Categorie: Klimaat

Balans

Geplaatst op door Eric

Dit is hoe het werkt. Nadenkend over de klimaatcrisis en alle dingen die gebeuren in de wereld, de hitte-golven, bosbranden, overstromingen, uitstervende dieren, oorlog. Het is te groot, te veel, wat kan ik daaraan doen?
Dat grote denken verlamd me, verstopt mijn brein met angst en depressie. Dat lijkt erg, maar als ik die angst en depressie aanga, komt hier altijd iets nieuws uit voort. Een nieuw stukje bewustzijn, iets kleins, wonderbaarlijks ontspruit en een herconnectie van mijzelf met de wereld om mij heen ontstaat.

We zijn allemaal deel van de natuur. Meer nog, wij zíjn de natuur. We eten, drinken en bemesten de wereld om ons heen, net als ieder ander dier. Maar omdat wij ‘denken’, communiceren in taal en andere dieren voor ons laten werken, denken we dat we beter zijn, dat wij de natuur beheersen in plaats van andersom. Dat de natuur het in een simpele aardbeving, stormvloed, droogte of bosbrand van ons wint begint steeds urgenter door te dringen.
We moeten terug naar het respect voor waar we vandaan komen, de moederschoot, waar we uit voortkomen, moeder aarde, en waar we mee samen leven, alle levende wezens op deze planeet. De een niet belangrijker dan de ander. Als er iets is wat we steeds meer beginnen te snappen, is het dat wij niet kunnen bestaan zonder de aanwezigheid van zelfs de kleinst mogelijke levensvorm.

Leven is een balans van alles wat is. Het ís maakbaar, maar alleen in onderling evenwicht. We móeten depressief worden en angstig van alles wat om en in ons gebeurt. Het is onze (dé) natuur om te veranderen, in stilte naar binnen te keren en de stormen die in en om ons woeden onder ogen te zien. We zíjn aarde en geest, dezelfde aarde die bomen hun bladeren van kleur laat veranderen voor ze helemaal te verliezen, net zoals wij van haarkleur en lichaamskracht veranderen. Dromen die ons voortstuwen tijdens onze jeugd, zijn niet dezelfde als waar we ons later aan vasthouden. Sommige komen uit, anderen niet. Allemaal processen van verlies en rouw. Wat verloren wordt gaat op de hoop van gevallen bladeren, composteert tot verse aarde voor nieuwe zaadjes om in ontkiemen. Een proces van tijd en werk door onzichtbare krachten die we nooit zullen begrijpen, noch beheersen. Nieuwe zaadjes ontstaan en ontspruiten, niet door ‘positief denken’, maar door het eeuwenoude, natuurlijke proces van omzetting en composteren.

Iedereen stuit, in dit proces van zoeken hoe het anders kan, onvermijdelijk op het besef dingen los te moeten laten waaraan hij gewend is. Dus ja, wees depressief, angstig en besef dat dit groei is! Geef het de ruimte en er zullen vanzelf nieuwe zaadjes ontstaan. Als we elkaar kunnen helpen loslaten hoe we dachten dat het leven zou (moeten) zijn, creëeren we ruimte voor een gezondere, helere wereld voor plant, mens én dier. Met respect voor alles waarmee we zo bevoorrecht zijn dit leven te mogen delen.

shorturl.at/aGOQ9

Klimaatexpo in Weespernieuws

Geplaatst op door Eric

Klimaatexpo Eric Hage
14 september 2022, 09:00 Algemeen
WEESP Eric Hage is als kunstenaar zeer veelzijdig. Via grafisch ontwerp, fotografie en kalligrafie komen de kunstwerken tot stand. Ook boekbinden en leerbewerken schuwt de kunstenaar niet. In de komende maanden is werk van Eric te zien in twee exposities die focussen op het klimaat.
Met klimaat hebben we allemaal te maken, in welke vorm dan ook. Dat klimaat verandert. In beide exposities wordt de vraag gesteld: wat is dat klimaat? Is het alleen het weer, de stand van de natuur, of is het ook de staat van de maatschappij? De manier waarop we ons verhouden tot – en met – elkaar? Al deze facetten van het klimaat worden onder de loep genomen, bevraagd, bekeken, onderzocht door kunstenaars en andere geïnteresseerden. Als het goed is, zo zegt de kunstenaar, zijn we dat allemaal.
Eric Hage: ‘Vele honderden kunstenaars, vormgevers, hobbyisten, denkers en andere makers, dus mensen, bewoners van deze aarde, hebben zich het laatste jaar gebogen over wat klimaat voor hen, voor ons betekent. Door een gelukkige samenloop van omstandigheden mocht ook ik me buigen over het thema, met als gevolg dat mijn werken in twee exposities te zien zijn, tot begin december’.
Op 2 september ging in Ruinen, Drenthe, de expositie ‘Bijzonder klimaat, hoe ziet mijn toekomst eruit’ van start. Een initiatief van kunstenaar Antoinette Cremers die in haar atelier en galerie 11 kunstenaars en 9 kinderen uitnodigde om zich te buigen over de vraag hoe de

toekomst van onze kinderen er uit zal zien. Dat resulteerde in 20 prachtige werken van grote en kleine kunstenaars die nog tot begin december te zien zijn.
Voor deze expositie mocht Eric het bijbehorende boek vormgeven samen met schrijver Marjolein Blaauwbroek en fotograaf Nathan Mooij. Dit boek is te bestellen via de site van Antoinette’s atelier ‘Kracht van Kunst’ (zie kader). Het boek is op afspraak in te zien bij Studio Eric Hage aan het Buitenveer 13-15.
Wil je weten hoe kunst makend Nederland denkt over het klimaat en onze toekomst, bezoek dan ook de Klimaatexpo in museum de Fundatie in Zwolle. Ook hier is Studio Eric Hage vertegenwoordigd met een werk in de tuinzaal van het kasteel. In 2010 begon Carlien Oudens onder de naam ‘Zomerexpo’ de voorganger van deze tentoonstelling; een nieuw soort expositie. Iedereen die wilde kon zich ervoor opgeven en zijn werk laten beoordelen door een selecte jury. Begonnen in Gemeentemuseum Den Haag is de expositie nu alweer een aantal jaar in museum De Fundatie ondergebracht. Ieder jaar wordt een thema uitgekozen en kunnen kunstenaars, hobbyisten en andere enthousiastelingen zich buigen over het thema en hun werk opgeven voor de selectieronden. 250 van de meer dan duizend ingezonden werken die door de selectie komen, zijn vervolgens de hele expositieperiode te zien in Museum de Fundatie en de tuinzaal en buitentuin van Kasteel Nijenhuis.
De Klimaatexpo 2022 is te bezichtigen van 17 september tot en met 4 december. Bezoek voor meer informatie de website.
De tentoonstelling ‘Bijzonder Klimaat’ is te bezoeken in expositie-atelier Kracht van Kunst in Ruinen tot en met 1 december 2022. Zie de website voor openingstijden en meer informatie.
Studio Eric Hage in Weesp is te bezoeken op afspraak. Zie hiervoor, en voor meer werk van de kunstenaar, de website.

Bijzonder klimaat

Geplaatst op door Eric

Yeah, het is als dubbel jarig zijn! Vandaag eindelijk alle lieve, leuke berichtjes even rustig door kunnen lezen en beantwoorden. Dankjulliewel lieve allemaal! Ik heb een heerlijke dag gehad zondag, deels gevuld met lieve vrienden en de rest met werk, want er moest een deadline gehaald.

De laatste maanden ben ik heel stil geweest online, maar heb wel heeeeel hard gewerkt achter de schermen en in de studio. Vandaag mocht ik eindelijk een van de grootste projecten waar ik aan gewerkt heb afronden en naar de drukker doorsturen. Het is het boek wat hoort bij een heel bijzondere expositie die vanaf 3 september in Ruinen, Drenthe gaat plaatsvinden. En niet alleen heb ik het boek van 64 pagina’s mogen vormgeven, ik doe ook nog eens mee met een eigen werk, waarover binnenkort meer.

Voor nu presenteer ik graag de omslag van het boek waar, sinds begin januari, o.a. 20 kunstenaars, een schrijver, een fotograaf, een heel enthousiaste curator en last, but zeker niet least, de organisator aan hebben gewerkt. (En achter de schermen nog veel meer, te veel om op te noemen)
Meer nieuws volgt binnenkort, nu eerst even een beetje bijkomen (en me ondertussen voorbereiden op de volgende deadlines die er alweer aan komen)
Wordt vervolgd!

Joey deel 3 (slot)

Geplaatst op door Eric

januari 8, 2020

Rood-Wit
Deze zondag stond in het teken van afscheid en viering van het leven. Het begon met afscheid voor mijn lieve buurvrouw. Van haar werk als koster in de kerk op de hoek. Afscheid van het werk wat ze met hart en ziel heeft gedaan en nu, na 10 jaar, mee stopt. Het was ook een viering, van het leven wat nu nog komt. Er was een kerk vol mensen en een speciaal samengestelde dienst. Er waren sprekers en bloemen en er werden héél veel handen geschud, knuffels uitgewisseld en tranen gedeeld. Maar het waren vooral tranen van vreugde. Een nieuwe fase breekt aan, die haar van harte wordt gegund. Vervuld van vreugde nam ik afscheid, een zelfgemaakte kaart en een enkele rode roos achterlatend. En de vreugdevolle belofte van het vooruitzicht elkaar nog heel veel te gaan zien. 

Na een uurtje rust schreef ik een tweede zelfgemaakte kaart, nu bij een enkele, witte roos. Ook een afscheid. Voor een lieve vrouw die, na een kort ziekbed, familie, vrienden en alles wat ze liefhad in haar leven moest achterlaten. De condoleance aan huis was druk. Vrienden, familie, buren, iedereen wilde afscheid nemen, ook hier. Dit maal definitief. Er werden handen geschud, knuffels gedeeld, mooie en bemoedigende woorden uitgewisseld. Het was een warm onthaal in gedeeld verdriet, een eren van het voorbije leven.

Mensen creëren grenzen uit angst, angst voor verlies, van huis, haard, leven. Waar we niet kunnen omgaan met die angst, dat verdriet, creëren we grenzen uit een basisangst voor de dood. Alsof we met muren en prikkeldraad dat grote einde op afstand kunnen houden, door anderen erachter voor ons uit te duwen. Als zij gaan, hoeven wij nog niet, lijkt de gedachte. 
Praten over de dood is moeilijk in een maatschappij waar dood en ziekte steeds meer als maakbaar gegeven en steeds minder als natuurlijk onderdeel van het leven worden ervaren. En zelfs met coaches in van alles op iedere straathoek, is een vriendschappelijk luisterend oor steeds moeilijker te vinden en mogen berichtjes liever niet langer dan 280 tekens zijn.

Zieke en gewonde dieren, weten wanneer hun tijd gekomen is. Zij zoeken een rustige plek om te liggen en geven zich over aan wat komt. Bij sommige diersoorten herkennen we zelfs rouw. Menselijk als wijzelf, treuren zij om het verlies van een dierbare en nemen afscheid met hun eigen rituelen. Dit kan soms dagen duren. Dat hoeven wij ze niet te leren, integendeel, wij weten nog niet de helft van hoe dieren hun leven beleven, dus hoe zouden wij hen zoiets diep ‘menselijks’ kunnen leren! 

De droogtebranden in Australië kosten duizenden levens, in mens-, dier- en plantenwereld. Even verderop staat Djakarta, hoofdstad van Indonesië, land van mijn voorouders, onder water, door hevige regenval. En ik zal nooit meer over een hekje hangen en de wereld in kijken zonder aan Joey, de jonge kangaroo, te denken en alles wat hij me, in deze dagen sinds ik zijn foto zag, heeft laten zien. 

Ik wens regen voor het doven van de vele vuurhaarden in de wereld, dalend water waar dit te hoog komt. En bovenal wens ik iedereen Rust, Geduld en stilte om te luisteren. Openheid van hart, Ruimte om het leven te laten stromen en genoeg Liefde om alle wonden en littekens te helen.

Dat alles in ‘slechts’ 544 woorden=3183 tekens.
In liefde

Voor Joey
❤️

Eric Hage
6-1-2020

Dit is het 3e en laatste deel in een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië deze week.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey Deel 2

Geplaatst op door Eric

januari 8, 2020

Wacht nog even met wegkijken! Er is nog iets waar we het over moeten hebben, wat deze joey* ons laat zien in al zijn gruwelijke schoonheid. De vraag die mij wakker hield vannacht: waarom raakt deze tot standbeeld verkoolde jonge kangaroo mij zo diep? 

Doordat hij op ons lijkt. Herkenning schept een band en deze joey lijkt op ons. Zoals wij over een hekje kunnen hangen en over het landschap turen, zo hangt hij ook op t eerste gezicht ontspannen te kijken. Maar wat pas in tweede instantie zichtbaar wordt zijn de vlammen die hem achtervolgden, inhaalden en verkoold achterlieten. 
Wat ging er door zijn hoofd toen hij in blinde paniek weg probeerde te komen voor de verzengende hitte? Hoe groot was zijn angst toen hij de vuurzee alles wat hij kende om zich heen zag opslokken. Realiseerde hij zich wat het was, waardoor hij niet verder kon? Kende hij de betekenis van het ’prikkeldraad’ en waar dit voor stond?

De beelden van mensen in concentratiekampen, gevangen achter met prikkeldraad omgeven hekken, dringen zich op. Gaskamer en verbrandingsovens dreigend op de achtergrond. Vluchtelingen, ouders met kleine kinderen, kruipend en zichzelf verwondend door grote prikkeldraad rollen op zoek naar veiligheid en vrijheid. Prikkeldraad hekken rond kampen en nederzettingen waar zij hun lot afwachten op de vlucht voor het mortiervuur van de oorlog die hun land teistert. De beelden zijn deel van ons collectief, menselijk geheugen. En prikkeldraad werd symbool van menselijke begrenzing. Om dieren en tot dier gedegradeerde mensen buiten te sluiten. Maar met alles wat we buitensluiten, sluiten we onszelf ook in. Ieder hek heeft twee kanten.

De grote vraag, die diep in ons menselijk bewustzijn ligt, is: waar ligt de grens tussen menselijkheid en het dierlijke. Waarbij menselijkheid altijd verheven wordt boven het dierlijke, want in het dierenrijk gaat het om ’eten of gegeten worden’. Er is echter geen dier wat anderen de kans op ontsnappen ontneemt door het aanbrengen van zelfgemaakte grenzen. Er is geen enkel dier wat hekken bouwt om ‘zijn’ territorium af te bakenen. Zij balanceren dagelijks op de grens tussen doden of gedood worden, maar er is altijd die kans, die ruimte om te ontsnappen. Alleen wij mensen bouwen huizen met sloten en hoge muren met hekken en prikkeldraad eroverheen.

Maar wij hebben een keus: zetten we hekken neer of leren we delen en samenwerken? In onze ontwikkeling naar het besef van verschil tussen mens en dier, hebben we de illusie dat mens-zijn ‘beter’ en ‘hoger’ is voor waarheid aangenomen. Maar wij zíjn dieren op de vlucht, wij zíjn dieren in gevangenschap en daarmee hebben we de hele wereld en al wat daarin leeft ook gevangen gezet. Het grote verschil tussen mens en dier is dat het onze keus was. 
Mens zijn heeft ons keuzevrijheid gegeven en met die vrijheid gaan we niet goed om. 
Mens zijn heeft ons hoogmoedig gemaakt en ons verheven doen voelen boven alle andere leven op aarde. Dat is onze fout. 

Wij hebben keuzevrijheid gekregen, niet om te overheersen, maar om te helpen, te beschermen, te behoeden en verzorgen. Dat wat ons mens zijn waarde geeft, is ons vermogen de keus te kunnen maken voor samenwerken met en zorg dragen voor deze planeet die we samen met alle andere levensvormen mogen bewonen. 

Laat mens zijn weer iets zijn om trots op te zijn! Laten we samen zorgen voor alle leven op deze prachtige planeet! Niet alleen óns voortbestaan is belangrijk: wij kunnen niet zonder alle andere levensvormen! Wij kunnen niet zonder deze planeet die zo gul en vrij al haar rijkdom en haar vele medebewoners met ons deelt.
Laten we onze harten en hekken openen zodat alle leven weer vrij kan stromen. Ook in ons.
De keus is aan ons, als mens. 

Namens allen die het niet (meer) kunnen zeggen:
Dank je!

❤️

Eric Hage
5-1-2020

Deel 2 van een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey deel 1

Geplaatst op door Eric

januari 8, 2020

Beelden van Australische brandhaarden schroeien nog op mijn netvlies. Een jonge kangaroo hangt met zijn voorpoten over een omheining van prikkeldraad alsof hij er even staat uit te rusten. Een tweede blik laat zien dat hij verkoold is, zijn oogholtes twee dichtgeschroeide gaten, zijn lippen weggesmolten, zijn tanden zichtbaar. Zijn lichaam verandert in een beeld van kool.
Op zijn vlucht voor het vuur liep hij vast in door de mens aangebrachte grenzen.
En terwijl grote delen van het land in brand staat en mens en dier, huis, haard en zelfs levens verliezen, werd in Sydney de jaarlijkse vuurwerkshow afgestoken, want ‘dat verwacht de wereld van ons’.

Ondertussen vlogen bij ons de vuurwerkbommen rond onze oren en lijkt de oude Chinese traditie om de geesten van het oude jaar te verjagen met knallen en vuurwerk, steeds meer op ‘oorlogje spelen’.

Alles moet groter, zwaarder, gevaarlijker, grover en explosiever. Net als onze meningen. Wie zich niet gehoord voelt neemt zijn toevlucht tot schreeuwen, schelden, shockeren, en zo werden de rotjes van vroeger de vuurwerkbommen van nu. Met allemaal dezelfde boodschap: ‘Ik ben hier en dat zul je weten, of je er nou blij mee bent of niet!’

Schade aan eigen en andermans lijf en lede, dieren, huizen, auto’s, het maakt allemaal niet uit, als men maar gehoord wordt. Maar hoe harder we schreeuwen, hoe minder er naar ons geluisterd wordt. Hoe meer we praten, hoe minder we gehoord worden. Om gehoord te worden is stilte nodig en luisterende aandacht. Niet zwijgen, niet wentelen in ‘ik mag er niet zijn’, ‘ik wordt niet gehoord’, maar actief luisteren om echt te kunnen praten.

De wereld, het leven, ze zijn niet zo maakbaar als we denken. Geluk, lijden, liefde, verlies. Iedereen krijgt ermee te maken. En allemaal willen we hetzelfde: gezien en gehoord worden, in ons geluk, maar vooral ook ons verdriet en onze pijn. 

En daar groeit de hoop! Want er moet dan wel ruimte zijn om te praten, maar vooral ook om naar elkaar te luisteren! Want in een wereld waarin iedereen praat en zijn mening gehoord wil zien, blijft er geen ruimte voor de kunst van het luisteren over. En juist dat is wat iedere prater nodig heeft. Praten zonder dat er geluisterd wordt brengt geen oplossing. Het is juist het luisteren waarin de heling plaats vindt, waar oplossingen geboren worden, want daar ligt het gehoord worden, de erkenning, zorg en aandacht die we allemaal zo nodig hebben.

Als iedereen gehoord wil worden, laten we dan vooral met zijn allen meer gaan luisteren! Luister en je zult iets wonderbaarlijks beleven: je zult jezelf leren kennen en je eigen pijn terug horen in de woorden van de ander. Want die ander die jou zogenaamd niet begrijpt, wordt ook door jou niet begrepen zolang jij hem niet hoort. En dat veroorzaakt dezelfde pijn als jij ervaart.

Luister naar elkaar, deel verhalen, juist met wie je het minst denkt te begrijpen. Geef stilte de ruimte. De stilte van luisteren, waarin de ander en daarmee ook wijzelf werkelijk gehoord kunnen worden en heling aan beide kanten plaats kan vinden.

Veel stilte en heling gewenst!

En een moment van gedenken voor wie niet (meer) praten kunnen.

❤️

Eric Hage
5-1-2020

Deel 2 van een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey Deel 2

http://www.erichage.com/joey-deel-2/embed/#?secret=VUW5o1BBXu