Categorie: Gender

Geborgenheid

Geplaatst op door Eric

Geborgenheid. Dat is het woord wat opkwam in een gesprek naar aanleiding van mijn vorige stukje over eenzaamheid. In het gesprek kwamen we tot de conclusie dat eenzaamheid niet zozeer gaat over alle vormen van alleen zijn, maar vooral over een gebrek aan ‚geborgenheid’, je veilig voelen.

Dat verdiende nader onderzoek:
‘Geborgen’ (in een juridisch woordenboek)- veilig, beschermd tegen gevaar; zeerecht: uit de zee ophalen of takelen van gezonken zaken, wegslepen aan de zeekust van driftige of aangespoelde zaken.,
Beveiligen tegen losgaan, beschermen tegen verwateren.
‘Borgen’ (Van Dale-online) 1. in veiligheid brengen, 2. (goederen of lading van ) gestrandeschepen, neergestrte vliegtuigen enz in vieligheid brengen 3. naar een paats brengen en daar bewaren

En tot slot ken ik ‚borgen’ ook als ‚monteren’, iets veilig vast zetten met bouten en moeren.

Waar het om draait bij ‚geborgenheid’ in alle vormen is ‚veiligheid’. Opgroeien in een onveilige situatie geeft geen ‚geborgenheid’. Weglopen van huis, een nieuw leven proberen op te bouwen, maar nog vastzittend aan het oude, geeft ook geen geborgenheid. Vervolgens ziek worden en in de maalstroom van een jaren durend verwerkingsproces terecht komen, is ook alles behalve ‚je geborgen weten’. Tel daar wat ‘gender-issues’ en een paar mislukte relaties bij op en je begrijpt dat ‚geborgen’ zijn, niet een kernwoord in mijn leven was. Of het moet zijn geweest het ontbreken ervan, want ik was me er nooit eerder van bewust tot het vorige week uitgesproken en met mijn leven in verband gebracht werd.

Een zeker vorm van eenzaamheid is inherent aan het leven. Je wordt alleen geboren en gaat alleen dood. Dat en alles daartussen zijn processen die niemand anders voor je kan doormaken of je tegen kan beschermen. Alleen jij kan jouw levensweg lopen. En iedereen zoekt zijn eigen manier om met die kennis en ervaring om te gaan.

In mijn leven was het altijd, veiliger om alleen te zijn. Tegelijkertijd was als klein kind alleen zijn gevaarlijk, want dan gebeurden de ergste dingen. De mensen die je het meest zou moeten kunnen vertrouwen, deden het meest pijn. Niet uit pure slechtheid of onwil, maar omdat ook zij worstelden met alles waar iedereen mee worstelt en daar hun weg in zochten. Maar soms blijft een klein kind daarbij achter en leert zich verstoppen achter een grap en een grol. Ik was de gangmaker, de lolbroek, althans van buitenaf gezien.
Het heeft me heel wat omwegen gekost om uit te vinden wie ik echt ben en langzaamaan begin ik haar te leren kennen. Maar haar vertrouwen is nog wel ‚een dingetje’. Als je de mensen om je heen niet kunt vertrouwen en je kunt jezelf niet vertrouwen, omdat je niet kunt en durft te zijn wie je werkelijk bent…wat blijft er dan over? God? Boeddha? Krishna? Allah? Niets? Alles?

Liefde is altijd mijn leidraad geweest, zelfs als ik niet wist hoe het moest, ik wist dat het de weg was voor mij. Die weg liet me allerlei godsdiensten en levenswijzen ontdekken en onderzoeken via de kunst, boeken en verhalen van anderen. Een Chinese wijsgeer zei: „Om de wereld te leren kennen hoef je niet verder te reizen dan de vier hoeken van je kamer” Die wijze les blijkt nog steeds waar sinds de dag dat ik hem voor het eerst las en er troost en leiding in vond.

Alles wat je nodig hebt zit in jezelf. Ieder stukje heling en beter worden heb ik in mijzelf gevonden. Ieder gevecht was het meest met mijzelf, want hoe hard anderen ook voor me waren, ik was zelf altijd nog harder. En ook nu blijkt dat ikzelf het meest in mijn eigen weg sta. Want de grootste eenzaamheid komt voort uit een angst voor ‚samen’ zijn. En de ene keer is dat angst om samen te zijn met een ander, die toe laten in mijn wereld en durven vertrouwen, een andere keer is het angst om samen te zijn met mijzelf, want wat ga ik daar nu weer in tegenkomen wat nog verwerkt moet worden?

Vandaag zet ik de eerste stap naar echte geborgenheid leren geven aan mijzelf. Mijn doel is altijd geweest openheid, mijn leven en lessen delen met wie ze maar wil horen, hopend dat iemand er iets aan heeft. Dan heb ik het in ieder geval niet voor niets geleefd en we zijn tenslotte allemaal deel van elkaar, dus mijn heelheid is jouw heelheid. Vanaf vandaag komt daar een missie bij: bewust geborgenheid geven en beleven.

Het is een lange weg, van ‚niemand mag dit ooit weten’, naar ‚dit is mijn verhaal’. En nee, mijn verhaal is niet belangrijk, het is er een van velen. Miljoenen mensen, groot en klein, vluchten en vechten nog dagelijks voor hun leven, zij verdienen jullie aandacht nu. Zij hebben direct hulp nodig, nu! Maar ook hun leven nu, wordt ooit een verhaal over ‚toen’. Ieders weg is een aaneenschakeling van losse verhalen, die samen uitgroeien tot dat ene verhaal wat een leven is. Met een begin, een eind en daartussen een lange weg van leren, groeien, meemaken, overleven, doorstaan, en weer verder groeien, meemaken en doorgaan, totdat dit boek eindigt.
En ieder verhaal draagt lessen in zich ook voor anderen om van te leren, troost in te vinden, steun, draagkracht, moed, herkenning, liefde. Alles wat een mens nodig heeft op zijn weg om te groeien tot wat hij is.

Ik ‚borg’ mijn verhaal, leg het vast in woorden en verhalen, voor ieder om te vinden en te lezen. Met ieder stukje wat ‚geborgen’ word, teruggehaald uit die grote, oceaan van vergetelheid, van op drift en zwervend, naar veilig en op zijn plek, leer ik dat geborgenheid betekend je veilig voelen in je leven, huis en lijf! Dat kan niemand anders voor me doen, maar ik doe het niet alleen. Door verhalen te delen leren we van elkaar, kunnen we elkaar stukjes geborgenheid geven, door te laten weten ‘het is ok dat je bent wie en waar je bent’. En soms door de vraag: “Wat maakt dat jij je veilig en geborgen voelt?”

FHHage, Weesp
2018

Boedha en een vrouwenlichaam – 1

Geplaatst op door Eric

Denken over dood. Wiens dood?
Mijn dood, zijn dood. De dood die hij stierf voor hij bij mij kwam. De dood die ik stierf voor ik bij haar kwam. De dood die wij beiden moeten overwinnen.
Maar is dat zo?
Waar kwam hij vandaan? Waar kwam ik vandaan? En waar gaan wij naar toe?

Hij is mijn schaduw, mijn stille reisgenoot. Niemand ziet hem, maar hij praat in mijn gehoor. Hij voelt in mijn gevoel. Hij denkt in mijn denken. Hij is deel van mij en toch ook weer niet, want hoe zou ik hem anders los en tegelijk zo niet-los van mijzelf kunnen ervaren?
Eén zijn is iets anders, daar zijn wij naar op weg. Namaste!

Als we dood gaan…
Wat gebeurt er dan? Wat betekend dat dan?
Dood is deel van het leven. De dood IS het leven. Niets is permanent, alles verandert. Van alles wat we ooit hebben meegemaakt is niets gebleven, alles is voorbijgegaan. Van sommige dingen hebben we nog herinneringen, maar van veel meer weten we niet eens meer dat we het gedaan hebben. Wie herinnert zich iedere minuut, iedere seconde van iedere dag? Weet jij nog wanneer je at op die dinsdag de 2e zondag van de maand 4 jaar geleden? Weet jij nog wat je dacht, wat je zei tijdens dat gesprek om precies 13.13 op die vrijdag 6 jaar geleden? Alleen wie een feilloos geheugen heeft zal dat nog weten, maar de meesten van ons zijn de details vergeten. We onthouden vooral de grote dingen, de dingen die ons heel blij of heel niet-blij maakten. 
De rest vergeten we en dat is goed. 

    „This too shall pass.”

Een mantra om te onthouden. Om jezelf te vertellen bij al die dingen, de grote, de kleine, de fijne, de minder fijne en zelfs de absoluut geweldige en absoluut verschrikkelijke. Alles gaat voorbij. Dat doet niets af aan het mooie, het leuke, fijne of minder fijne. Het betekend alleen dat niets in het leven permanent is. Zelfs al denken we dat en hopen we het soms zelfs even.

De Tibetaanse meester Sogyal Rinpoche zegt: 

    „Omgaan met stervenden is als in een ongenadige spiegel kijken. Het naakte gezicht van je eigen paniek en van je grote angst voor pijn staart je aan. Alleen als je bereid bent naar je angst te kijken en deze te aanvaarden, zul je 'm in de ander kunnen verdragen.”

Maar omgaan met stervenden doen we allemaal, iedere dag. Want iedereen is stervend, allemaal bereiken we dat ene, onvermijdelijke moment. Wat wij leven noemen, is slechts afleiding van dat gegeven. 

Het pijnlichaam wat Eckhard Tolle zo mooi omschrijft is iets wat we ook allemaal meedragen. Het deel van ons waar we alle verdrietige, moeilijke, ‚onverteerbare’ dingen in opslaan. Als op een afgeschermde, geheime plek op de harde schijf van ons geheugen. Maar dat hij afgeschermd is, wil niet zeggen dat hij er niet is. 
Zelfs als het ons lukt hem onzichtbaar te maken, komen we hem nog tegen en worden we eraan herinnert dat er hele stukken van ons zijn, waar we niet naar kijken, zelfs liever niet eens over nadenken. Maar het is er en het wil gezien worden. De enige manier om deze plekken op te lossen is ze onder ogen komen. Ze recht in de ogen kijken, aanschouwen, voelen, aftasten, proberen te omschrijven, begrijpen, maar vooral voelen, ervaren. Pas dan zal het ons met rust kunnen laten. Want in het Grote Veld van het leven, is niets ooit echt weg. Pas als het is opgegaan in het Grote Veld kunnen we verder, zijn we weer deel van het Geheel, stromen we weer.

Waar zit mijn blokkade op deze dood? Op zijn dood, mijn dood, ons aller dood. De eindigheid.

Er zit een monnik in mij die meereist. Al mijn hele leven en vele levens voor deze reisden wij samen door de levens waar we op dat moment waren. Ook nu reist hij onzichtbaar voor de buitenwereld met en in mij mee. Al van jongs af aan voer ik gesprekken met hem, vragen ik vragen waar ik in de wereld om mij heen geen antwoord op krijg en altijd brengt hij me daar waar ik zijn moet om het antwoord te vinden. Het juiste radioprogramma, het juiste boek, de juiste film, de juiste persoon die precies dat zegt wat ik op dat moment nodig heb te horen. 

Hele periodes heb ik hem niet durven vertrouwen. Maar altijd was hij er en altijd kon ik weer bij hem terecht en op hem vertrouwen, ook al voelde ik dat vaak niet. Altijd was er dat wantrouwen. Altijd de angst. Maar ook altijd dat weten, die sterke drang, dat innerlijk ervaren van geleid worden, wat er ook gebeurde. Mijn jaren van ziekte en alleen zijn, altijd dat alleen zijn. Het gehate alleen-zijn. Waarom was er voor mij geen partner, was er voor mij geen geliefde die me begeleide, troostte, liefhad. Waarom moest ik altijd alles alleen doen en doorstaan? Maar juist in dat alleen-zijn vond ik de antwoorden, want alleen daar hoorde ik zijn stem, ontving ik zijn leiding en langzaam leerde ik hierop vertrouwen. Begon ik alleen-zijn te prefereren boven gezelschap, want dat leidde altijd alleen maar af van de antwoorden die ik zocht. 

Het Boeddhisme leert ons dat dualiteit er is om het te leren overstijgen. Geen leven – geen dood, geen man – geen vrouw, geen licht – geen donker, geen pijn – geen geluk, geen liefde – geen angst, geen lichaam – geen niet-lichaam.

        Getik op het raam
        Hommel wil naar binnen - STOP -
        Vergeet de illusie.

        Het leven beweegt
        Omdat het leeft - LEEF!
             
       FH

Ooit dacht ik hem te moeten vinden, hem te moeten zijn. Naar de bergen, in een grot in meditatie, want daar gingen mijn dromen over. Maar het leven bracht me naar het huis waar ik nu al 27 jaar woon, waar ik weken, maanden aan bed of bank gekluisterd lag, tot ik me realiseerde, dit is mijn Boddhi-boom, hier zal ik verlichting vinden. Daar hoef je niet voor naar India of Tibet te reizen, hoe zeer mijn ziel daar ook naar verlangd. Een verdwaalde monnik in een vrouwenlijf in een leven, ver van wat hij droomde. 

In mijn werk vindt ik de rust en eenheid die ik zoek, hij helpt mij op mijn pad te blijven. En iedere keer als ik ervan afwijk, verleidt door wereldse verwarring en denken dat ik het daar vinden zal, want dat alleen-zijn is zo moeilijk soms, stuurt hij me zonder omhaal terug. En laat me precies vinden wat ik nodig heb, nee, het is niet voor niets dat ik geboren ben net voor de tijd van internet. Liggend in bed, lezend over reizen en de spirituele ontdekkingen van anderen kon ik ervaren hoe het was in de tijd van de grot. Van het afgezonderd zijn van de wereld om mij heen ook al lag ik er, fysiek gezien, middenin. Maar de emotionele en spirituele scheiding was te groot. Ik vond niets van mijzelf terug in die wereld om mij heen. En nog vindt ik het vaak moeilijk me verbonden te weten, ook al blijf ik het proberen. 
De monnik in mij is te sterk. Hij roept mij van ver, staat naast mij, dichterbij dan iemand ooit geweest is. En ooit zal ik hem zien zoals het bedoelt is. En dan zullen we weer samen zijn. Maar voor nu, moet ik het doen met zijn onzichtbare aanwezigheid en de leiding die hij mij op gepaste afstand geeft.
Met dank daarvoor, dank, dank, mijn eeuwige, oneindige dank.

Gaan leren praten over zijn dood, mijn dood, de dood die ons scheidt en samenbrengt. Dat is nu mijn taak. Want er zijn woorden die gezegd willen worden, waarden die doorgegeven dienen te worden. Samen doen wij dit, mijn innerlijke monnik en ik. Maar ach nee, wie heeft het nu weer over dat domme idee van afgescheiden zijn! Welkom in dit leven in de dood. Namaste!

Borsten, Vrijheid en Veiligheid

Geplaatst op door Eric

Juli 13, 2017

Als meisje groeide ik op in een omgeving waar de mannen die ik zou moeten kunnen vertrouwen het niet konden laten aan mijn borsten te zitten. Dit leerde mij al vroeg dat dit deel van het vrouwenlijf iets was wat uit de aandacht gehouden moest worden. Al ver hiervoor had mijn moeder me geleerd dat vrouw zijn iets was wat je te dragen had, daar kon je geen plezier van verwachten, alleen maar ellende. Het was zaak om vooral altijd op je hoede te zijn en meer dan dat, zorgen dat je nooit ook maar ergens aanleiding toe gaf.

Als kind voel je op je klompen aan dat op iets groots en gewichtigs gedoeld wordt, zonder dat ooit uitgesproken wordt wat en dat geeft een heleboel onzekerheid. Wat betekend ‚aanleiding’ precies? Ligt de grens bij ze zichtbaar laten zijn? Hoe zichtbaar is zichtbaar? Wanneer zijn ze onzichtbaar genoeg? Wijde kleding, hoog dichtgeknoopte blouses, niets leek te helpen, want de contouren bleven zichtbaar. Ik kon nooit genoeg verbergen dat ik borsten had, wat mij in mijn en moeder’s brein verantwoordelijk maakte voor iedere keer dat een man ernaar keek en zijn handen niet thuis kon houden in welke mate dan ook.

Ik heb mijn borsten altijd gehaat. Heb ze weg proberen te stoppen, onzichtbaar proberen te maken en drie jaar geleden zelfs besloten ze weg te laten halen. Ja, ik weet het, er zijn ontelbaar veel vrouwen die hun borsten aan ziekte zijn verloren en er alles voor zouden willen geven ze terug te hebben. Maar ik heb ze nooit gewild aan mijn lijf. Mij hebben ze altijd alleen maar problemen bezorgd, van ongewenste betasting vanaf het moment dat ze opkwamen tot het besef transgender te zijn, waarbij de dagelijkse confrontaties met mijn borsten alleen maar een extra constante herinnering waren dat ik geen jongen was.

In 2011 besloot ik het traject van het VU in te gaan en te onderzoeken of ik werkelijk een man moest zijn, of dat het te maken had met de verkrachting op mijn derde en de incest in latere jaren. Dat was een ingewikkeld traject, want waar liggen de grenzen en hoe bepaal je die. In 2015 besloot ik de transitie in te gaan. Ik had besloten eerst de borstverwijderende operatie te doen in de hoop dat dit genoeg zou zijn om me veiliger en meer thuis in mijn eigen lijf te laten voelen. Door familie-omstandigheden moesten mijn plannen in 2016 voor onbepaalde tijd in de wacht.

Nu sta ik op het punt opnieuw een keus te moeten maken. En ik heb gekozen voorlopig alles te houden zoals het is. In een aantal opzichten heb ik een stuk rust en acceptatie gevonden met mijn verleden en zelfs enigszins met mijn lijf. Maar 1 ding blijft: de strijd met vooral die borsten. Want het is weer zomer en dat betekend dat de hempjes en luchtige kleding uit de kast komen. Maar waar mannen zonder problemen hun shirt en hemd uittrekken om met ontbloot bovenlijf zich vrij in iedere temperatuur te kunnen bewegen, blijf ik worstelen met wat getoond mag en kan. Ontbloot bovenlijf als vrouw is sowieso niet gepast in de maatschappij waarin we leven. En voor mij als transgender en incestoverlever, blijft het zoeken naar waar voel ik mij goed bij: Als transgender trek ik het liefst alleen een hemd aan als ik dan toch iets aan moet, maar jaren ongewenste aandacht voor wat er dan tevoorschijn komt zorgen iedere keer opnieuw voor geschipper tussen een zekere mate van comfort (lichte en luchtige kleding) en toch genoeg verhulling van wat eronder zit.

Ds Marije Hage vroeg zich in haar facebookstukje af waarom vrouwen eigenlijk niet met ontbloot bovenlijf (mogen) lopen en de reacties daarop gaven me de moed mijn verhaal te delen. Het raakt een snaar bij vele vrouwen en brengt een grijs grensgebied van onze maatschappij aan het (zon-)licht. De eeuwenoude discussie, want waar het om gaat is: wie is er verantwoordelijk voor de gevoelens die zichtbaarheid van borsten oproept bij een zeker deel van de mensheid. Tot nu toe zijn het mannen geweest die hebben besloten wat vrouwen mogen dragen en wat ‚kuis’ en ‚eerbaar’ is. Maar wat is hierin hun motivatie?

Een kenmerk van beschaving in onze maatschappij is dat we niet massaal (deels of volledig) naakt rondlopen. En daar valt wat voor te zeggen. Ik wordt ook niet blij van het idee iedereen in alle staten van ontkleding te zien, hoe ‚natuurlijk’ dit ook is. Naaktstranden zijn niet aan mij besteed. Wel vind ik dat ze er moeten zijn voor wie er wel plezier aan beleeft.
En zo vinden we onszelf heel beschaafd, lopen met kleren aan, passen ons in allerlei opzichten aan elkaar aan, maar worden er nog steeds vrouwen, mannen en kinderen verkracht.

Als iedereen de verantwoordelijkheid voor zijn én haar sexualiteit nu eens heel dicht bij zichzelf houdt en niet bij ieder stukje decolleté of blote huid zich het recht toeëigent daar aan te mogen zitten, zou de wereld een stuk leefbaarder én vrijer maken. Voor zowel mannen als vrouwen. Sexualiteit is een natuurlijk onderdeel van het mens-zijn en daar is op zich niets mis mee. Het zou een mooi iets moeten zijn voor ieder mens, man én vrouw, maar helaas is het dit bij lange na niet. Als mensen hebben we hierin nog een flink stuk evolutie en leren te gaan. Tot die tijd ben ik bang dat vrouwen (en mannen!) zullen moeten blijven strijden voor dit stuk vrijheid en veiligheid!

Mij zul je voorlopig nog niet met ontbloot bovenlijf zien. In een heel dappere bui misschien alleen in hemd. Ik heb nog wat persoonlijke heling te doen. Maar woorden geven ook heel veel bloot. Woorden geven een inkijkje onder de huid van onze beschaving en daar ligt nog een heleboel (oud) zeer en onbeteugeld instinct wat aangepakt en geheeld moet voor we als mensheid deze stap zullen kunnen maken. Maar ieder stapje is er één, dus hulde aan wie deze nu al neemt!

Eric Hage,
Weesp
13-7-2018