Eindelijk zijn de woorden er. Al te lang beweeg ik mij in stilte, terwijl er iedere dag meer negatief nieuws op ons afkomt. Iedere dag is het zoeken naar een balans om niet ondergesneeuwd te raken en iedere dag lijkt het of die balans meer de negatieve kant op slaat. Maar we hebben een keus. Nee, niet die van wegkijken. Wegkijken is geen optie. We moeten kijken, voelen, weten, wat er om ons heen en vooral IN ons gebeurt. Ik kan niet wegkijken, maar ik weet dat ik ook niet bedolven mag raken onder zoveel negativiteit. En ook weet ik dat ik iedere dag, ieder moment van de dag moet en kán kiezen: wat laat ik in mij gebeuren?! Soms wint de boosheid, soms de machteloosheid, verdriet, apathie omdat het teveel is, maar altijd weer komt het moment dat ik me realiseer: NEE, ik kan iets doen. Ik kan zorgen dat compassie overeind blijft, ik kan zorgen dat mededogen overeind blijft, dat liefde overeind blijft. Ik kan de grote negatieve golf die de wereld lijkt te overspoelen niet stoppen, maar ik kan wel zorgen dat ik een druppel in het goede blijf.
Ik lees, kijk, neem tot me, absorbeer en maak iedere dag weer de keus te kiezen voor het goede, voor vertrouwen, voor liefde, voor vriendschap, voor schoonheid, voor kunst, voor muziek, voor alles wat ons raakt en helpt dit vorm te geven, te delen en misschien hier en daar te helpen helen. Want dat is de golf die nodig is, dat is de beweging die de wereld vandaag en morgen en alle jaren die komen gaan nodig heeft, levenslang, generaties lang, Dat is de boodschap die kinderen én volwassenen vandaag mee moeten krijgen: er is liefde, er is hoop, er is vreugde, er is schoonheid, dwars tegen alles wat dat niet is in. Want meegaan in de stroom van het negatieve is niet wat ons erdoorheen noch overheen gaat helpen. Stroom en tegenstroom, welke kant kies jij? Al weken kijk ik in stilte, maar ik kijk en voel. En geloof me, de stilte is alleen naar buiten toe, want van binnen stormt het dagelijks!
Niet iedereen kan letterlijke barricades beklimmen, maar iedereen kan wel een hand uitsteken, een glimlach delen, een vriendelijk woord uiten, liefde delen in een lied gezongen, een boodschap gedaan, eten gedeeld, Wat ik kan doen is alle negativiteit die op me afkomt, ombuigen in iets goeds, iets moois en dat weer delen in de wereld om mij heen. Versta mijn stilte niet als ongeloof, als desinteresse, als wegkijken van. Mijn stilte is een storm die woedt van binnen en zoekt naar wat ik kan doen om de wereld van het goede te blijven voorzien. Iedere dag opnieuw, ervoor kiezen de wereld een beetje mooier, lichter, liever te maken, want dat is wat de wereld van vandaag harder dan ooit nodig heeft. We brengen licht niet dichterbij door het donkere alle ruimte te geven, we brengen licht door en óm het donkere te outshinen!
Vandaag vond ik de woorden hiervoor dankzij deze woorden van Arundhati Roy:
“Our strategy should be not only to confront empire, but to lay siege to it. To deprive it of oxygen. To shame it. To mock it. With our art, our music, our literature, our stubbornness, our joy, our brilliance, our sheer relentlessness – and our ability to tell our own stories. Stories that are different from the ones we’re being brainwashed to believe.
The corporate revolution will collapse if we refuse to buy what they are selling – their ideas, their version of history, their wars, their weapons, their notion of inevitability.
Remember this: We be many and they be few. They need us more than we need them.
Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing.”
Keep shining brighter and lighter than ever before!
Liefs, Eric XX
