Categorie: Inspiratie

Woorden vanuit de stilte

Geplaatst op door Eric

Eindelijk zijn de woorden er. Al te lang beweeg ik mij in stilte, terwijl er iedere dag meer negatief nieuws op ons afkomt. Iedere dag is het zoeken naar een balans om niet ondergesneeuwd te raken en iedere dag lijkt het of die balans meer de negatieve kant op slaat. Maar we hebben een keus. Nee, niet die van wegkijken. Wegkijken is geen optie. We moeten kijken, voelen, weten, wat er om ons heen en vooral IN ons gebeurt. Ik kan niet wegkijken, maar ik weet dat ik ook niet bedolven mag raken onder zoveel negativiteit. En ook weet ik dat ik iedere dag, ieder moment van de dag moet en kán kiezen: wat laat ik in mij gebeuren?! Soms wint de boosheid, soms de machteloosheid, verdriet, apathie omdat het teveel is, maar altijd weer komt het moment dat ik me realiseer: NEE, ik kan iets doen. Ik kan zorgen dat compassie overeind blijft, ik kan zorgen dat mededogen overeind blijft, dat liefde overeind blijft. Ik kan de grote negatieve golf die de wereld lijkt te overspoelen niet stoppen, maar ik kan wel zorgen dat ik een druppel in het goede blijf.

Ik lees, kijk, neem tot me, absorbeer en maak iedere dag weer de keus te kiezen voor het goede, voor vertrouwen, voor liefde, voor vriendschap, voor schoonheid, voor kunst, voor muziek, voor alles wat ons raakt en helpt dit vorm te geven, te delen en misschien hier en daar te helpen helen. Want dat is de golf die nodig is, dat is de beweging die de wereld vandaag en morgen en alle jaren die komen gaan nodig heeft, levenslang, generaties lang, Dat is de boodschap die kinderen én volwassenen vandaag mee moeten krijgen: er is liefde, er is hoop, er is vreugde, er is schoonheid, dwars tegen alles wat dat niet is in. Want meegaan in de stroom van het negatieve is niet wat ons erdoorheen noch overheen gaat helpen. Stroom en tegenstroom, welke kant kies jij? Al weken kijk ik in stilte, maar ik kijk en voel. En geloof me, de stilte is alleen naar buiten toe, want van binnen stormt het dagelijks!

Niet iedereen kan letterlijke barricades beklimmen, maar iedereen kan wel een hand uitsteken, een glimlach delen, een vriendelijk woord uiten, liefde delen in een lied gezongen, een boodschap gedaan, eten gedeeld, Wat ik kan doen is alle negativiteit die op me afkomt, ombuigen in iets goeds, iets moois en dat weer delen in de wereld om mij heen. Versta mijn stilte niet als ongeloof, als desinteresse, als wegkijken van. Mijn stilte is een storm die woedt van binnen en zoekt naar wat ik kan doen om de wereld van het goede te blijven voorzien. Iedere dag opnieuw, ervoor kiezen de wereld een beetje mooier, lichter, liever te maken, want dat is wat de wereld van vandaag harder dan ooit nodig heeft. We brengen licht niet dichterbij door het donkere alle ruimte te geven, we brengen licht door en óm het donkere te outshinen!

Vandaag vond ik de woorden hiervoor dankzij deze woorden van Arundhati Roy:

“Our strategy should be not only to confront empire, but to lay siege to it. To deprive it of oxygen. To shame it. To mock it. With our art, our music, our literature, our stubbornness, our joy, our brilliance, our sheer relentlessness – and our ability to tell our own stories. Stories that are different from the ones we’re being brainwashed to believe.

The corporate revolution will collapse if we refuse to buy what they are selling – their ideas, their version of history, their wars, their weapons, their notion of inevitability.

Remember this: We be many and they be few. They need us more than we need them.

Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing.”

Keep shining brighter and lighter than ever before!

Liefs, Eric XX

Het familiewapen en een vlinder

Over een familiewapen en een vlinder in de winter

Geplaatst op door Eric

Of ik voor een speciale gelegenheid een heraldisch wapen kan ontwerpen voor zijn vrouw. Onderzoek had een familiewapen ergens in de middeleeuwen aan het licht gebracht wat aan een vrouwelijke voorouder behoorde en dit wilde zij graag in ere herstellen. Een mooie opdracht en een wens die ik al heel lang koesterde eens voor iemand te mogen doen. Zo begon een boeiende speurtocht langs heraldische regels, symbolen, kleuren en genealogie. Familiewapens worden van oudsher alleen via de mannelijke lijn doorgegeven. De heraldiek is van oorsprong verbonden aan ridderschap, het vechten met een houten of metalen schild waarop voor de herkenbaarheid het familieteken werd getoond om te voorkomen dat de verkeerde strijders werden omgebracht. Vrouwen werden niet geacht te vechten en hadden hiermee geen recht op dit schild.

De vrouwelijke wapens, die zij meekregen van hun vader, verdwijnen van de stamboom na het huwelijk. Getrouwde vrouwen gebruikten hun familiewapen in een ovaal zegel en ongetrouwde vrouwen in een ruitvormig zegel. Bij mannen werd dit onderscheid niet gemaakt.

Het ovale zegel van Rohaise de Clare (overl. 1156) is een van de oudst bekende door een vrouw gebruikt wapenschilden. Eind dertiende eeuw begonnen vrouwen hun zegels van schilden te voorzien. Begin veertiende eeuw gingen zij ook wapens voeren. Isabella van Frankrijk, koningin van Engeland, voerde vanaf 1308 na haar huwelijk met de koning van Engeland een ovaal vrouwenwapen waarin het wapen van haar vader en dat van haar echtgenoot zaten. Nadat ze haar gemaal had laten ombrengen paste ze vanaf 1327 haar wapen aan door o.a. toevoeging van het wapen uit haar moeders afstamming.

Waar de schilden van mannen strijdschilden waren, versiert met toernooihelm en wrong, waren schilden van vrouwen omgeven door door rozen, plantranken, liefdesknopen (geknoopt touw met kwasten aan de uiteinden, alleen voor getrouwde vouwen) en andere vrouwelijke symbolen. Jeanne d’Arc mocht als enige vrouw wel een strijdschild als wapendrager gebruiken.

Na de geschiedenis van het wapen uitgezocht te hebben begon het ontwerpen en tekenwerk. De heraldiek kent strenge, vaste regels die al eeuwen vastliggen en nog steeds gehandhaaft worden. Om hier zo dicht mogelijk bij te blijven wilde ik het wapen ook in gouache verf schilderen. Niet mijn dagelijkse medium, maar het begin was veelbelovend. En toen ging het mis. In de laatste fase, na het leggen van het bladgoud en het inkleuren van de kleine onderdelen ging juist het grote vlak dramatisch mis. Er zat niets anders op dan opnieuw beginnen.

Omdat dit een bijzonder werk was met een speciale geschiedenis en symboliek én voor een speciaal iemand was dit een flinke tegenslag. Een waar ik dan altijd wel even tijd voor nodig heb om van bij te komen voor ik opnieuw durf te beginnen. Daarbij was het kersttijd, tijd voor even resetten en nieuwe moed verzamelen.

Tegen oud en nieuw had ik nog niet de moed gevonden en zat min of meer vast in uitstel modus. Na nieuw jaar zou ik opnieuw beginnen! Oudejaarsavond, ik loop de trap op naar de woonkamer en ineens fladdert er iets naast me. Als ik van de schrik bekomen ben zie ik een kleine vlinder, een koolwitje, op de muur. Midden in de winter, buiten is het koud en stormachtig met harde wind en veel regen. Waar komt in deze tijd een vlinder vandaan?

Ze blijft zitten op de muur. Waar de meeste vliegen, hommels en een enkele zomervlinder binnen dwarrelt, zoeken zij altijd zo snel mogelijk het raam op, op weg naar buiten. Niet deze vlinder. Vijf dagen bleef ze zitten. Met de harde koude wind en regen durfde ik haar niet buiten te zetten, maar binnen moest ik ook iets doen, Wat eten vlinders als er geen bloemen in de buurt zijn? Fruit, zei internet, dat had ik! Ik sneed stukjes banaan, appel en meloen en legde dat op het aanrecht en bij de trap. Dag twee zat ze op het aanrecht naast het bord met fruit. En zo bleef ze nog 3 dagen in het trapgat zitten, steeds wisselend van plek, maar geen moment aanstalten makend om bij het raam of de deur beneden te komen. Dag 5 zat ze op de plek waar ze eerder was opgedoken en dag zes was ze weer verdwenen, net zo onverwacht als ze was gekomen. Ik heb nog gezocht, maar haar nergens meer gevonden.

Ondertussen was er met de vlinder een aanwezigheid in huis gekomen en begon de moed te groeien om opnieuw aan het wapen te werken. Ik moest alles wat ik eerder had gedaan helemaal omgooien om dezelfde fout te voorkomen. Ineens wist ik hoe ik het moest aanpakken, stukje voor stukje kwam de inspiratie samen met nieuwe moed bij me binnen. Ik schafte wat extra benodigdheden aan, legde de materialen klaar en de dag na haar vertrek was ik klaar om te beginnen.

Alles klopte. Stapje voor stapje werkte ik het nieuwe plan af. Als laatste tekende ik in aquarel de kroon op het werk, het hoofd ingrediënt wat niet mocht ontbreken bovenop dit wapen. Geen helm, maar het symbool voor de overleden zus van de vrouw waar ik dit voor maakte: een vlinder.

Zijn met wat is

Geplaatst op door Eric

Zijn met wat is, met de toestand in de wereld of je leven in het klein, het is iedere dag een nieuwe uitdaging, opnieuw dat proces.
Soms lukt het, even zo vaak ook niet, dan stuit je op weerstand, op dat gevoel van ‘het is genoeg’, ik wil het niet (meer) weten’. Soms is ‘wat is’ teveel.
En ook dat is goed, dit registreren hoort ook hoort bij zijn met wat is.
Morgen is een nieuwe dag.
Vandaag is vandaag genoeg.

Het is een proces, iedere keer een laagje dieper dalen in dit weten. Niet zonder kleerscheuren en niet zonder tranen komen we erdoor en voelt het afpellen van weer een laag als nog kwetsbaarder en kleiner worden. En toch is het groei:

Zijn met wat is,
is zijn waar mijn lichaam is, is zijn waar mijn benen zijn,
waar mijn armen zijn, waar mijn hoofd is, mijn rug, mijn buik, nek, keel, borstkas.
Zijn met wat is, is zijn waar mijn gedachten zijn,
zijn met wat mijn gevoelens zijn,
Zijn met het heden precies zoals het is.

Zijn met wat is,
Is weten dat het verleden nooit anders zal zijn.
Ik zal nooit los van mijn verleden zijn, mijn verleden zal altijd dit verleden zijn.
Ik zal nooit zijn wie ik had willen zijn zónder dit verleden.
Zijn met wat is, is weten dat ik nooit iemand anders zal zijn.
Ik zal altijd dit lichaam zijn, deze armen, deze benen, dit hoofd, dit gezicht.
De tijd zal er zijn werk aan doen, maar dit zal altijd mijn lichaam zijn, niet dat van een ander.

Zijn met wat is,
is zijn wie ik ben, zonder te proberen het beter, mooier, fitter, slimmer,
anders te willen laten zijn dan het is.
Mijn verleden is mijn verleden.
Mijn leven is mijn leven.
Ik werd geboren waar ik werd.
Ik groeide op zoals ik groeide.

Zijn met wat is,
is het opgeven van de wens dat het anders is.

Zijn met wat is,
is weten dat ik imperfect perfect ben.
En dat is OKAY!

15 nov. 2020

Tijd voor een dansje

Geplaatst op door Eric

Het is tijd voor een dansje, gewoon even bewegen, lichaam en ziel verheffen, het gewicht van de wereld van me af laten glijden. In stilte in de kamer, zittend op de bank, springend door de ruimte, dansen kan altijd en overal. Vanavond doe ik het in stilte, gewoon, omdat het kan. Dans gerust even mee!

Dansje in het donker

Handen aan armen als slangen
strelen, raken, omvatten,
reiken en trekken zich terug
in een spel van beweging
onzichtbare partner

Voeten zweven op tenen
gedragen
zich als kinderen
ontspringen de dans
waar ritme ze vooruitsnelt

Bekken, rug en borst
-geen partij voor soepele benen-
volgen hun eigen cadans
zacht golvend
op geluidloze melodie

Zingend hart
zet vlees en botten om
in vloeiende beweging
-ontluiken-
dans van de ziel

©Eric FH Hage, Weesp 2021

Een naam voor verdriet II – Bloesemkind

Geplaatst op door Eric


Bloesemkind/Bloesemouder

Op mijn eerdere stuk ‘Een naam voor verlies’, kwamen diep persoonlijke reacties, met even diepgevoelde vragen. Er is zoveel verdriet wat niemand ziet. Verlies van geliefden, verlies van mogelijkheden en kansen. Leegtes die niet vervuld raakten en wellicht nooit vervuld zullen raken, maar waar we namen voor zoeken. Woorden die uitdrukken wat dit verlies in ons betekend. Woorden die eer doen aan de vele lagen van rouw waar we doorheen moeten en meestentijds nooit meer van los komen. We zoeken woorden waarin we elkaar kunnen herkennen en erkennen in ons verdriet. Dat is wat taal kan en doet. Voor sommige dingen lijkt ze niet toereikend genoeg en toch verlangen we ernaar. Ik hou van taal en symboliek, dus ga ik in deze serie graag samen met jullie op zoek om juist die woorden te vinden. Ik hoop dat ze voor iemand van waarde zullen zijn.

Eerdere woorden kwamen uit andere talen en culturen. Wat mist is een ‘eigen’ woord. Eén passend binnen onze taal en cultuur en dus draaiden hart en hersens verder. Daar, midden in de nacht, diende een eerste woord zich aan. Helder, eervol, liefdevol en met passende symboliek geladen. Een naam voor de ouder die een (jong) kind verloor: Bloesemmoeder/Bloesemvader.

Waar de vlinder vluchtig hart en ziel van de nieuwe ouder kust en geraakt weer achterlaat, passen de woorden ‘Vlindermoeder’ en ‘Vlindervader’ het mooist bij verlies van een kind rond de geboorte en als baby. Dank aan de (mij onbekende) moeder die dit woord bedacht.

Het bracht mijn zoektocht op het spoor van de natuur en seizoenen. Welke symbolen, gezegdes, bestaan er al waar inspiratie uit te putten valt? ‘In de knop gebroken’, ‘in de bloei van het leven’, ‘uit het leven gerukt’. De gebroken lelie, een omgehakte boom. Het zijn allemaal symbolen van pijn, van breuk en dood. Maar is het niet juist het voorbije Léven wat gevierd, geëerd, herinnert wil worden? Is het niet juist daarin waar de waarde ligt?

Lente zet alles in bloei. De aarde ontwaakt en geeft zijn, in het donker van de koude winter voorbereidde, kleurigste en geurigste geschenken prijs. Bloesems geuren fris en blazen uitbundig kleurend onze dromen nieuw leven in. Symbool voor lente, groei en nieuw begin, staat Sakura, de Japanse kersenbloesem ook voor leven en dat we dit niet in de hand hebben. Niemand weet exact wanneer en hoe lang de bloesem bloeit.

Precies dat is waarom ik jong gestorven kinderen ‘Bloesemkinderen’ zou willen noemen en hun ouders ‘Bloesemouders’. Ouders wiens leven werd opgelicht door de frisse geuren en kleuren van kinderen die te snel weer weg waren. Bloesems die slechts kort mochten bloeien, maar ons leven met hun aanwezigheid rijker maakten.

De bloesem die ook als liefdevol symbool te dragen, vinden en delen is, als stille getuige en om elkaar in te herkennen.

Bloesemkind, #bloesemmoeder,#bloesemvader,#overlijden,#kind, #eennaamvoorverlies,#rouw,#vlinderkind,#vlindermoeder, #appelbloesem,#kersenbloesem,#sakura

Een naam voor verdriet I

Geplaatst op door Eric

Wie een partner verliest is weduwe of weduwnaar, wie beide ouders verliest is wees, maar wie een kind verliest heeft niets om zich aan vast te houden. Iedereen begrijpt het verlies wat achter dat ene woord ‘weduwe’ of ‘wees’ ligt, maar hoe communiceer je het verlies van een kind?
Hoe zwaar ook de deken van eenzaamheid die verdriet kan zijn, één woord van herkenning kan hem zomaar even oplichten. ‘O, jij óók!’ Of ‘O, dát draag je mee!’ Één woord, een naam, kan een directe band scheppen of juist opening creëren voor verbinding.

Liefde voor taal en mensen die dit verlies kennen, zetten mij op het spoor om op zoek te gaan naar precies zo’n woord en dit is wat ik vond:

Het modern Hebreeuws kent het woord שכול (shkhol), wat het overlijden van een kind in de familie betekend. De ouders zijn שכולים (shakulim). De familie is שכולה (shakula). Lid zijn van een ‘shakula’ familie betekend dat jouw ouders een kind hebben verloren. Van origine gaat het woord terug tot de bijbel, waar het ieder wezen dat kinderen verloor (specifiek werd een moeder beer genoemd), in het moderne Hebreeuws wordt het vooral gebruikt voor familie of ouders die hun kind in militaire dienst verloren.

Het Arabische woord ثَكْلَى (thakla) refereert aan een moeder die haar kind verliest.

Het Duitse ‘Verwaiste Eltern’, betekend letterlijk ‘verweesde ouders’ en Verwaiste Mutter/ Verwaister Vater oftewel ‘verweesde moeder of vader’.

Een bijzondere groep zijn de ouders die door de een-kind politiek in China hun enige kind (en vaak ook enige stamhouder en bron van inkomsten als ze ouder worden) verliezen: ‘Shidu’, 失独 letterlijk ‘verlies van het enige’. ‘Shidu fumu’ 失独父母 zijn ouders die hun enige kind verloren hebben.

Er is echter ook een Chinees gezegde wat spreekt over de omkering van de natuurlijke volgorde: de grijsharige zou niet de zwartharige moeten begraven.

Dit gezegde bracht Karla Holloway, Professor Engels aan Duke en zelf na het verlies van haar zoon op zoek naar een woord hiervoor, in 2006 op het spoor van het Sanskriet woord ‘Vilomah’. Het woord ‘Weduw’ is ook afkomstig uit het Sanskriet en betekend ‘leeg’, reden waarom Lady Bird Johnson zich verzette tegen deze term na het verlies van haar echtgenoot President Lyndon Johnson, want zij was ‘niet leeg, maar in rouw, ze had verdriet.’ Maar, zo schreef Holloway, zij had in ieder geval iets om zich tegen te verzetten.
Zo bracht haar zoektocht haar bij het Sanskriet woord Vilomah, wat betekend ‘tegen de natuurlijke volgorde’, net als de onnatuurlijke omkering waarin de grijsharige, de zwartharige begraaft. Hiermee had zij het woord gevonden wat voor haar alles in zich droeg wat het verlies van haar zoon voor haar was, maar vooral moest het zijn ‘a quiet word, like our grief, but clear in its claim’.

Sindsdien wordt dit woord door steeds meer ouders geadopteerd om hun verlies een naam te geven. Een stil woord, zoals hun verdriet, maar helder in waar het voor staat.

rouw,#vilomah,#kind

Hoop

Geplaatst op door Eric

Ik hou van wiskundige formules. Niet omdat ik snap wat ze betekenen, maar omdat ze ’n sleutel zijn. Een geheime code die toegang biedt tot nieuwe werelden. Geheimtaal, onzichtbare inkten, codes, zijn een wereld van fascinatie voor mij. Vroeger al, ‘leende׳ ik mijn broers boeken over hoe als jongen te overleven in het woud. ‘Survival’ boeken voor meisjes bleken altijd handleidingen hoe te koken, de was netjes vouwen en lief lachen naar jongens zodat ze je helpen zware dingen tillen. Ik wilde ook leren tipi-tenten bouwen van gevonden houtstokken, vuurtjes maken uit niets, codes ontcijferen en ze in onzichtbare inkt schrijven om geheime berichten uit te wisselen die ‘de vijand’ niet kon lezen. Niet dat ik zo’n avonturier was die altijd het bos in moest, integendeel! Mijn behoefte aan kennis was altijd puur theoretisch, weten hoe ‘t moet was genoeg.

Wiskundige formules zijn zulke codes voor mij. Die fascinerende combinatie van cijfers,letters en streepjes waarvan je weet dat ze de sleutel vormen tot iets wat je nog niet kent. Dat is waarom ik van taal hou, letters die in steeds wisselende combinatie, onbekende werelden openen.

Bovenstaande formule staat gekerfd in de grafsteen van ’s werelds bekendste natuurkundige, Stephen Hawking. De man wiens levensmissie het was de geheimen van het universum te ontrafelen. Dat deze formule op zijn graf staat, is omdat het de ‘code’ is die aantoond dat zwarte gaten geen eindpunt zijn maar eerder poorten. Alles wat erin verdwijnt, komt er aan een andere kant weer uit. In ‘n nieuwe vorm als aan de andere kant van ’n tunnel, ‘wormhole’, of in ’n heel nieuwe wereld.
Wat dit idee zo mooi maakt is dat het hoop geeft. Het kan metafoor zijn voor bijv. reïncarnatie. Door het zwarte gat van de dood heen gaan om terug te keren in ’n andere dimensie of zelfs in een nieuwe vorm elders in deze wereld. Maar vooral op kleiner niveau biedt deze formule hoop, in de donkerste tijden waar we als mens door heen gaan van bijv. verlies, ziekte, depressie: er is altijd ’n uitgang.

Hoe vaak begrijpen we elkaar niet of verkeerd? Iedereen spreekt een eigen taal, variërend van gesproken tot non-verbaal. Onze taak is openstaan voor elkaars woorden en onuitgesproken berichten. Het hele leven is tenslotte één groot mysterie om te ontdekken, leren kennen en ontrafelen. Dat is wat taal zo bijzonder maakt en waarom ik hou van alle lettertekens, lezen, schrijven, kalligraferen. Zelfs in zijn schijnbaar meest ondoordringbare vorm, de wiskundige formule, kan het zomaar ineens een boodschap van hoop, van vertrouwen brengen.

Dit is wat Stephen Hawking er zelf over zei:
“Black holes ain’t as black as they are painted. They are not the eternal prisons they were once thought. Things cán get out of a black hole, both to the outside and possibly to another universe. So, if you feel you are in a black hole, don’t give up. There is a way out.”
S. Hawking

hoop

Balans

Geplaatst op door Eric

Dit is hoe het werkt. Nadenkend over de klimaatcrisis en alle dingen die gebeuren in de wereld, de hitte-golven, bosbranden, overstromingen, uitstervende dieren, oorlog. Het is te groot, te veel, wat kan ik daaraan doen?
Dat grote denken verlamd me, verstopt mijn brein met angst en depressie. Dat lijkt erg, maar als ik die angst en depressie aanga, komt hier altijd iets nieuws uit voort. Een nieuw stukje bewustzijn, iets kleins, wonderbaarlijks ontspruit en een herconnectie van mijzelf met de wereld om mij heen ontstaat.

We zijn allemaal deel van de natuur. Meer nog, wij zíjn de natuur. We eten, drinken en bemesten de wereld om ons heen, net als ieder ander dier. Maar omdat wij ‘denken’, communiceren in taal en andere dieren voor ons laten werken, denken we dat we beter zijn, dat wij de natuur beheersen in plaats van andersom. Dat de natuur het in een simpele aardbeving, stormvloed, droogte of bosbrand van ons wint begint steeds urgenter door te dringen.
We moeten terug naar het respect voor waar we vandaan komen, de moederschoot, waar we uit voortkomen, moeder aarde, en waar we mee samen leven, alle levende wezens op deze planeet. De een niet belangrijker dan de ander. Als er iets is wat we steeds meer beginnen te snappen, is het dat wij niet kunnen bestaan zonder de aanwezigheid van zelfs de kleinst mogelijke levensvorm.

Leven is een balans van alles wat is. Het ís maakbaar, maar alleen in onderling evenwicht. We móeten depressief worden en angstig van alles wat om en in ons gebeurt. Het is onze (dé) natuur om te veranderen, in stilte naar binnen te keren en de stormen die in en om ons woeden onder ogen te zien. We zíjn aarde en geest, dezelfde aarde die bomen hun bladeren van kleur laat veranderen voor ze helemaal te verliezen, net zoals wij van haarkleur en lichaamskracht veranderen. Dromen die ons voortstuwen tijdens onze jeugd, zijn niet dezelfde als waar we ons later aan vasthouden. Sommige komen uit, anderen niet. Allemaal processen van verlies en rouw. Wat verloren wordt gaat op de hoop van gevallen bladeren, composteert tot verse aarde voor nieuwe zaadjes om in ontkiemen. Een proces van tijd en werk door onzichtbare krachten die we nooit zullen begrijpen, noch beheersen. Nieuwe zaadjes ontstaan en ontspruiten, niet door ‘positief denken’, maar door het eeuwenoude, natuurlijke proces van omzetting en composteren.

Iedereen stuit, in dit proces van zoeken hoe het anders kan, onvermijdelijk op het besef dingen los te moeten laten waaraan hij gewend is. Dus ja, wees depressief, angstig en besef dat dit groei is! Geef het de ruimte en er zullen vanzelf nieuwe zaadjes ontstaan. Als we elkaar kunnen helpen loslaten hoe we dachten dat het leven zou (moeten) zijn, creëeren we ruimte voor een gezondere, helere wereld voor plant, mens én dier. Met respect voor alles waarmee we zo bevoorrecht zijn dit leven te mogen delen.

shorturl.at/aGOQ9

Pay it forward 2023

Geplaatst op door Eric

17 jaar oud en weglopen van huis, de situatie met alle spanningen en angsten werd onhoudbaar. Van een klein, stil dorp, middenin de grote stad terechtkomen. Het opvangcentrum zit middenin de Jordaan, hartje Amsterdam. Hier woon ik door omstandigheden zes ipv de toegestane drie maanden. Halverwege mijn tijd daar begint mijn nieuwe studie, grafische reproduktietechnieken aan het Grafisch lyceum in de Dintelstraat. Tijdens de opleiding leer ik de eerste beginselen van het lettertekenen, kalligrafie, boekbinden, letterzetten met loden letters en drukken op een Heidelberger degelpers. Ondanks de ingewikkeldheid van de omstandigheden, kan ik mijn geluk niet op. Al vanaf de eerste dag voel ik ‘hier hoor ik thuis’. Ik kan niet wachten om iedere dag te beginnen en zoveel mogelijk te leren. Als een spons neem ik alles op wat me aan kennis aangeboden wordt. Bezig zijn met de creatieve opdrachten helpt ook alles waar ik van wegliep op afstand en onderdrukt te houden. Twee maanden na de start van de opleiding vind ik een kamer in het souterain bij een kinderloos echtpaar in de wijk achter het concertgebouw. In de weekenden werk ik in het Onze Lieve Vrouwengasthuis, ontbijt, lunch en avondeten rondbrengen op de afdelingen. Fysiek zwaar, maar de patienten maken het werk waardevol. Na nog drie maanden raak ik overspannen en moet eerst stoppen met werken, daarna met de opleiding. Het eerste gat waar ik in val. Er zullen er nog vele volgen, maar dat weet ik dan nog niet.

Na vele omwegen en nog ruim 12 jaar full-time ziek zijn, haal ik via een reintergratie traject eindelijk op mijn 40ste mijn diploma Grafisch Vormgeven. Het is een andere wereld, alles gaat nu digitaal. Enerzijds een voordeel voor mij, want fysiek kan ik dit, maar mijn ziel mist de oude ambachtelijke technieken.

Fast forward naar een paar weken geleden, begin december 2022, nog eens ruim 17 jaar later. Op een donderdagmiddag stapt een mevrouw mijn studio in met de vraag of ik interesse heb in een proefpers. Haar man had een drukkerij, maar kan niet meer werken. De spullen staan al jaren ongebruikt en moeten nu echt weg, maar wellicht heb ik interesse. Mijn hart slaat over en ja, natuurlijk heb ik interesse! Nog geen week later staat er een tafelmodel proefpers in mijn studio, nog een week later volgen bijbehorende werkmaterialen. Alsof de tijd me ingehaald heeft gaan ineens deuren in mijzelf open waarvan ik dacht dat ze voorgoed dicht waren geslagen. De vreugde en het enthousiasme om ermee aan de slag te gaan vraagt zijn tol, dus in plaats van spelend in de studio, breng ik deze eerste kerstdag thuis op de bank, verplicht rustend, door.

Maar rust is ook ruimte voor bezinning en langzaam daalt het besef in dat, sinds het overlijden van mijn vader afgelopen september, diverse tot dan toe gesloten deuren open lijken te gaan. Het voelt alsof ik mijzelf opnieuw aan het uitvinden ben. Zijn dood geeft naast gemis, ook ruimte voor allerlei zaken waar tijdens zijn leven en aanwezigheid geen ruimte voor was.
Komende vrijdag is het precies 100 dagen sinds zijn overlijden en naast rouw en verlies breek ik ook open. Ik vind een mij nog onbekende, helere versie van mijzelf waar ik eerder niet mocht en kon zijn. Onwennig en nieuw, maar ook dit is rouw, ook dit is verlies: een nieuw begin. En daar hoef ik me niet meer schuldig over te voelen realiseer ik me nu, want als zelfs het leven zelf mij nieuwe, tweede, kansen geeft, kan het niet anders dan goed zijn wat gebeurt.
Nu is het aan mij me over te durven geven en eindelijk durven leren meegaan in die flow, durven leren vertrouwen.

Na bijna 100 dagen beginnen we beide aan een nieuwe fase, scherpe randjes die nog zo verwondden tijdens zijn leven, verzachten. Herinneringen doen minder pijn, gemis krigt meer ruimte en voelt als heling.
Deze kerst vier ik thuis, alleen, maar niet ‘alleen’. Want ook al sloot ik me voor een groot deel van de buitenwereld af deze voorbije maanden, er braken kieren open waar nieuw licht door naar binnen sijpelde. Er groeit een nieuw vertrouwen in mensen waar ik eerder niemand toe kon laten.
En zo worden deze donkere dagen, mijn lichtste van het jaar. Zelfs al zit ik hier alleen, ik weet dat ik morgen of overmorgen naar mijn studio kan en daar mag gaan spelen met materialen die mijn speelveld compleet maken om alles te kunnen maken volgens tradities waar ik al zo lang van droom. Voor kerstkaarten is het te laat, maar de eerste versie van mijn allereerste eigen, gekalligrafeerde ėn handgedrukte nieuwjaarskaart ligt al te wachten!

Mijn wens voor het nieuwe jaar: zoveel mogelijk mensen net zo blij maken met de dingen die ik ga maken als ik wordt van het maken zelf!
Pay it forward, 2023!
Fijne dagen voor iedereen, met een extra knuffel voor iedereen die het nodig heeft.
Xx
Liefs, Eric

Geplaatst op door Eric

Diep, diep onder de indruk. Ik ben geen grote fan van koningshuizen in het bijzonder, wel van traditie, geschiedenis, culturen en hun rituelen en vooral mensen. Er is een verschuiving op grote schaal aan de gang. Een tijdperk sluit af, een nieuwe begint. Een leven eindigt en daarmee begint haar geschiedenis en die geschiedenis creëren wij mee door er deel van te zijn, bewust of onbewust. Zoals gezegd, ik hou van rituelen en tradities, dus ik volg de gebeurtenissen rond het afscheid van koningin Elizabeth zoveel mogelijk. Via tv en internet dan wel, erheen gaan is wat lastiger. Maar ook dat is meedoen aan geschiedschrijving, want het is de eerste keer in de geschiedenis dat het afscheid van een koningin en het gelijktijdige opstaan van een nieuwe koning, op zo’n grote schaal vastgelegd wordt en over de hele wereld gevolgd kan worden.

Rituelen die eeuwen geleden begonnen zijn, worden nog steeds gevolgd, in Engeland en evenzo in het prachtige Schotland. Het land waar de koningin zo van hield en ook overleed. De proclamaties van het overlijden, vroeger nodig om het volk over het hele land te laten weten dat een lid van het koningshuis geboren of overleden was. De rijen soldaten ter bescherming van de leden van het koningshuis, op zich ook al indrukwekkend en prachtig om te zien. Al die op gepaste afstand opgestelde mannen en vrouwen in uniform, bewegend als één. De kunstwerken die de uniformen zijn, de details vol betekenis, iedere kleur, iedere vorm, niets is zomaar, over alles is nagedacht.

Er is zoveel om te waarderen, bewonderen, je door te laten inspireren. Iedere stap, iedere beweging, afgestemd op eenheid, op efficiëntie. Hoe jonge soldaten de kist uit de auto op hun schouders tillen en met afgemeten bewegingen als één man haar de kerk in dragen. Alles, alles ademt betekenis en traditie. Tradities waarin Elizabeth als koningin diep geworteld was. Waarin ze niet alleen geboren werd, maar ook haar hele leven in dienst van stelde, omdat ze zo diep in haar DNA en leven verweven waren. Ze was koningin, maar ook en vooral een vrouw, die haar rol en taak serieus nam en dat tot aan haar dood volhield.

Maar binnen al die traditie en levende geschiedenis vindt ook diep menselijk verlies plaats. Volwassen als ze zijn, koning, prins of prinses, het blijven kinderen die hun moeder verliezen. Een verlies wat op iedere leeftijd zwaar weegt. Bij het uitblazen van haar laatste adem blaast de koningin de nieuwe koning het leven in. Een zoon verliest zijn moeder en wordt koning in dezelfde seconde. Op zijn 73e, als de meeste mensen met pensioen zijn, begint voor hem de baan van zijn leven. Letterlijk en figuurlijk.

Wat ik verder ook van hem vind, daar kan ik niet anders dan respect voor hebben. Net zoals voor het moment waarop hij, samen met zijn zus en 2 broers, tussen de persoonlijke lijfwachten van de koningin wacht staat. Daar staan een zus en twee broers samen met hun oudste broer, de nieuwe koning, ieder aan een kant, wakend naast de kist van hun moeder, onder het toeziend oog van langslopend publiek. De ogen op een ongedefinieerd punt op de vloer voor hen, de blik naar binnen gericht. Ieder alleen met de eigen gedachten en gevoelens, tot in de puntjes gekleed en toch naakt en kwetsbaar voor de blikken van het publiek. Een moment zo diep persoonlijk dat zelfs via de camerabeelden ernaar kijken al pijn doet en voelt als een inbreuk in hun persoonlijke ruimte.
En toch staan ze daar, open en kwetsbaar. Daar kan ik niet anders dan diep, diep van onder de indruk zijn. Waar je ook in gelooft, daar past niets anders bij dan een oprecht ‘God bless the Queen, God save the King’ en de kinderen die deze tradities dragen, leven en voortzetten.

Met een diepe buiging erachteraan voor de Schotten, die met terechte trots zo hechten aan hun tradities, hun prachtige landschappen en hoe zij met zoveel respect en gevoel voor waardigheid afscheid nemen van hun Koningin en haar uitgeleide weten te doen.

Vanuit mijn hart naar allen die hierbij betrokken zijn ‘Namaste’
🙏❤️

PS, Prinses Anne schrijft geschiedenis door als eerste vrouw ooit wacht te houden naast een koninklijke kist.