Tag: Woord van de Dag

Woord(-en) van de dag 29 – ‘Versoepelen’

Geplaatst op door Eric

mei 10, 2020

‘Versoepelen’, wat een mooi woord. Je ziet, voelt en hoort het bijna gebeuren: de tak buigt zich naar de aarde, hij ‘versoepelt’ zijn sterke, rechte rug en buigt voor de aantrekkingskracht die moeder aarde op hem uitoefent. De bamboe die meebuigt met de wind, soepel en buigzaam, geen weerstand, geen verzet, de wind komt langs en de bamboe beweegt mee. Naar links, naar rechts, naar voor of achter, waar de wind hem ook heen wil, hij buigt mee. Zo overleeft hij iedere storm.

Het kabinet ‘versoepelt’ de zelfopgelegde regels. Regels opgelegd door de aanwezigheid van een virus wat over de hele wereld waait en overal slachtoffers eist. Door de een gezien als ‘niet meer dan een griep’, door de ander als ‘de grootste bedreiging ooit’. We pasten ons aan, aan het virus, aan de opgelegde regels, want we willen overleven. Dat zit nu eenmaal in de aard van het leven ingebouwd. Als je het eenmaal hebt, wil je het houden en er liefst zo lang mogelijk in blijven. 
We pasten ons aan, maar onder druk, onder protest. We wilden niet dat ons leven echt zou veranderen en zeker niet dat het zou eindigen, niet óns leven en niet het leven zoals we dat kenden met ieder die ons lief is. Dat was motivatie genoeg. Voor even.

Maar de regels duren te lang, we willen terug naar onze fiere, rechte staat, net zoals de bamboe terug recht overeind komt als de wind weer is gaan liggen. De bamboe die niet weet waarom de wind waait en het nodig vindt hem bijna met kop en wortel uit het rietveld te trekken. De bamboe die buigt, zonder vragen, zonder verzet, dat is nu eenmaal zijn natuur. De bamboe waait mee, laat zich heen en weer zwieren, hoe lang het ook duurt, wetend dat er een tijd komt dat de wind weer stopt. Winden waaien niet eeuwig. Iedere storm heeft een begin en eind. Zo doet ieder wat bij hem hoort. De wind waait en gaat weer liggen, bamboe buigt en komt weer overeind. Er is niemand die hen hoeft te vertellen wat te doen.

En dan de mens. Die zich ontworteld ziet door nieuwe regels, want waar eerst groei was en vrijheid van bewegen, denken en doen, zijn nu nieuwe regels, weg vrijheid van bewegen, denken en doen. We willen wel even meebuigen, maar dan moet de wind toch echt weer onze kant op waaien of gewoon gaan liggen, zodat wij weer vrij en fier kunnen staan zoals we altijd deden. We zijn bamboe geweest, voor even, nu willen we weer boom zijn en staan voor wie we zijn.

Bomen hebben echter niet de vrijheid van bamboe, zij staan waar ze staan en wie niet genoeg meebuigt, valt om in iedere storm. Toch willen we onze boomnatuur terug, eisen van de wind dat hij een andere kant op waait, ons met rust laat zodat we terug onze rechte vorm aan kunnen nemen. Verwijten de hoogste bomen hun buigen en eisen onze vrije ruimte terug. We zijn moe van het buigen en aanpassen. We willen onze vrijheid terug en verwijten ook de wind zijn waaien, willen hem zoals vanouds negeren en nemen stapje voor stapje onze fiere houding weer aan.

Natuurwetten zijn aan ons niet besteed. De lessen die we ooit moesten leren gaan voor ons niet op. ’Wie niet meebuigt, zal breken’. Nee, wacht: wij zijn boom noch bamboe. Wij zijn mens! Wij willen we gebruik maken van ons recht om te kiezen voor overeind blijven of omvallen. We willen vooral niet leren meer bamboe te zijn. Wij mensen kunnen denken en voelen en eigen keuzes maken. Wij hoeven niet te luisteren naar regels noch wetten van de natuur. Wij staan daarboven!

Nee, wij maken onze eigen regels en luisteren naar niemands wetten. Wij buigen voor niemand en breken pas als wij dat zelf willen. Wij versoepelen voor niets en niemand. Wij zorgen wel voor onszelf en hebben niets en niemand anders nodig. Wij staan tenslotte boven de natuur en zijn immuun voor zoiets onbenulligs als een virus of de dood. En als we het niet zijn, zorgen we dat we het worden! Wij hebben tenslotte het eeuwige leven en blijven staan totdat we zelf zeggen: nu is het genoeg!

En dus versoepelt de regering voor ons haar regels en de mens juicht. We hebben gewonnen van die brute regering die ons onze vrijheid ontnam! Eindelijk krijgen we terug wat we nooit echt kwijt wilden. Onzichtbaar waart nog steeds het virus rond, maar daar zijn wij doof, blind en ach, toch gewoon immuun voor. Want wat je niet ziet, is er tenslotte niet. Versoepelen, meebuigen, veranderen, dat doen alleen bamboe en de natuur en ja, ook ‘die ander’. ‘Wij’ zijn ‘vrije mens’, wij hoeven dat allemaal niet.

10 mei 2020, Eric Hage, Weesp

Illustratie:
Katsushika Hokusai (1760-1849)  
Title: A sudden gust of wind in Ejiri province  
Series title: Thirty-six views of Mount Fuji

Dit werd geschreven als onderdeel van het project – ‘Geef me een woord‘

Woord van de dag ‘Normaal’

Geplaatst op door Eric

mei 18, 2020

– ‘Terug naar normaal.’ We wijzen elkaar steeds op dat ‘normale’ leven zoals we dat gewend waren. Wat is ‘normaal’?

‘Norm’- Een vastgestelde regel die we aannemen als kloppend of waar. ‘Aal’- Een glad, soepel dier dat makkelijk overal tussendoor glijdt. De norm is niet overal gelijk, is aan verandering onderhevig, past zich aan situaties aan.

Mijn normaal is niet jouw normaal. Voor jou kan dat zijn sporten, werken, reizen. Iedere dag naar school, ’n ziekte overleven. Of werken met wilde dieren in de binnenlanden van Afrika. 

Overal bepaalt ieder voor zich zijn eigen ‘norm’ en samen proberen we te bepalen wat het zou moeten zijn voor al onze levens bij elkaar. Normaal is dan wat we zelf zo noemen. In de wereld vandaag lijkt weinig meer ‘normaal’. Afstand houden, niet aanraken, binnen blijven. Hoe balanceren we dit ’oude’ en ‘nieuwe’ normaal.

De vlinder heeft gefladderd, de wereld is verandert. Het virus is er, mensen zijn overleden, families ontregeld, bedrijven op de helling, economieën aangetast. Er is geen weg terug. We zoeken houvast, zekerheid. Komt er ’n nieuw virus, verliezen we onze baan, gezondheid, ’n dierbare? Of vinden we nieuwe vrienden, werk wat beter bij ons past of geluk in loslaten van alles wat we denken te wensen en weten.

Verandering zit in alles. Iedere ademhaling, ieder zaadje wat ontkiemt, iedere seconde is ’n kans om iets heel nieuws te beginnen. Sommige veranderingen zien we niet meer. Iedere dag wakker worden, de volgende ademteug. Ze zijn ‘normaal’. Dat de wereld verandert weten we, alleen wel graag volgens onze wensen, in ons tempo en in de richting die wij kennen en wensen.

Zo niet, dan hebben we liever dat alles blijft zoals het ‘hoort’, dan willen we blijven bij ’normaal’. Verandering is dan ineens vreemd en eng en raar. Maar verandering hoort bij het leven, verandering ís normaal. En dat wij dat soms vergeten en liever niet willen, ook!

Wat we vandaag kunnen doen is de dag proberen te begroeten zoals hij is, nu, hier, in dit moment. Er is geen wacht-tijd, alleen maar leef-tijd. Ieder moment is een keuze, een verandering in wording. Be-Leef het, hoe en waar je ook bent!

#Normaal, #corona, #Leven, #acirclewontfitinasquare

Geef KUNSTenaars de ruimte!

Geplaatst op door Eric

mei 15, 2020

Woord van de dag – ‘Kunst’ is zoveel meer dan ‘troost’ en ‘afleiding’, zoveel meer dan ‘hobby’ en ‘leuke bezigheid’.
Kunst is de ziel en motor waarop de wereld draait: 


Wie ontwerpt de woningen waarin we leven, de gebouwen waarin we werken, Wie ontwerpt en bouwt de kerken waarin we samenkomen, de beelden en schilderijen van alle Boeddha’s, Jezussen, Maria’s die zoveel voor zoveel mensen betekenen. Wie maakt de muziek die we met zijn allen zingen en naar grijpen als we steun en herkenning zoeken, Wie maakt de programma’s, docu’s en films die we met zijn allen dagelijks bekijken op tv, computer en in bioscopenWie maakt de decors voor al die films, docu’s en theatervoorstellingen.Wie ontwierp de telefoons, computers, ipads die we met zijn allen dagelijks gebruiken en die ons nu met elkaar helpen verbinden.Wie ontwierp de bank, het bed, de tafel waar je aan leeft, de kleding die je draagt, de schoenen aan je voeten,Wie schreef de boeken die je leest, het lesmateriaal waar je kinderen dagelijks van lerenWie ontwierp de posters en flyers die je overal vertellen welke aanbiedingen er in je favoriete winkels zijn.Wie ontwierp de borden waar je van eet, de bekers en kopjes waar je uit drinkt.


Wie creëren ieder voorwerp wat je ooit in je leven hebt gebruikt en nog zult gebruiken? De kam de borstel, het pincet, ja zelfs het wc-papier wat je zo graag gebruikt!En wat dacht je van die auto waar je zo trots op bent met die mooie kleur, dat mooie interieur, dat stoere leer, die boot, dat vliegtuig waarmee je op vakantie gaat. De stal waar de dieren die je eet leven en het zadel en tuig voor het paard waarop je rijdt.
En heb je je al gerealiseerd wie die mondmaskers ontwierp, die handschoenen, dat ziekbed, die beschermende kleding, dat beademingsapparaat die de laatste weken zoveel levens hebben gered.
Alles, werkelijk alles wat ooit door mensen is gemaakt en gebruikt wat niet direct uit de natuur kwam, is ooit door kunstenaars ontworpen, bedacht en gemaakt.


Al die ontwerpers, bedenkers, makers zijn kunstenaar tot op het bot. De mens is gemaakt om creatief te zijn, we kunnen niet anders. Zonder creativiteit groeien we niet, ontwikkelen we ons niet, niet als individu, niet als soort en niet als land en niet als cultuur.


De Nederlandse cultuur is gebouwd op kunstenaars die iedere dag opnieuw zich aan elkaar optrekken. Zonder een Rembrandt, een van Gogh, een Amsterdamse School, wat zou de Nederlandse cultuur nog voorstellen op het wereldtoneel? Zonder een Anouk, een Jaap van Zweden, een van Dantzig, een Hans van Manen en zo gaat de lijst oneindig door!

We inspireren elkaar en brengen elkaar op nieuwe ideeën, waardoor de wereld groeit en wij als mens, als land en cultuur ons kunnen blijven ontwikkelen en groeien. Creativiteit is inherent aan leven. Zelfs planten zijn creatief, vinden nieuwe manieren om tussen asfalt en stenen zich een nieuwe weg naar het licht te bewegen. De cel die zich ontwikkelt tot mens, tot nieuw leven in een baarmoeder, dat uitgroeit tot de mens die wij nu zijn. Zonder deze creativiteit die zo diep geworteld is in ons bestaan zouden wij niet zijn wie we nu zijn, zouden we niet kunnen doen wat we nu doen, niet kunnen leven zoals we nu, vandaag, op dit moment, leven.


Denk daar eens aan als je weer zegt dat kunst niet nodig is in deze wereld en drink dan nog maar eens een kopje koffie uit dat koffiezetapparaat wat je zo fijn vindt en zet nog maar eens je favoriete muziek of film op ter afleiding van alle chaos en drukte om je heen of lees nog maar eens je favoriete boek met die fijne leesbril die je zo goed staat in die fijne stoel die zo lekker zit in je favoriete broek en shirt die zo heerlijk zitten en sta eens werkelijk stil bij al die kunstenaars door de eeuwen heen die hoe jij leeft in de wereld van vandaag mogelijk hebben gemaakt!


Eric Hage
Zelfstandig kunstenaar Grafisch vormgever, kalligraaf en fotograaf, 

Die ondanks fysieke beperkingen, (dankjewel ontwerper van mijn rolstoel!) iedere dag creëert en werk maakt waar anderen weer inspiratie uit putten en ja, soms troost en moed om door te gaan en gewoon de dag door te komen, zoals ook ik door de kunst van anderen net dat beetje moed vond om mijn zware dagen door te komen. Waardoor op een andere dag misschien wel zij iets maken waar de wereld als geheel ook weer een stukje mooier en beter en handiger wordt. 


GEEF CREATIVITEIT DE RUIMTE, GEEF KUNST DE RUIMTE, WIJ BOUWEN AAN DE WERELD VAN VANDAAG ÉN MORGEN!! Zonder kunst(enaars) geen toekomst!

#geefkunstderuimte, #15mei2020,

Woord(-en) van de dag 28 – ‘Moeder’

Geplaatst op door Eric

mei 10, 2020

“At the moment of giving birth to a child, is the mother separate from the child? You should study not only that you become a mother when your child is born, but also that you become a child.”
Dogen Zenji, Mountains and Waters Sutra

“The life of a mother is the life of a child: you are two blossoms on a single branch.”
Karen Maezen Miller, Momma Zen: Walking the Crooked Path of Motherhood 

Twee citaten die ik vandaag tegenkwam, denkend over moeders. Denken aan míjn moeder doe ik iedere dag. Ze zit in alles wat ik doe en wie ik ben, ook al zien we elkaar al wat jaren niet. Ze leeft nog, maar we hebben geen contact. Nee, dat is niet waar. We zien elkaar niet, maar contact is er wel degelijk. 
Ik denk aan haar en ik weet dat zij ook aan mij denkt, ik voel haar en ik weet dat zij mij ook voelt. Ik weet dat we beiden zoeken naar een manier om deze impasse te doorbreken. Maar we weten ook beide dat we ons eigen proces hierin moeten gaan. Zij heeft haar verleden, ik het mijne. Alleen waar ik geen deel ben van dat van haar, voordat ik geboren werd, is zij wel deel van heel mijn verleden. 

Er is een heel leven wat zij leefde zonder mij, ver voor ik geboren werd. Een leven waarin dingen gebeurden die niemand mee zou mogen maken. Maar we hebben geen keus, sommige dingen gebeuren, omdat het leven nu eenmaal groter is dan onze beperkende wensen. Oorlog, Jappenkamp, het einde van een koloniaal tijdperk. Zij leefde het allemaal, net als mijn grootmoeder, haar moeder en haar moeder voor haar leefde de tijd van ver daarvoor.

Ja, ik kom uit een lijn van sterke vrouwen, die weten te overleven, maar daar tegelijk ook aan ten onder gaan. Ik wil het al mijn hele leven anders doen, beter, maar dan vel ik meteen een oordeel. Alsof wat zij deden niet ‘goed’ zou zijn. Het is wat ze konden, niet meer, niet minder. Wie zou daar een oordeel over kunnen en mogen vellen.
Net zo doe ik wat ik kan, niet meer, niet minder. En toch vel ik daar wel een voortdurend oordeel over. Is het nooit goed genoeg, altijd te weinig, altijd net niet wat ‘hoort’. Maar ‘hoort’ voor en volgens wie? 

Ik ben kind van mijn moeder, kleinkind van mijn oma, laatste in een lange rij vrouwen die leefden binnen de grenzen van wat er mogelijk was. Zoals we dat allemaal doen, iedere generatie opnieuw. Ja, we verleggen grenzen, te ver voor de vorige generatie, niet ver genoeg voor de volgende. Maar voor onszelf zijn ze uitdaging genoeg en dat is waar we zijn. 

Dit is waar ik nu ben, vandaag, op dit moment. Dit is waar zij is, nu, vandaag, op dit moment. Samen vruchten van dezelfde stam, ieder bezig onze eigen grenzen te verleggen in de hoop ergens uit te komen waar we elkaar weer vinden. Maar we hebben elkaar al gevonden. We zijn al onafscheidelijk verbonden, daar aan het begin, waar het voor ieder van ons ooit begon. We zijn deel van deze stam en ook al ben ik de laatste loot, werkelijk sterven doen we nooit. We blijven deel van die boom waar we allemaal toe behoren. Moeders van moeders van moeders van vaders van vaders van vaders van kinderen van kinderen van kinderen.

Ere aan alle moeders met en zonder kinderen, ere aan allen die moeder hadden willen zijn en ere aan die Grote Moeder waar we allemaal uit voortkomen en op een dag weer naar terugkeren. Moge we iedere dag, allemaal, een beetje meer moeder zijn voor en van elkaar. 
Namaste! <3


Foto: Bonsai mango boom, fotograaf onbekend

Dit werd geschreven als onderdeel van het project – ‘Geef me een woord‘