Welkom in je leven

Geplaatst op door Eric

juni 21, 2015

Mooi Mens, Ik schrijf geen verhalen, want het leven schrijft mij. Waarom tijd en energie verdoen aan wat al vrijelijk gedaan wordt. Creatie is niet van mij, creatie is wat mij laat doen, wat mij mijn vrijheid laat ervaren. Creatie maakt mij vrij. Vrij om te denken, te dromen, te voelen, te leven. Creatie is leven, is het wonder wat zich iedere dag voltrekt door mij de ogen te openen en wakker te laten worden in deze nieuwe dag waarin alles en iedereen iedere seconde weer nieuw is. Iedere dag is een aaneenschakeling van groei, van nieuwe momenten vol nieuwe kansen om alles opnieuw heel anders te doen. Waarom doe ik dat dan niet?

Omdat ik vergeet te zien, omdat ik mens ben en me af laat leiden van die eeuwige stroom van creatie en me laat verleiden te geloven dat alles altijd hetzelfde is en niets wezenlijks ooit echt zal veranderen, maar kijk, er is een rimpel bij in mijn gezicht, iets wezenlijks is al verandert. Kijk, een nieuwe grijze haar,  zat die er gisteren dan nog niet? Nee, die heb ik er vandaag pas nieuw bij bedacht. Gisteren zag ik hem niet, dus was hij er niet. Vandaag ben ik wakker en zie ik hem wel en constateer ik verandering, groei, ontwikkeling.

En zo zijn er duizenden, miljarden kleine, grote onzichtbare, zichtbare veranderingen die ieder moment van iedere dag plaatsvinden in en om mij heen die ik niet zie. Waar ik mij niet bewust van ben, maar die toch gebeuren. Bloeit een roos in de woestijn, ook als niemand haar ziet? Slaat mijn hart, ook als ik haar niet hoor? Doorstroomt levensadem mijn longen, ook als ik er niet aan denk haar diep te inhaleren? Gedachten stromen in en uit. Waarin? Waaruit? Mijn oren, mijn neus, mijn mond, het brein wat ik niet zie, maar wat mij wel verteld wat mijn ogen zien? Leef ik ook als niemand mij ziet? Ben ik ook als niemand mij ziet? Wie ben ik als niemand mij ziet? Ben ik dan meer of minder mijzelf? Of ben ik in het geheel iemand anders in de ogen van wie mij beziet? Ziet iemand mij ooit echt? Zie ik jou ooit echt?

Ziet iemand een ander zoals wij onszelf echt zien? Ik vindt jou prachtig, jij jezelf niet zo, waarom is dat? Ik vind mijzelf niet zo aardig, jij mij wel, hoezo? Waarom zien wij onszelf en elkaar zo verschillend? We hebben allemaal ogen, maar kijken we daar ook mee? Is iemand waar we van houden niet veel liever en mooier, dan een onbekende? Dat zien we met ons hart en brein, daar komt geen oog aan te pas. Die zwerver op de hoek is misschien de mooiste mens op aarde, maar wie ziet voorbij het vuil op zijn gezicht? Cliches zijn waar geworden werkelijkheid. Ze waren al waar, alleen wisten we dat nog niet, tot ze cliche werden en toen geloofden we ze niet meer, want clichés zijn zo cliché, passé.

Gepasseerd, dat voelen we ons zo vaak, maar hoe vaak passeren we elkaar? Ik zie jou niet, als jij mij niet ziet. Maar ik kan jou niet zien, als ik mijzelf niet zie, ik kan mijzelf niet zien, als ik jou niet wil zien. Onmetelijk, onbegrensd, onophoudelijk zijn wij met en tot elkaar verbonden. Ik schrijf geen verhalen, jij schrijft mij, vult mij in, dicht mij regels toe die ik niet zei. Dicht mij talenten en mogelijkheden toe die ik niet bezit. Wie ben ik zonder jou? Ben ik wel zonder jou?

Ik schrijf geen verhalen, want het leven drijft mij. Net zo onverwacht als deze woordenstroom in mij begon, dringt hij bij jou binnen nu je dit zo leest en voert weer verder als je aan mij denkt, later, dat rare mens, wat die rare dingen schreef, maar toch, het blijft wel hangen, ergens raakt het. Kant noch wal, maar daar ergens tussenin, heb je de moeite genomen dit te lezen, omdat het iets raakt. Een nieuwsgierigheid wakker maakt, naar wat het leven je te bieden heeft en daar ergens in het midden blijft iets achter van wat geraakt werd. Of je het nu onzin vindt of niet, een mening heeft zich al in je gevormd,  daar ergens heeft het leven toch zijn spoor achtergelaten in jou, via mij.

Ik zei het je toch…ik schrijf geen verhalen, het leven schrijft mij. En jou, al lezend, erbij. Welkom in je leven!

©FHHage, Weesp 2013, bewerkt 2015

Woorden vanuit de stilte

Geplaatst op door Eric

Eindelijk zijn de woorden er. Al te lang beweeg ik mij in stilte, terwijl er iedere dag meer negatief nieuws op ons afkomt. Iedere dag is het zoeken naar een balans om niet ondergesneeuwd te raken en iedere dag lijkt het of die balans meer de negatieve kant op slaat. Maar we hebben een keus. Nee, niet die van wegkijken. Wegkijken is geen optie. We moeten kijken, voelen, weten, wat er om ons heen en vooral IN ons gebeurt. Ik kan niet wegkijken, maar ik weet dat ik ook niet bedolven mag raken onder zoveel negativiteit. En ook weet ik dat ik iedere dag, ieder moment van de dag moet en kán kiezen: wat laat ik in mij gebeuren?! Soms wint de boosheid, soms de machteloosheid, verdriet, apathie omdat het teveel is, maar altijd weer komt het moment dat ik me realiseer: NEE, ik kan iets doen. Ik kan zorgen dat compassie overeind blijft, ik kan zorgen dat mededogen overeind blijft, dat liefde overeind blijft. Ik kan de grote negatieve golf die de wereld lijkt te overspoelen niet stoppen, maar ik kan wel zorgen dat ik een druppel in het goede blijf.

Ik lees, kijk, neem tot me, absorbeer en maak iedere dag weer de keus te kiezen voor het goede, voor vertrouwen, voor liefde, voor vriendschap, voor schoonheid, voor kunst, voor muziek, voor alles wat ons raakt en helpt dit vorm te geven, te delen en misschien hier en daar te helpen helen. Want dat is de golf die nodig is, dat is de beweging die de wereld vandaag en morgen en alle jaren die komen gaan nodig heeft, levenslang, generaties lang, Dat is de boodschap die kinderen én volwassenen vandaag mee moeten krijgen: er is liefde, er is hoop, er is vreugde, er is schoonheid, dwars tegen alles wat dat niet is in. Want meegaan in de stroom van het negatieve is niet wat ons erdoorheen noch overheen gaat helpen. Stroom en tegenstroom, welke kant kies jij? Al weken kijk ik in stilte, maar ik kijk en voel. En geloof me, de stilte is alleen naar buiten toe, want van binnen stormt het dagelijks!

Niet iedereen kan letterlijke barricades beklimmen, maar iedereen kan wel een hand uitsteken, een glimlach delen, een vriendelijk woord uiten, liefde delen in een lied gezongen, een boodschap gedaan, eten gedeeld, Wat ik kan doen is alle negativiteit die op me afkomt, ombuigen in iets goeds, iets moois en dat weer delen in de wereld om mij heen. Versta mijn stilte niet als ongeloof, als desinteresse, als wegkijken van. Mijn stilte is een storm die woedt van binnen en zoekt naar wat ik kan doen om de wereld van het goede te blijven voorzien. Iedere dag opnieuw, ervoor kiezen de wereld een beetje mooier, lichter, liever te maken, want dat is wat de wereld van vandaag harder dan ooit nodig heeft. We brengen licht niet dichterbij door het donkere alle ruimte te geven, we brengen licht door en óm het donkere te outshinen!

Vandaag vond ik de woorden hiervoor dankzij deze woorden van Arundhati Roy:

“Our strategy should be not only to confront empire, but to lay siege to it. To deprive it of oxygen. To shame it. To mock it. With our art, our music, our literature, our stubbornness, our joy, our brilliance, our sheer relentlessness – and our ability to tell our own stories. Stories that are different from the ones we’re being brainwashed to believe.

The corporate revolution will collapse if we refuse to buy what they are selling – their ideas, their version of history, their wars, their weapons, their notion of inevitability.

Remember this: We be many and they be few. They need us more than we need them.

Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing.”

Keep shining brighter and lighter than ever before!

Liefs, Eric XX

Over burn-out, Frederick & Be Kind

Geplaatst op door Eric

Langzaam, langzaam, lang-zaam. Begin juli sloeg het toe. Mijn brein ging in overload modus. Nadenken lukte niet meer. De meest simpele beslissing bracht me in tranen. ‘Ik weet het niet.’ ‘Dat kan ik niet.’ Dit waren de enige twee zinnetjes die ik nog kon denken en uitspreken. Mijn hersens voelden alsof iemand ze onder stroom had gezet en daarna in brokjes gehakt. Alle logica was weg, alle samenhang verdwenen. Het enige wat ik wist was dat ik een grens bereikt had. Een harde! Geen ruimte meer voor onderhandelen, zoals ik al maanden, jaren gewend was te doen. Nog even volhouden, straks kan ik een paar dagen vrij nemen en uitrusten. Nog even dit, nog even dat, ja hoor, kan ik wel, doe ik er ook nog wel bij. En toen hield het op.

Nu ken ik burn-outs, overspannen zijn, overbelast zijn, het is bijna een standaard manier van zijn in mijn leven. Met grote regelmaat val ik er steeds weer in door een combinatie van oorzaken.. Altijd liep ik mezelf 10 stappen vooruit en voorbij, maar nu legde mijn brein me weer eens echt stil. 

De eerste maanden zijn in een waas voorbij gegaan. Halverwege juli werd ik ook 60. Een mijlpaal die ik me had voorgenomen te vieren, maar dat bleek ineens niet meer mogelijk. Me afsluitend voor de wereld om me heen, te veel, te snel ging alles, meer nog dan normaal, sloot ik me op in mijzelf. Zoekend naar een manier om weer grip te krijgen op mijn brein en emotionele toestand. Alle vrijwilligerswerk, projecten en opdrachten werden opgeschoven tot september. Keuzes maken kon ik niet, uitstellen wel.  Ik wist dat veranderingen nodig waren, maar om nu meteen alles definitief op te zeggen was een stap te ver, dus stelde ik alles uit wat uitgesteld kon worden. Alles in de illusie, gecombineerd met een dosis hoop, dat ik met twee maandjes rust er wel weer uit zou zijn. Maar in september was het nog niet veel beter. Genoeg om een uurtje per dag weer een opdracht op te pakken, want die kon ik thuis aan de computer doen, daar hoefde ik de deur niet voor uit. Alle studio werk moest nog even verder uitgesteld. 

Inmiddels is het december en begin ik langzaam weer wat controle over mijn hersens te krijgen. Er begint weer wat samenhang te ontstaan en ik kan weer beter keuzes maken, zolang ze niet té ingewikkeld worden. 

Een van de keuzes die ik kon maken deze laatste weken was het afmaken van de laatste correcties in mijn nieuwe prentenboekjes. De twee nieuwste had ik tijdens de jaarlijkse Weespers aan de Wand nog kunnen introduceren. Daarna moesten er nog wat laatste correcties gemaakt worden en de bestelling geplaatst, maar dat bleek lange tijd te ingewikkeld. Paniek sloeg toe als ik er maar over nadacht, welke stappen ik daarvoor moest ondernemen, dus kwam ook deze klus op de lijst ‘uitgesteld’.

Twee weken geleden lukte het de correcties door te voeren en vorige week durfde ik de bestelling te plaatsen. Nu nog iedereen die tijdens de expositie een bestelling had gedaan op de hoogte brengen, de boekjes inpakken en afspraken maken voor het ophalen. Ik ben er nog lang niet, maar het begin is er. De boekjes de wereld in brengen deze december is mijn overwinning op 2024. Een jaar vol uitdagingen en (zelf-)onderzoek waar ik later nog meer over zal vertellen.

Voor nu is deze stap wel even genoeg. Een mooie afronding van een pittig jaar en een fijne opstap naar het nieuwe jaar. 

Geniet mee met Frederick en Be Kind!

Ik Herdenk

Stemmen uit het verleden

Geplaatst op door Eric

Vanavond wordt op meerdere locaties de documentaire “Stemmen van na-oorlogse generaties” getoond. Over de impact van oorlog en het koloniaal verleden, gericht op de overdracht van trauma’s tussen generaties. Als tweede generatie heb ik hier mijn hele leven naar uit gekeken. Ik ben nog van de generatie die zelf niet in Indië is geboren, maar wel kind van wie daar geboren zijn. Mijn generatie is grotendeels opgegroeid met en in zwijgen. Over de oorlog en het verleden werd niet gepraat, wel gezwegen, gehuild en in iedere ademtocht uitgedragen. Mijn hele leven ben ik op zoek geweest naar antwoorden die ik nooit zal krijgen. Ja, indirect kan ik stukjes van een puzzel in proberen te vullen aan de hand van verhalen van anderen die wel kunnen praten over wat zij meegemaakt hebben. Maar ik zal nooit weten hoe het voor MIJN oma en MIJN moeder was. Ik zal geen eerstehands verhalen door kunnen geven aan volgende generaties, alleen verhalen over hoe het is om op te groeien in en met zoveel verzwegen leed.

En hoe ouder ik wordt, hoe meer ik me realiseer hoeveel invloed dat heeft gehad. Ik heb mijn leven lang geprobeerd dingen anders te doen dan mijn moeder en oma. Ik wilde open zijn, eerijk, praten over dingen waar anderen liever over zwegen. Geheimen openbreken was mijn ‘taak’ en missie, ik wilde doorgeven hoe belangrijk het was dingen te weten. Wat je niet weet kun je niet helen. Want ja, wat je niet weet kan je wel degelijk schaden!

En toch is het belangrijkste me niet gelukt: mensen dichtbij durven laten. 

Er heeft altijd een metershoge muur gestaan rond het Indische verleden. Het was er in alles, het eten, de batik kleedjes, de beelden en schilderijen, de taal ‘Soedah, laat maar, adoeh!’, de jaarlijkse Pasar Malam, en toch, was het altijd iets ‘van hun’. Ik mocht op visite komen, maar werd er nooit deel van. Het was hun wereld, hun gedeeld verleden waar wij niet bij konden.

Als dochter heb ik me heel vaak alleen gevoeld. Ik wilde zo graag ‘erbij’ horen, maar steeds weer ging die deur voor me dicht als ik er op klopte. Het waren hun geheime gesprekjes in de keuken, de blikken, de handgebaren. En dwars daar doorheen liepen andere zaken. Zaken van onveilig zijn, van gevaarlijke mannen, dreiging van binnenuit en van buitenaf. En ook daar stond ik alleen. 

Overal waar ik zocht naar veiligheid en een thuishaven, vond ik dichte deuren, alarmbellen en waarschuwingsborden. Dit leerde me vooral 1 ding: me afsluiten voor alles en iedereen.

Hoe meer ik mijn moeder alle deuren zag sluiten, hoe meer ik me voornam dat niet te doen en hoe meer ik het uit een onbewuste loyaliteit, want als ik me aanpaste zouden ze me misschien alsnog binnenlaten, toch deed.

De angsten begonnen op mijn 23e en hebben me nooit helemaal verlaten. Er waren periodes dat ze minder waren en ik min of meer redelijk functioneerde (dacht ik), maar langzaam maar zeker namen ze steeds meer van mijn leven over. De zoveelste burn-out waar ik me doorheen worstel nu, wijst me er opnieuw op: ik hoor er niet bij. Maar ‘waar hoor ik dan niet bij?’ hoor ik mijzelf nu vragen?

En het antwoord is net zo simpel als het pijnlijk is: mijzelf.

In een leven van me aan alle kanten probeerde aan te passen op zoveel gebieden, ben ik het hardst weggelopen voor de enige waar ik bij thuis zou kunnen komen: mijzelf. De enige die ik nooit echt mocht zijn en altijd zo hard naar op zoek was om te mogen zijn.

Ik ben opgegroeid met de boodschap van er niet mogen zijn, niet opvallen, anderen niet in opspraak of gevaar brengen, omdat dat is hoe zij moesten leven. Bescheidenheid is een mooie eigenschap, maar heeft een hoge prijs als er geen waardering tegenover staat.

Waar ligt de grens en wie bepaalt waar bescheiden zijn en jezelf wegcijferen nog ok is. En voor wie? 

Mijn leven lang heb ik gestreden om open te zijn en eerlijk over wie ik ben en waar ik voor sta. Maar het kostte me het liefste wat ik had en wilde, een band met de twee vrouwen waar ik uit voortkwam. En ondertussen raakte ik ook kwijt wat ik wilde zijn: mijzelf.

De laatste weken heb ik tijd genomen om te zoeken naar een weg terug, maar die is er niet. Dus zoek ik naar nieuwe wegen om te zijn, duik ik nog weer dieper in waar ik vandaan kom en deze documentaire gaat me hopelijk daar een stukje bij helpen. Om stukjes heling te vinden in waar anderen hun verhalen delen. Want dat is het enige wat ik, wat wij als mensen, kunnen blijven doen: onze verhalen delen. Het is het belangrijkste wat we hebben, het is alles wat we zijn. Alleen zo kunnen we stem zijn voor onszelf, maar ook voor hen die geen stem (meer) hebben of mochten hebben. 

Bij voorbaat dank ik alvast de makers en deelnemers voor hun moed, hun doorzettingsvermogen en hun eerlijkheid om ruimte te maken voor deze verhalen. Iedere dag komen er weer nieuwe oorlogsverhalen bij in de huidige wereld. Laat de stemmen uit het verleden ons helpen de komende generaties te helpen hun stem te vinden en hun geschiedenis die vandaag ontstaat te helen. En misschien ooit in de toekomst hebben genoeg generaties geleerd om vooral te praten en blijven praten en verhalen delen i.p.v naar wapens en dodelijke woorden te grijpen.

Soedah, genoeg!

#IndieHerdenking,#2024,#Oorlog,#trauma,#generaties,#transgenerationeel, #NederlandsIndië,#Indisch, #Indo

Laag frequentie geluid

Geen klager

Geplaatst op door Eric

Maandagochtend. Nog voor ik mijn ogen open kan doen spoelt een golf van verdriet over me heen. Het voetbalseizoen is weer geopend. En dat heb ik geweten afgelopen weekend.

Eerdere jaren werden voetbalwedstrijden in groepjes bij mensen binnenshuis of in cafe’s bekeken. Nu wordt er een tent opgezet, komt het grootbeeldscherm naar buiten met daarbij passende geluidsinstallatie en zit er binnen no time een aardig gezelschap onder de luifel. Biertjes en hapjes erbij en dan begint het feest.

Ik woon drie huizen en een dwarssteeg verder en sluit mijn ramen ook al is het weer heerlijk. Nog geen uur later zoek ik mijn oordopjes op en niet lang daarna gaat ook de koptelefoon eroverheen. Ik heb niets met voetbal, maar heb geen keus, de stem van de presentator dringt mijn huis binnen en verteld me van minuut tot minuut wat er op het veld gebeurt. Begeleid door de nodige oeeeee’s, aaaa’s en yeaaaaahs! In de pauze schalt het “you’ll never walk alone’ en andere voetbal hymnes door de speakers en wordt luid meegebruld door de aanwezigen.

Als kind woonde er een duivenpaar in de dakgoot boven mijn slaapkamer. Al in de vroege uurtjes begonnen die te koeren dat het een lieve lust was. Soms was dat gezellig, eventjes. Maar na een tijdje bereikte het altijd een haren-uit-je-hoofd-willen-trekken stadium. Uitgaan en feestjes is ook nooit ‘mijn ding’ geweest. Te luid, te druk, te veel. Ik probeerde het wel, maar het lukte me niet ervan te genieten, zelfs niet met wat drankjes op. Soms moet je je gewoon erbij neerleggen dat iets niet bij je past, wat anderen er ook van vinden. Ongezellig, spelbreker, aso, raar, zeurpiet, zuurpruim en dat zijn nog de aardige termen.

Ach, het is maar een feestje. Eens in de twee jaar, moet kunnen toch? Gun ze hun pleziertje! Doe niet zo ongezellig, dan kom je er toch gewoon bij? Heb je er ook geen last van.

Of…is dat ook zo? Heeft iemand ooit gevraagd of dit zo werkt? Nee, nooit!

Maar ik ben geen klager, wil geen spelbreker zijn, dus ik sluit mijn raam, doe de oordoppen in, zet de koptelefoon op (nee, geen noise-canceling). Eigen muziek luisteren lukt niet, tv kijken of radio luisteren zit er ook niet in, de stemmen, muziek en harde beats overstemmen alles wat ik in huis wil doen. Ik wilde schrijven, over vaderdag, over rouw, maar de rauwe werkelijkheid van het voetbal overstemde letterlijk en figuurlijk alles.

Na de wedstrijd is het feest, er is gewonnen blijkbaar, dus de muziek gaat harder, de beats worden intenser. Oordopjes en een koptelefoon houden maar zoveel geluid tegen,dat het je lichaam binnendringt doe je niets tegen. De bassen en beats dreunen door mijn vezels, zetten elke zenuw in mijn lichaam op scherp en binnen een kwartier begint de pijn van een overbelast zenuwstelsel wat niet anders wil dan vluchten voor deze aanslag op het systeem. Nog een half uur verder en ik zit huilend op de wc-pot in de badkamer, de enige plek waar de beats nog een beetje uit te houden zijn. Alles in mij schreeuwt om dit te laten stoppen, de herrie, de pijn, het trillen, de continue monotone dreun van bassen en steeds snellere beats. Als een mokerslag slaan ze mijn weerstand en wankele gezondheid stuk en binnen een paar uur ben ik een hoopje ellende wat niet meer kan dan shaken, huilen en hopen dat het niet lang meer duurt. Maar helaas. Het voetbalfeestje zaterdag was pas het begin. Zondagmiddag al begint alles overnieuw en duurt het feestje tot 22.00u ’s avonds. Weg weekend, weg rust, weg dagen.

Gesloopt kruip ik mijn bed in om maandagochtend wakker te worden met een lichaam wat nog nazindert en gloeit van brandende tintelingen tot diep in mijn vezels. Het zal een paar dagen duren voor ik hier weer van hersteld ben. Een paar dagen van amper kunnen werken heel veel shaken om alle spanning uit mijn lichaam kwijt te raken en verplichte rust. 

En weten dat dit pas het begin is. Want vrijdagavond is alweer de volgende wedstrijd en zaterdag ook nog de jaarlijkse straatBBQ. Ook zo’n feest waar ik al jaren niet meer kom. Niet omdat ik niet wil, niet omdat ik mijn buren niet leuk vind, maar omdat ik niet kán. Omdat de combinatie veel mensen en harde muziek,waardoor je elkaar amper verstaat, niet te doen is voor mensen zoals ik. 

Festivalbeats die doordringen in de stad ‘omdat de wind verkeerd staat’. Jaarlijks terugkerende Sluis-&Bruggenfeesten die inwoners van het centrum op de vlucht doet slaan omdat de geluidsoverlast van muziek te erg is geworden. En dat een heel weekend lang.

Ik hou van wonen in het centrum, ik hou van feestjes, van gezellig samen zijn met mensen, van praten met mensen. Maar mijn lichaam kan niet tegen de aanslag die harde muziek is en daar ben ik niet de enige in. Steeds meer mensen zetten noise-canceling koptelefoons op in het verkeer, de trein, het vliegtuig en ja, zelfs festivals. Wat klopt er niet aan dit plaatje?

Wat is er mis met práten met mensen, met buren, vrienden en ja, een muziekje op de achtergond is prima, gezellig. Maar muziek en dan vooral die dreunende bassbeat is tegenwoordig hoofdgast op iedere gelegenheid. Een gesprek voeren zit er niet meer in, zelfs genieten van de muziek zit er niet in. Muziek is overal en steeds harder. Als we met zijn allen aan de noise-canceling koptelefoons moeten, omdat er overal te veel geluid is, teveel harde geluiden, onaangename geluiden, doen we dan niet iets verkeerd?

Vroeger hadden we zoiets als volumeknoppen en o, wonder, die konden muziek ZACHTER zetten, zodat je elkaar weer normaal kon verstaan en een echt gesprek kon voeren ipv elkaar met gebarentaal en schorschreeuwend duidelijk proberen te maken dat je de ander niet kunt verstaan. 

Ik ben geen klager, ik ben geen spelbreker. Ik ben alleen iemand die niet gebouwd is op harde geluiden en zoals mij zijn er velen. Alleen zijn wij meestal te beleefd om er iets over te zeggen. Want wie wil er nou voor aso uitgemaakt worden, als zeurpiet en zuurpruim gezien worden die anderen hun plezier niet gunt?

Ik hou van wonen in het centrum. Ik woon hier al 30 jaar. Toen kon ik nog gewoon mijn raam openzetten tijdens S&B feest, want de muziek was alleen te horen bij de podia zelf. Nu vlucht ik weg uit huis en als dat niet kan, weet ik dat ik een heel weekend en de nodige dagen erna letterlijk ziek van de herrie zal zijn. 

Ik hou van mijn buren, het zijn stuk voor stuk lieve, fijne mensen met het hart op de goede plaats, met wie ik op ieder ander moment een fijn gesprek zou willen voeren. Maar als nu het straatfeest komt vlucht ik weg en als dat niet kan, zit ik huilend in de badkamer met een koptelefoon op en mijn lichaam gloeiend van de pijn in mijn zenuwen. Want ik ben geen klager, ik ben geen aso, ik gún iedereen hun feestje en hun plezier.

Maar is dat ook zo andersom?

Wie sluit wie hier uit?

Het familiewapen en een vlinder

Over een familiewapen en een vlinder in de winter

Geplaatst op door Eric

Of ik voor een speciale gelegenheid een heraldisch wapen kan ontwerpen voor zijn vrouw. Onderzoek had een familiewapen ergens in de middeleeuwen aan het licht gebracht wat aan een vrouwelijke voorouder behoorde en dit wilde zij graag in ere herstellen. Een mooie opdracht en een wens die ik al heel lang koesterde eens voor iemand te mogen doen. Zo begon een boeiende speurtocht langs heraldische regels, symbolen, kleuren en genealogie. Familiewapens worden van oudsher alleen via de mannelijke lijn doorgegeven. De heraldiek is van oorsprong verbonden aan ridderschap, het vechten met een houten of metalen schild waarop voor de herkenbaarheid het familieteken werd getoond om te voorkomen dat de verkeerde strijders werden omgebracht. Vrouwen werden niet geacht te vechten en hadden hiermee geen recht op dit schild.

De vrouwelijke wapens, die zij meekregen van hun vader, verdwijnen van de stamboom na het huwelijk. Getrouwde vrouwen gebruikten hun familiewapen in een ovaal zegel en ongetrouwde vrouwen in een ruitvormig zegel. Bij mannen werd dit onderscheid niet gemaakt.

Het ovale zegel van Rohaise de Clare (overl. 1156) is een van de oudst bekende door een vrouw gebruikt wapenschilden. Eind dertiende eeuw begonnen vrouwen hun zegels van schilden te voorzien. Begin veertiende eeuw gingen zij ook wapens voeren. Isabella van Frankrijk, koningin van Engeland, voerde vanaf 1308 na haar huwelijk met de koning van Engeland een ovaal vrouwenwapen waarin het wapen van haar vader en dat van haar echtgenoot zaten. Nadat ze haar gemaal had laten ombrengen paste ze vanaf 1327 haar wapen aan door o.a. toevoeging van het wapen uit haar moeders afstamming.

Waar de schilden van mannen strijdschilden waren, versiert met toernooihelm en wrong, waren schilden van vrouwen omgeven door door rozen, plantranken, liefdesknopen (geknoopt touw met kwasten aan de uiteinden, alleen voor getrouwde vouwen) en andere vrouwelijke symbolen. Jeanne d’Arc mocht als enige vrouw wel een strijdschild als wapendrager gebruiken.

Na de geschiedenis van het wapen uitgezocht te hebben begon het ontwerpen en tekenwerk. De heraldiek kent strenge, vaste regels die al eeuwen vastliggen en nog steeds gehandhaaft worden. Om hier zo dicht mogelijk bij te blijven wilde ik het wapen ook in gouache verf schilderen. Niet mijn dagelijkse medium, maar het begin was veelbelovend. En toen ging het mis. In de laatste fase, na het leggen van het bladgoud en het inkleuren van de kleine onderdelen ging juist het grote vlak dramatisch mis. Er zat niets anders op dan opnieuw beginnen.

Omdat dit een bijzonder werk was met een speciale geschiedenis en symboliek én voor een speciaal iemand was dit een flinke tegenslag. Een waar ik dan altijd wel even tijd voor nodig heb om van bij te komen voor ik opnieuw durf te beginnen. Daarbij was het kersttijd, tijd voor even resetten en nieuwe moed verzamelen.

Tegen oud en nieuw had ik nog niet de moed gevonden en zat min of meer vast in uitstel modus. Na nieuw jaar zou ik opnieuw beginnen! Oudejaarsavond, ik loop de trap op naar de woonkamer en ineens fladdert er iets naast me. Als ik van de schrik bekomen ben zie ik een kleine vlinder, een koolwitje, op de muur. Midden in de winter, buiten is het koud en stormachtig met harde wind en veel regen. Waar komt in deze tijd een vlinder vandaan?

Ze blijft zitten op de muur. Waar de meeste vliegen, hommels en een enkele zomervlinder binnen dwarrelt, zoeken zij altijd zo snel mogelijk het raam op, op weg naar buiten. Niet deze vlinder. Vijf dagen bleef ze zitten. Met de harde koude wind en regen durfde ik haar niet buiten te zetten, maar binnen moest ik ook iets doen, Wat eten vlinders als er geen bloemen in de buurt zijn? Fruit, zei internet, dat had ik! Ik sneed stukjes banaan, appel en meloen en legde dat op het aanrecht en bij de trap. Dag twee zat ze op het aanrecht naast het bord met fruit. En zo bleef ze nog 3 dagen in het trapgat zitten, steeds wisselend van plek, maar geen moment aanstalten makend om bij het raam of de deur beneden te komen. Dag 5 zat ze op de plek waar ze eerder was opgedoken en dag zes was ze weer verdwenen, net zo onverwacht als ze was gekomen. Ik heb nog gezocht, maar haar nergens meer gevonden.

Ondertussen was er met de vlinder een aanwezigheid in huis gekomen en begon de moed te groeien om opnieuw aan het wapen te werken. Ik moest alles wat ik eerder had gedaan helemaal omgooien om dezelfde fout te voorkomen. Ineens wist ik hoe ik het moest aanpakken, stukje voor stukje kwam de inspiratie samen met nieuwe moed bij me binnen. Ik schafte wat extra benodigdheden aan, legde de materialen klaar en de dag na haar vertrek was ik klaar om te beginnen.

Alles klopte. Stapje voor stapje werkte ik het nieuwe plan af. Als laatste tekende ik in aquarel de kroon op het werk, het hoofd ingrediënt wat niet mocht ontbreken bovenop dit wapen. Geen helm, maar het symbool voor de overleden zus van de vrouw waar ik dit voor maakte: een vlinder.

Zijn met wat is

Geplaatst op door Eric

Zijn met wat is, met de toestand in de wereld of je leven in het klein, het is iedere dag een nieuwe uitdaging, opnieuw dat proces.
Soms lukt het, even zo vaak ook niet, dan stuit je op weerstand, op dat gevoel van ‘het is genoeg’, ik wil het niet (meer) weten’. Soms is ‘wat is’ teveel.
En ook dat is goed, dit registreren hoort ook hoort bij zijn met wat is.
Morgen is een nieuwe dag.
Vandaag is vandaag genoeg.

Het is een proces, iedere keer een laagje dieper dalen in dit weten. Niet zonder kleerscheuren en niet zonder tranen komen we erdoor en voelt het afpellen van weer een laag als nog kwetsbaarder en kleiner worden. En toch is het groei:

Zijn met wat is,
is zijn waar mijn lichaam is, is zijn waar mijn benen zijn,
waar mijn armen zijn, waar mijn hoofd is, mijn rug, mijn buik, nek, keel, borstkas.
Zijn met wat is, is zijn waar mijn gedachten zijn,
zijn met wat mijn gevoelens zijn,
Zijn met het heden precies zoals het is.

Zijn met wat is,
Is weten dat het verleden nooit anders zal zijn.
Ik zal nooit los van mijn verleden zijn, mijn verleden zal altijd dit verleden zijn.
Ik zal nooit zijn wie ik had willen zijn zónder dit verleden.
Zijn met wat is, is weten dat ik nooit iemand anders zal zijn.
Ik zal altijd dit lichaam zijn, deze armen, deze benen, dit hoofd, dit gezicht.
De tijd zal er zijn werk aan doen, maar dit zal altijd mijn lichaam zijn, niet dat van een ander.

Zijn met wat is,
is zijn wie ik ben, zonder te proberen het beter, mooier, fitter, slimmer,
anders te willen laten zijn dan het is.
Mijn verleden is mijn verleden.
Mijn leven is mijn leven.
Ik werd geboren waar ik werd.
Ik groeide op zoals ik groeide.

Zijn met wat is,
is het opgeven van de wens dat het anders is.

Zijn met wat is,
is weten dat ik imperfect perfect ben.
En dat is OKAY!

15 nov. 2020

Tijd voor een dansje

Geplaatst op door Eric

Het is tijd voor een dansje, gewoon even bewegen, lichaam en ziel verheffen, het gewicht van de wereld van me af laten glijden. In stilte in de kamer, zittend op de bank, springend door de ruimte, dansen kan altijd en overal. Vanavond doe ik het in stilte, gewoon, omdat het kan. Dans gerust even mee!

Dansje in het donker

Handen aan armen als slangen
strelen, raken, omvatten,
reiken en trekken zich terug
in een spel van beweging
onzichtbare partner

Voeten zweven op tenen
gedragen
zich als kinderen
ontspringen de dans
waar ritme ze vooruitsnelt

Bekken, rug en borst
-geen partij voor soepele benen-
volgen hun eigen cadans
zacht golvend
op geluidloze melodie

Zingend hart
zet vlees en botten om
in vloeiende beweging
-ontluiken-
dans van de ziel

©Eric FH Hage, Weesp 2021

Over winnen en verliezen

Geplaatst op door Eric

Voor de tweede keer genomineerd voor de Cultuurprijs Weesp (en Driemond nu). In 2014 mocht ik de aanmoedigingsprijs in ontvangst nemen. Dat vraagt om een terugblik. Wat is er allemaal gebeurt sindsdien? Wat betekend winnen of verliezen?

Winnen is niet altijd de eerste of zelfs maar de beste zijn. Winnen is mee mogen doen in de race. Winnen is zoveel aanmoediging krijgen dat je zelfs maar overweegt mee te doen. Is zoveel stemmen horen die voor zich voor je uitspreken. Mensen die in je geloven, je steunen, aanmoedigen. Mensen die willen dat je wint en beloven de boel op stelten te zetten als je niet zou winnen (wetend dat ze te beschaafd en lief zijn om dat ooit in praktijk te zullen brengen, maar de intentie is lief!) Winnen is de woorden: jij had het moeten worden, voor mij ben jij de winnaar. 

Winnen is ideeën en wensen hebben en dwars tegen alle beperkingen in, ze toch voor elkaar krijgen. Is blijven dromen en streven om doelen en plannen te halen. Even stilstaan, rust nemen, uit eigen beweging of opgelegd. Om daarna plannen weer op te pakken. 

Verliezen is er ook. Is dromen in rook zien opgaan, plannen en doelen niet halen. Is onderweg geliefden kwijtraken, tijdelijk of voorgoed. Verliezen is opgeven te dromen, plannen, streven. Stoppen met geloven in jezelf.

Winnen en verliezen gaan zelden over wat je in de buitenwereld ziet. Het is de strijd die we voeren met onszelf. Kan ik dat bereiken, die wens waarmaken, aan die doelen voldoen? Terugkijkend op de afgelopen 10 jaar zie ik zoveel meer dan ik dacht me te herinneren. Heb ik zoveel meer bereikt en ook zoveel meer verloren dan ik dacht te zullen doen. Het leven zorgt voor de uitdaging, wij hoeven alleen maar te beslissen of we ze aangaan. 

Voor iedereen die me op wat voor manier dan ook gesteund, gemotiveerd, aangemoedigd en ja zelfs tot nieuwe motivatie gefrustreerd heeft, dank je wel! Zonder jullie had ik nooit zover gekomen! Jullie zijn de ware winst!

Op naar de volgende 10 jaar! Met elkaar graag! 🙂

Voor de presentatie bij de prijsuitreiking had ik een filmpje gemaakt met een overzicht van wat hoogtepunten uit 10 jaar werk Studio. Kijk het filmpje HIER

Genomineerd!

Geplaatst op door Eric

GENOMINEERD!
Yes! We beginnen deze nieuwe maand met goed nieuws! Niet alleen zit ik vandaag precies drie jaar in mijn heerlijke studio, maar nadat ik in 2014 al de aanmoedigingsprijs mocht ontvangen, ben ik bijna 10 jaar later opnieuw GENOMINEERD voor de CULTUURPRIJS WEESP & DRIEMOND!
Mijzelf promoten is niet echt mijn ding. Liever laat ik mijn werk voor zich spreken. Dat is namelijk waar mijn hart en ziel liggen: in alles wat ik maak en doe. Mijn werk gaat over verbinden, over verlies, rouw, troost en al die andere bijzondere momenten die extra aandacht verdienen. Voor wie mij nog niet (zo goed) kent, even een korte kennismaking. Kijk ook rustig even rond op mijn social media en website!

Over mijn werk
Angsten, lichamelijke beperkingen en nog zo wat ingewikkeldheden weerhouden mij er niet van te doen wat ik het best kan: open zijn over alles wat mij bezig houd en zo proberen anderen een hart onder de riem te steken. Niemand is alleen, ook al kan het wel vaak zo voelen.
Ik ben gelukkig gezegend met een talent om wat ik denk en voel onder woorden en in beeld te kunnen brengen en dat is dan ook wat ik iedere dag het liefst doe. Om zelf te overleven, maar ook om anderen te raken. Schrijven, kalligraferen, boekbinden, leerbewerken, diverse druktechnieken, illustreren, ik doe het allemaal, het liefst gecombineerd in unieke werken.
Ieder jaar is nieuw werk te zien tijdens exposities (zoals Weespers aan de Wand, de wintereditie komt eraan!), maar ook aan grote landelijke exposities zoals de Zomerexpo heeft mijn werk meerdere malen mogen meedoen in Gemeentemuseum Den Haag en De Fundatie in Zwolle.

Vrijwilligerswerk
Het liefst werk ik in opdracht samen met klanten om tot een passende en unieke creatie te komen en daarnaast aan eigen projecten, zoals het Indie project waarin ik o.a. mijn eigen Indische achtergrond verwerk. Ook ben ik actief als vrijwilliger in o.a. de kerngroep van Cultuurnetwerk Weesp en als webmaster bij de culturele activiteiten van de Synagoge Weesp en ‘red’ ik als vrijwilliger boeken bij de bieb, door ze te restaureren en repareren waar mogelijk om zo bij te dragen aan een duurzame wereld met minder verspilling.

STEM en WIN OOK!
Leven (en winnen) doe je niet alleen, daarom deel ik graag deze unieke kans met iedereen die op mij stemmen wil. Stuur (voor 1 november) een mail met je stem naar b.weesie@amsterdam.nl met een bcc van je stem aan mailme@erichage.com en je krijgt als dank een klein werkje wat ik speciaal voor deze gelegenheid in beperkte oplage de komende tijd ga maken. Je kunt ook stemmen via de code hieronder die je direct in je mail brengt met alles al voor je ingevuld. Zet nog wel even mailme@erichage.com in de bcc!

Na de officiele prijsuitreiking verloot ik onder iedereen die hieraan meedoet het werkje ‘We are one’, gemaakt met 23,75krt bladgoud op een houten schijfje.

Wat ook de uitkomst gaat zijn, het is al een hele eer opnieuw genomineerd te zijn! Dank daarvoor aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt. En succes ook aan de andere kandidaten! We zien elkaar 23 november bij de prijsuitreiking 🙂

Schrijfsels

Geplaatst op door Eric

Ik hou van woorden, niet alleen om te kalligraferen, maar ook om te schrijven en lezen. Hier vindt je een bloemlezing van wat er zoal aan woorden in mij ronddartelt