niet je bed uit kunnen komen, niemand willen zien, niets willen doen behalve Netflixen, lezen en slapen. Maar niet zomaar Netflixen of lezen, nee, je volledig verdiepen in leven na de dood. Wat gebeurt er met ons als we dood zijn. Dat is iets wat me altijd al bezighoud en interesseert, maar nu werd het bijna een obsessie. Drie weken lang kon ik nergens anders aan denken dan dat geheim moeten ontrafelen. Alles om een oncontroleerbare angst onder controle te krijgen. Want wat als je de nacht na de begrafenis van je vader ineens weer een nachtmerrie krijgt waarin hij over grenzen gaat en dat ook nu, na zijn dood, lijkt te kunnen blijven doen?

Een fysieke vader kun je ontwijken, op afstand van blijven, maar wat moet je met die vader in je hoofd, in je lijf, in dat hele systeem wat doordrongen is van veilig proberen te blijven van hem.
Ineens werd het noodzaak om hem daar onder ogen te komen. Daar waar ik hem al het grootste deel van mijn leven probeer weg te krijgen. Nu blijkt de grootste strijd, niet die met de fysieke, maar met de geïnternaliseerde vader. Degeen waar alle angst, die zich mijn leven lang al heeft vastgezet in mijn lijf, aan gekoppeld is. Hoe leg je aan mensen uit dat je overspoelt wordt door juist de nare herinneringen, de angsten, de mechanismen die je hebt leren toepassen om met juist die kant van hem om te kunnen gaan. Nee, hij was geen hufter, geen klootzak, niet iemand van grof geweld en brute kracht, drinken deed hij ook niet, hij was een gewone burgerlijke man. Maar wel iemand die emotionele en fysieke grenzen niet overzag waar het mij, zijn dochter, betrof. Hij gebruikte geen geweld, maar werkte zich in je emotionele leven om dichtbij genoeg te kunnen komen. Precies daar waar ik hem niet wilde. Als een groot kind wat emotionele veiligheid zocht en dat vertaalde in fysieke nabijheid.

Iedereen die hem kende, kende hem als een sympathieke man, altijd bereid om te helpen, altijd een goed woord voor de meeste mensen. Zo kende ik hem ook. Maar er was ook die andere kant. Dat grote emotionele kind, waar ik als kind niet veilig bij was.
En die tegenstrijdigheid is precies wat het zo ingewikkeld maakte. Hij was niet ‘gevaarlijk’, maar wel grensoverschrijdend en altijd de randjes opzoekend van wat (niet) kan. Je altijd op scherp houdend, altijd klaar om weg te komen, altijd balancerend tussen willen blijven houden van en omgaan met die sympathieke, behulpzame vader en wegblijven van die emotioneel te dichtbij komende grenzeloze ‘vader’. En zo vond ik mijzelf de laatste weken gevangen in een depressieve, obsessieve, allesoverheersende angst, om hoe hij die grenzen ook na zijn dood probeerde te overschrijden in mijn droomleven.
Alles is voorbijgekomen, ieder voorval, iedere overschrijding, van klein tot groot en iedere situatie daaromheen, de gevolgen en impact op de relaties met mijn moeder, broer en verdere familie daardoor. Alles, alles kwam voorbij in de weken vanaf het bericht van zijn aanstaande overlijden tot nu.

Vandaag geef ik mij over. Aan mijn verleden, aan alles wat nooit meer zal veranderen. Vandaag laat ik iedere angst en ieder oordeel los.
Hij is míjn vader. Dit hier is nog geen fractie van mijn leven met hem. En vanaf vandaag leg ik de oordelen van de wereld naast mij neer. Ik hoef hem niet meer te verdedigen, niet meer te beschermen. Ik hoef mijzelf niet meer te verdedigen, te beschermen. Zij kennen niet de diepte van de angst, de weerzin, ja, zelfs de haat die hij mij in mijn jonge en latere jaren heeft laten ervaren. Noch kennen zij de kracht van de liefde, de hoop, het verlangen van het kind dat ik was, naar gezien en in veiligheid en geborgenheid gehouden worden door hem, de vader. Ik schraap zelf nog maar net langs de randen van dit net verloren leven met hem, hoe zouden anderen die daar niet bij waren, beter kunnen weten hoe het was en wat had of zou moeten gebeuren?!

Rouw kent vele vormen. Uit eigen ervaring kan ik nu zeggen dat het niet altijd onverdeeld verdriet is, maar wel altijd de vorm die bij jouw leven en omstandigheid past. En in mijn geval was dat: overspoeld worden door alles wat níet goed was en een diep besef van nooit meer krijgen wat kleine mij zo graag had gewild. Ik leer mijzelf nieuw leven. Ik leer haar nieuw geborgen zijn en neem haar mee ons verdere leven in.

Mijn dank aan iedereen die heeft geholpen dit proces goed door te maken. Dank voor al jullie lieve berichtjes, ja, ik heb ze allemaal gelezen maar was even niet in staat ze te beantwoorden. Weet dat ieder woord van jullie heeft geholpen. Dankjulllie wel!
Wat is Facebook toch een mooi medium in dit soort dingen waar we elkaar kunnen vinden voor verbinding, zelfs als praten niet mogelijk is.
Liefs 😘

Illustratie: ‘Color the storms’ uit de serie De Droommaker

rouw,#depressie,#levennadedood,#verlies

Klimaatexpo in Weespernieuws

Geplaatst op door Eric

Klimaatexpo Eric Hage
14 september 2022, 09:00 Algemeen
WEESP Eric Hage is als kunstenaar zeer veelzijdig. Via grafisch ontwerp, fotografie en kalligrafie komen de kunstwerken tot stand. Ook boekbinden en leerbewerken schuwt de kunstenaar niet. In de komende maanden is werk van Eric te zien in twee exposities die focussen op het klimaat.
Met klimaat hebben we allemaal te maken, in welke vorm dan ook. Dat klimaat verandert. In beide exposities wordt de vraag gesteld: wat is dat klimaat? Is het alleen het weer, de stand van de natuur, of is het ook de staat van de maatschappij? De manier waarop we ons verhouden tot – en met – elkaar? Al deze facetten van het klimaat worden onder de loep genomen, bevraagd, bekeken, onderzocht door kunstenaars en andere geïnteresseerden. Als het goed is, zo zegt de kunstenaar, zijn we dat allemaal.
Eric Hage: ‘Vele honderden kunstenaars, vormgevers, hobbyisten, denkers en andere makers, dus mensen, bewoners van deze aarde, hebben zich het laatste jaar gebogen over wat klimaat voor hen, voor ons betekent. Door een gelukkige samenloop van omstandigheden mocht ook ik me buigen over het thema, met als gevolg dat mijn werken in twee exposities te zien zijn, tot begin december’.
Op 2 september ging in Ruinen, Drenthe, de expositie ‘Bijzonder klimaat, hoe ziet mijn toekomst eruit’ van start. Een initiatief van kunstenaar Antoinette Cremers die in haar atelier en galerie 11 kunstenaars en 9 kinderen uitnodigde om zich te buigen over de vraag hoe de

toekomst van onze kinderen er uit zal zien. Dat resulteerde in 20 prachtige werken van grote en kleine kunstenaars die nog tot begin december te zien zijn.
Voor deze expositie mocht Eric het bijbehorende boek vormgeven samen met schrijver Marjolein Blaauwbroek en fotograaf Nathan Mooij. Dit boek is te bestellen via de site van Antoinette’s atelier ‘Kracht van Kunst’ (zie kader). Het boek is op afspraak in te zien bij Studio Eric Hage aan het Buitenveer 13-15.
Wil je weten hoe kunst makend Nederland denkt over het klimaat en onze toekomst, bezoek dan ook de Klimaatexpo in museum de Fundatie in Zwolle. Ook hier is Studio Eric Hage vertegenwoordigd met een werk in de tuinzaal van het kasteel. In 2010 begon Carlien Oudens onder de naam ‘Zomerexpo’ de voorganger van deze tentoonstelling; een nieuw soort expositie. Iedereen die wilde kon zich ervoor opgeven en zijn werk laten beoordelen door een selecte jury. Begonnen in Gemeentemuseum Den Haag is de expositie nu alweer een aantal jaar in museum De Fundatie ondergebracht. Ieder jaar wordt een thema uitgekozen en kunnen kunstenaars, hobbyisten en andere enthousiastelingen zich buigen over het thema en hun werk opgeven voor de selectieronden. 250 van de meer dan duizend ingezonden werken die door de selectie komen, zijn vervolgens de hele expositieperiode te zien in Museum de Fundatie en de tuinzaal en buitentuin van Kasteel Nijenhuis.
De Klimaatexpo 2022 is te bezichtigen van 17 september tot en met 4 december. Bezoek voor meer informatie de website.
De tentoonstelling ‘Bijzonder Klimaat’ is te bezoeken in expositie-atelier Kracht van Kunst in Ruinen tot en met 1 december 2022. Zie de website voor openingstijden en meer informatie.
Studio Eric Hage in Weesp is te bezoeken op afspraak. Zie hiervoor, en voor meer werk van de kunstenaar, de website.

Mijn vader is dood

Geplaatst op door Eric


Daar het staat er. Zwart op wit. Letters op papier. ‘Dood’ is een hard woord, een harde grens en voelt als een harde staat van zijn. Dat komt door de dubbele ‘oo’ en de d’s die ze begrenzen. Als boekeinden. Twee OO’s, wielen die nergens meer heengaan, tot stilstand gebracht door een D en d als de doodgravers die ze zijn, kraaien die het nest bewaken, gravers van het graf waar we allemaal in eindigen. Dood. Het woord zelf is beeld van het bed waarin hij zijn laatste adem uitblies.

Wat is er zacht aan de dood? Het sterven zelf kan in één laatste moment ‘zacht’ zijn. Dat moment van overgang waar adem tot stilstand komt en zichzelf tot gedicht verheft. De laatste adem, uitgeblazen. Pruttelend, reutelend komt daar die jarenlange stroom van zuchten, adem in, adem uit, adem in, adem uit, ineens tot rust. De cirkel is rond. Wat begon met een eerste diepe inademing, eindigt met een laatste zucht. Dit punt van wegglijden uit het leven is ’t enige zachte aan sterven. Het is het leven zelf wat wegvloeit, een rivier komt tot stilstaand in zijn bedding. Water werd naar de zee gedragen om eindelijk weer dat grote zilte nat te mogen zijn. Niet langer hoeft het zich ergens voor of omheen te buigen, het hoeft zich niet meer te voegen naar stenen, rotsen en gebergten die haar pad verstoren en omleiden naar waar ze misschien niet wil zijn. Het leven baant zijn eigen pad, wij kunnen slechts volgen.

Meeuwen krijsen de eeuwigheid tegemoet boven dat wijdse blauw, zweef-duikend boven de eeuwige oceaan, dat Zeeuwse water wat door dijken brak om je te vinden op het dak van je jeugd. Het zeewater wat zich weer terugtrok en je omringde alle dagen van je leven. Waar ook jij steeds terug trok naar dat boerenland. Terug de barende moeder van de eeuwigheid in. Ze krijgt je vandaag weer mee terug.

Ik hoef je niet te zoeken, ik weet je te vinden. Nee, niet in de grond waar de kraaien je naar terug zullen dragen, daar waar slechts je vlees en bloed en botten tot levende aarde en stilte zullen vergaan. Nee, daar in die stoffelijke resten vind ik slechts herinneringen van vleselijk verkeer die je nu voorgoed mee mag nemen. Ze hielden mijn leven gevangen in een angst die niemand nog zal kennen. Ik geef ze je vrij, neem ze mee, verspreid ze op de wind. Laat de teugels los. Je bent nu vrij. Vrij om te zwemmen, vrij om te zweven, om te ademen. Diepe lange teugen mogen je verkoelen. Dans, ren, waar je je leven lang struikelde over een voet die niet mee wilde in tempo en richting waar jij wilde gaan. Eindelijk kun je leren dansen op het ritme van je eigen maat. Laat het allemaal los, dat hele gewichtige leven, laat het maar gaan. Het mag. Wees eindeloos.

Vandaag zwaai ik je uit, blaas laatste woorden achter je aan: ik laat je vrij en laat mij vrij. We hebben onze dans gedanst, gedaan wat we konden binnen de grenzen die ons waren gegeven. Jij bent nu grenzeloos, zoals je in leven ook al te vaak probeerde te zijn. Nu mag je zijn, zo vrij als je wilt. Vlieg, stroom, dans, ik zwaai naar het water, de wolken, de lucht, het platte, platte land en roep je na:
Dag pa!

Afscheid,#rouw,#rouwverwerking,#rouwproces,#afscheidopafstand

Geplaatst op door Eric

Diep, diep onder de indruk. Ik ben geen grote fan van koningshuizen in het bijzonder, wel van traditie, geschiedenis, culturen en hun rituelen en vooral mensen. Er is een verschuiving op grote schaal aan de gang. Een tijdperk sluit af, een nieuwe begint. Een leven eindigt en daarmee begint haar geschiedenis en die geschiedenis creëren wij mee door er deel van te zijn, bewust of onbewust. Zoals gezegd, ik hou van rituelen en tradities, dus ik volg de gebeurtenissen rond het afscheid van koningin Elizabeth zoveel mogelijk. Via tv en internet dan wel, erheen gaan is wat lastiger. Maar ook dat is meedoen aan geschiedschrijving, want het is de eerste keer in de geschiedenis dat het afscheid van een koningin en het gelijktijdige opstaan van een nieuwe koning, op zo’n grote schaal vastgelegd wordt en over de hele wereld gevolgd kan worden.

Rituelen die eeuwen geleden begonnen zijn, worden nog steeds gevolgd, in Engeland en evenzo in het prachtige Schotland. Het land waar de koningin zo van hield en ook overleed. De proclamaties van het overlijden, vroeger nodig om het volk over het hele land te laten weten dat een lid van het koningshuis geboren of overleden was. De rijen soldaten ter bescherming van de leden van het koningshuis, op zich ook al indrukwekkend en prachtig om te zien. Al die op gepaste afstand opgestelde mannen en vrouwen in uniform, bewegend als één. De kunstwerken die de uniformen zijn, de details vol betekenis, iedere kleur, iedere vorm, niets is zomaar, over alles is nagedacht.

Er is zoveel om te waarderen, bewonderen, je door te laten inspireren. Iedere stap, iedere beweging, afgestemd op eenheid, op efficiëntie. Hoe jonge soldaten de kist uit de auto op hun schouders tillen en met afgemeten bewegingen als één man haar de kerk in dragen. Alles, alles ademt betekenis en traditie. Tradities waarin Elizabeth als koningin diep geworteld was. Waarin ze niet alleen geboren werd, maar ook haar hele leven in dienst van stelde, omdat ze zo diep in haar DNA en leven verweven waren. Ze was koningin, maar ook en vooral een vrouw, die haar rol en taak serieus nam en dat tot aan haar dood volhield.

Maar binnen al die traditie en levende geschiedenis vindt ook diep menselijk verlies plaats. Volwassen als ze zijn, koning, prins of prinses, het blijven kinderen die hun moeder verliezen. Een verlies wat op iedere leeftijd zwaar weegt. Bij het uitblazen van haar laatste adem blaast de koningin de nieuwe koning het leven in. Een zoon verliest zijn moeder en wordt koning in dezelfde seconde. Op zijn 73e, als de meeste mensen met pensioen zijn, begint voor hem de baan van zijn leven. Letterlijk en figuurlijk.

Wat ik verder ook van hem vind, daar kan ik niet anders dan respect voor hebben. Net zoals voor het moment waarop hij, samen met zijn zus en 2 broers, tussen de persoonlijke lijfwachten van de koningin wacht staat. Daar staan een zus en twee broers samen met hun oudste broer, de nieuwe koning, ieder aan een kant, wakend naast de kist van hun moeder, onder het toeziend oog van langslopend publiek. De ogen op een ongedefinieerd punt op de vloer voor hen, de blik naar binnen gericht. Ieder alleen met de eigen gedachten en gevoelens, tot in de puntjes gekleed en toch naakt en kwetsbaar voor de blikken van het publiek. Een moment zo diep persoonlijk dat zelfs via de camerabeelden ernaar kijken al pijn doet en voelt als een inbreuk in hun persoonlijke ruimte.
En toch staan ze daar, open en kwetsbaar. Daar kan ik niet anders dan diep, diep van onder de indruk zijn. Waar je ook in gelooft, daar past niets anders bij dan een oprecht ‘God bless the Queen, God save the King’ en de kinderen die deze tradities dragen, leven en voortzetten.

Met een diepe buiging erachteraan voor de Schotten, die met terechte trots zo hechten aan hun tradities, hun prachtige landschappen en hoe zij met zoveel respect en gevoel voor waardigheid afscheid nemen van hun Koningin en haar uitgeleide weten te doen.

Vanuit mijn hart naar allen die hierbij betrokken zijn ‘Namaste’
🙏❤️

PS, Prinses Anne schrijft geschiedenis door als eerste vrouw ooit wacht te houden naast een koninklijke kist.

Kijken naar wolken

Geplaatst op door Eric

In de week voor ‘het ooggebeuren’ logeerde ik in het huis van een vriendin en was oppas voor huis en poes. Wonen in het huis van een ander is een heel avontuur en een bron van levenslessen. Daarover een andere keer meer. Nu wil ik eerst iets anders met jullie delen. Thuis heb ik geen uitzicht. Mijn piepkleine huisje staat in een vrij smalle straat, midden in het prachtige centrum van ons stadje. Dat geeft mij vol zicht op de eettafel van de overburen. En ja, ze eten heerlijke, gezonde dingen met hun twee kids, maar wolken, water of land zie ik niet. Op een klein stukje lucht na in de reflectie van hun slaapkamer- en zolderraam en het kleine raampje in de zoldering van mijn eigen woonverdieping.
In het oppashuis had ik een week lang volop wolkenluchten om naar te kijken en daar heb ik met volle teugen van genoten. Daar dacht ik ineens aan, terwijl ik hier op mijn bank lig te kijken naar de oranje dakpannen en de donkerrode bakstenen van het puntdak aan de overkant, op deze zo te zien wolkenloze, zonnige dag.

Kijken naar wolken

Kijken naar wolken, is niet alleen kijken naar wolken. Kijken naar wolken is kijken naar tot suikerspinachtige substantie gevormde waterdamp. Kijken naar wolken is het kijken naar geschiedenis in wording, is tijdloos en vormloos meereizen over de grenzen van verbeelding en verlangen. Kijken naar wolken is kijken naar en meegevoerd worden door de lichtstralen van de zon, goudwit en zilver. Ervaren hoe zij weerkaatsen op de bovenkant van de grillige, wat-achtige vormen. Hoe de lichtheid aan de bovenkant en randen gedragen lijkt te worden door het grijs aan de onderkant. Kijkend naar deze wolken beleef ik hoe één grote, grillige witte wolk, langzaam naar het midden drijft tot hij precies past in het veld van helder blauw wat steunt op twee heuveltjes heen en weer wiegend gebladerte. Vreugde overspoelt me, het evenwicht zoekende hart juicht om zoveel naar perfectie neigende schoonheid. Er speelt zich een hele wereld af daar in dat plaatje vol roerloze beweging en grillige veelvormigheid.

Een plaatje wat keurig omlijst wordt door het wit van twee stukjes raamkozijn rechtsonder en onder. Het geheel omlijst door aan de bovenkant een half neergelaten wit rolgordijn, links en rechts in plooien opzij geschoven witte gordijnen en aan de onderkant een smal randje witte muur boven de dwarse bovenlijn en verticale schaduw lijnen van een eveneens witte radiator. Kijkend naar wolken valt op hoe weinig wit al het omringende ‘wit’ is. Het varieert in tientallen tinten grijs, geel en crème, maar witter dan het witst van de bovenpartij van de wolk wordt het niet. Ook vallen me de kleine zwarte vlekjes op hier en daar verspreid over het gehele veld van wolken, blauw en groen. En ineens ‘zie’ ik het glas wat mij scheidt van wat nu ‘daarbuiten’ is geworden.

Het witte vloerkleedje op de licht houten vloer schuift van onderaf binnen mijn gezichtsveld. Net als de vage vormen van boeken op wat ik weet dat een nachtkastje is, naast me in mijn linker ooghoek.
Mijn rechter ooghoek brengt een golvende zee van vaag blauw en wit in beeld. Het dekbed ligt in even grillige vormen om mij heen gedrapeerd als de wolken daarbuiten.
Dan zie ik hoe mijn vingers heen en weer schieten over grijze vakjes met letters van het toetsenbord op het zwarte scherm voor mij. Grote witte letters verschijnen bij iedere tik en vormen de woorden die ik schrijf. En dat tussen de licht en donkerblauw geruite vakjes van de pyjamabroek die het scherm links en rechts omklemmen.
Wit vult ook een klein driehoekje onder het scherm en tussen de pyjamapilaren, daar zie ik de hielen van mijn twee voeten. Meer naar voren het aquamarijnblauwe landschap waar de twee donker- en lichtblauw geruite pyjamapilaren uit op rijsen van het shirt wat ik draag. Twee slierten lang bruin haar kronkelen als rivieren langszij. De bruine randen van een leesbril brengen me terug naar waar ik als vanuit een toren alles kan overzien, maar waar binnen, in de kamers die mijn ogen zijn, ik niet kan zien. Deze ramen zijn alleen naar buiten gericht.
Hoe kwam ik hier terecht, terwijl ik net nog meedreef tussen de wolken?

Ik richt mijn aandacht weer naar buiten, op zoek naar de wolken van even tevoren. Ze zijn voorbij gegaan. Nieuwe dienen zich aan in unieke vormen van wit gewatteerde waterdamp. Ik draai mijn hoofd en laat mijn blik glijden langs de rest van de ruimte om mij heen. De blauwe muur tegenover me, de bruine wand van kasten rechts van me. De kleren hangend uit mijn reistas op de stoel naast de deur daartussen in. De wekker naast de stapel boeken op het nachtkastje.

De betovering is verbroken. Het is tijd om op te staan.

Fijn weekend allemaal!
Eric,
20 aug 2022, Weesp

Visie en visualitiet

Geplaatst op door Eric

Het begon met een lichtflits en toen nog een en nog een en nog een. Ik draaide mijn hoofd ervan weg, hopend dat het slechts reflectie was van het licht op de wand naast me. Maar de wand was lichtgrijs, die reflecteerde geen licht. Het volgende moment zag ik een vlek rechts op het netvlies van mijn rechteroog. Alsof een losse lens naast mijn oog in de lucht hing waarvan ik alleen de contouren kon zien. De lens zelf leek doorzichtig. De schrik sloeg me om het hart. Hier had ik over gehoord, was dit het nu?

Ik had een visie. Een visie op het leven, op hoe het was, hoe het altijd zou zijn en heel misschien wel zou kunnen veranderen, maar niet meer zoveel als ik vroeger altijd hoopte. Dat je bijvoorbeeld ineens een heel ander mens zou zijn, met een andere geschiedenis en daardoor een opener, gelukkiger mens.
Ik had een visie dat mijn leven is wat het is en er niet zo heel veel groei meer mogelijk is. Ook al sta ik iedere dag open voor leren en ontwikkelen, in de grote lijnen is de grootste rek er wel uit. Die dag was dan ook een redelijk gewone zaterdag, eind van de middag, een vriendin zou komen eten. Ik vertelde het kort, niet hoe ongerust ik erover was.

Toen maandagochtend de ‘lens’ nog steeds in mijn beeld hing raapte ik alle moed bij elkaar en belde de huisarts. Dit was om meer dan één reden eng, al jaren kom ik amper ons stadje uit. Paniek in de auto en vooral op snelwegen belemmeren me te reizen. Wat als ze me doorverwees naar het ziekenhuis?
De assistente hoorde mijn verhaal aan en vroeg of ik direct kon komen, de kans dat ik doorgestuurd moest was aanwezig en dan kon dat beter nu dan later op de dag. O, ja en het zou niet mijn vaste huisarts zijn, die was op vakantie. Reden genoeg voor nog meer stress.
De huisarts bleek een vlotte, jonge vrouw, die net als veel jonge artsen hun carrière beginnen als inval arts. De afwisseling en vooral het opdoen van veel ervaring voor het ooit settelen in een eigen praktijk leken me goede motivaties en reden tot vertrouwen. Al snel zat ze aan de telefoon en na een kwartier wachten, gezamenlijk muzakjes luisteren en praten over het werken als inval arts, kreeg ze eindelijk de oogarts aan de telefoon. ‘Ja,’ zei de blikkerige stem aan de andere kant van de lijn, ‘klinkt als glasvochtloslating. Geen spoed maar wel binnen deze week nog naar laten kijken in de ooglkliniek’. Een telefoontje later, dit keer werd ze wel direct doorverbonden, waren alle nodige gegevens uitgewisseld en kon ik enigszins gerustgesteld naar huis om daar te wachten op een oproep van de Bergman oog kliniek.

Ogen zijn een wonder. Sta er eens bij stil wat je ogen doen, hoe knap het is dat je kunt zien. Dat je licht en donker ervaart, de kleinste blaadjes aan de hoogste bomen kunt zien wapperen in de wind. Al die mijljoenen kleuren en nuances, de onnoemelijke hoeveelheid details in alles wat ons omringt. Heb je ooit een bloem, een blad, een insect van dichtbij bekeken. Echt bekeken! Hoe ieder pootje aan zijn lichaam gehecht zit, hoe alle haren andere richtingen uit staan of juist niet, hoeveel kleurnuances er in zijn ogen te zien zijn. De hoeveelheid nerven en hoe ze op exact de juiste plek zitten om een blad van water en licht te voorzien. Al die dingen op zichzelf zijn al een wonder. Dat je het allemaal met je ogen kunt zien en waarnemen is een zo mogelijk nog groter wonder.

De uitslag van het onderzoek is dubbel. Ja, iets met ‘ouderdom’. Fijn, die heb ik binnen, mijn eerste officiële certificaat van ‘oud’ zijn. Ben je net gewend dat mensen je met ‘u’ en ‘mevrouw’ aanspreken, krijg je dit. Zelf houd ik het liever bij overbelasting en oververmoeidheid na teveel dagen, maanden lange, stressvolle uren aan de computer gewerkt te hebben. Dat gaan we dus stoppen. En ook anders eten. Wat, collageen is goed voor de ogen? En magnesium? De potten staan al klaar en de vis ligt ernaast. Ja, natuurlijk, ook oog yoga en oefeningen gaan we doen. Oud, hoezo dan! Maar nee, dit gaat niet meer weg, wen er maar aan. De contouren van de ‘vlek’ die nu in mijn blikveld meebeweegt zal een constante reminder zijn hoe bijzonder het is dat ik überhaupt kan zien. En vooral hoe blij ik daar vanaf nu mee ben.

Het is niet alleen het letterlijke zien met mijn ogen, maar ook het metaforisch zien. Het kijken zelf en het ervaren van wat ik zie. Tot nu toe was de wereld een ingewikkelde plek, waar het me maar moeite kostte me te handhaven. Waar ik eigenlijk liever niet wilde zijn, maar ja, wat is het alternatief?
Nu realiseer ik me hoe blij ik ook ben dat ik er nog ben. Hoeveel schoonheid de rijk is. Ja, natuurlijk, er is ook heel veel ellende. Er zijn genoeg dingen die ik nog steeds liever niet wil zien. De kunst is je te focussen op dat waar je meer van wilt zien. Dat wat je aandacht geeft groeit, daar geloofde ik altijd al in, maar nu des te meer.

De vlek in mijn oog lijkt op de contouren van een lens. En zo, heb ik besloten, wil ik hem ook zien. Een extra lens om de wereld beter mee te kunnen zien. Eerlijker, opener, liefdevoller.
Daarom geniet ik vandaag extra van de honderden tinten groen in het gebladerte van de bomen in onze tuin. Hoe het licht er goudgeel doorheen schijnt en de bladeren doorzichtig maakt tegen de zon in en extra donker juist daar waar het schaduwt.

Ooit zal ik misschien in staat zijn de intensiteit van de hoeveelheid detail in bladeren, takken, kleuren die mijn ogen waarnemen in woord of beeld om te zetten. Vandaag nog niet. Vandaag kan ik er alleen maar van genieten en hopen dat jij die dit leest iets van de extase die ze op dit moment in mij veroorzaken meekrijgt.

Schrijven, tekenen, vormgeven, het is mijn taal. Het is hoe ik me uit. Waar woorden niet de weg naar mijn lippen vinden, heb ik mijn ogen en handen om de wereld te laten zien wat ik zie en voelen wat ik voel. De lichtflitsen die straks in de schemering weer op zullen komen zal ik zien als herinnering aan hoe prachtig het wonder is dat licht bestaat, dat donker bestaat en dat ze samen een hele wereld, wat zeg ik, een heel universum tot leven brengen. En wij mogen hier stille getuigen van zijn zolang we rondlopen op deze aarde. Het is goed dat steeds weer te beseffen. Het duurt zolang het duurt en dan is het voorbij. Dat we met elkaar nog maar heel veel liefde en schoonheid mogen beleven!

Eric Hage
11-08-2022, Weesp

Bijzonder klimaat

Geplaatst op door Eric

Yeah, het is als dubbel jarig zijn! Vandaag eindelijk alle lieve, leuke berichtjes even rustig door kunnen lezen en beantwoorden. Dankjulliewel lieve allemaal! Ik heb een heerlijke dag gehad zondag, deels gevuld met lieve vrienden en de rest met werk, want er moest een deadline gehaald.

De laatste maanden ben ik heel stil geweest online, maar heb wel heeeeel hard gewerkt achter de schermen en in de studio. Vandaag mocht ik eindelijk een van de grootste projecten waar ik aan gewerkt heb afronden en naar de drukker doorsturen. Het is het boek wat hoort bij een heel bijzondere expositie die vanaf 3 september in Ruinen, Drenthe gaat plaatsvinden. En niet alleen heb ik het boek van 64 pagina’s mogen vormgeven, ik doe ook nog eens mee met een eigen werk, waarover binnenkort meer.

Voor nu presenteer ik graag de omslag van het boek waar, sinds begin januari, o.a. 20 kunstenaars, een schrijver, een fotograaf, een heel enthousiaste curator en last, but zeker niet least, de organisator aan hebben gewerkt. (En achter de schermen nog veel meer, te veel om op te noemen)
Meer nieuws volgt binnenkort, nu eerst even een beetje bijkomen (en me ondertussen voorbereiden op de volgende deadlines die er alweer aan komen)
Wordt vervolgd!