Categorie: Op jaar

Mijn vader is dood

Geplaatst op door Eric


Daar het staat er. Zwart op wit. Letters op papier. ‘Dood’ is een hard woord, een harde grens en voelt als een harde staat van zijn. Dat komt door de dubbele ‘oo’ en de d’s die ze begrenzen. Als boekeinden. Twee OO’s, wielen die nergens meer heengaan, tot stilstand gebracht door een D en d als de doodgravers die ze zijn, kraaien die het nest bewaken, gravers van het graf waar we allemaal in eindigen. Dood. Het woord zelf is beeld van het bed waarin hij zijn laatste adem uitblies.

Wat is er zacht aan de dood? Het sterven zelf kan in één laatste moment ‘zacht’ zijn. Dat moment van overgang waar adem tot stilstand komt en zichzelf tot gedicht verheft. De laatste adem, uitgeblazen. Pruttelend, reutelend komt daar die jarenlange stroom van zuchten, adem in, adem uit, adem in, adem uit, ineens tot rust. De cirkel is rond. Wat begon met een eerste diepe inademing, eindigt met een laatste zucht. Dit punt van wegglijden uit het leven is ’t enige zachte aan sterven. Het is het leven zelf wat wegvloeit, een rivier komt tot stilstaand in zijn bedding. Water werd naar de zee gedragen om eindelijk weer dat grote zilte nat te mogen zijn. Niet langer hoeft het zich ergens voor of omheen te buigen, het hoeft zich niet meer te voegen naar stenen, rotsen en gebergten die haar pad verstoren en omleiden naar waar ze misschien niet wil zijn. Het leven baant zijn eigen pad, wij kunnen slechts volgen.

Meeuwen krijsen de eeuwigheid tegemoet boven dat wijdse blauw, zweef-duikend boven de eeuwige oceaan, dat Zeeuwse water wat door dijken brak om je te vinden op het dak van je jeugd. Het zeewater wat zich weer terugtrok en je omringde alle dagen van je leven. Waar ook jij steeds terug trok naar dat boerenland. Terug de barende moeder van de eeuwigheid in. Ze krijgt je vandaag weer mee terug.

Ik hoef je niet te zoeken, ik weet je te vinden. Nee, niet in de grond waar de kraaien je naar terug zullen dragen, daar waar slechts je vlees en bloed en botten tot levende aarde en stilte zullen vergaan. Nee, daar in die stoffelijke resten vind ik slechts herinneringen van vleselijk verkeer die je nu voorgoed mee mag nemen. Ze hielden mijn leven gevangen in een angst die niemand nog zal kennen. Ik geef ze je vrij, neem ze mee, verspreid ze op de wind. Laat de teugels los. Je bent nu vrij. Vrij om te zwemmen, vrij om te zweven, om te ademen. Diepe lange teugen mogen je verkoelen. Dans, ren, waar je je leven lang struikelde over een voet die niet mee wilde in tempo en richting waar jij wilde gaan. Eindelijk kun je leren dansen op het ritme van je eigen maat. Laat het allemaal los, dat hele gewichtige leven, laat het maar gaan. Het mag. Wees eindeloos.

Vandaag zwaai ik je uit, blaas laatste woorden achter je aan: ik laat je vrij en laat mij vrij. We hebben onze dans gedanst, gedaan wat we konden binnen de grenzen die ons waren gegeven. Jij bent nu grenzeloos, zoals je in leven ook al te vaak probeerde te zijn. Nu mag je zijn, zo vrij als je wilt. Vlieg, stroom, dans, ik zwaai naar het water, de wolken, de lucht, het platte, platte land en roep je na:
Dag pa!

Afscheid,#rouw,#rouwverwerking,#rouwproces,#afscheidopafstand

Geplaatst op door Eric

Diep, diep onder de indruk. Ik ben geen grote fan van koningshuizen in het bijzonder, wel van traditie, geschiedenis, culturen en hun rituelen en vooral mensen. Er is een verschuiving op grote schaal aan de gang. Een tijdperk sluit af, een nieuwe begint. Een leven eindigt en daarmee begint haar geschiedenis en die geschiedenis creëren wij mee door er deel van te zijn, bewust of onbewust. Zoals gezegd, ik hou van rituelen en tradities, dus ik volg de gebeurtenissen rond het afscheid van koningin Elizabeth zoveel mogelijk. Via tv en internet dan wel, erheen gaan is wat lastiger. Maar ook dat is meedoen aan geschiedschrijving, want het is de eerste keer in de geschiedenis dat het afscheid van een koningin en het gelijktijdige opstaan van een nieuwe koning, op zo’n grote schaal vastgelegd wordt en over de hele wereld gevolgd kan worden.

Rituelen die eeuwen geleden begonnen zijn, worden nog steeds gevolgd, in Engeland en evenzo in het prachtige Schotland. Het land waar de koningin zo van hield en ook overleed. De proclamaties van het overlijden, vroeger nodig om het volk over het hele land te laten weten dat een lid van het koningshuis geboren of overleden was. De rijen soldaten ter bescherming van de leden van het koningshuis, op zich ook al indrukwekkend en prachtig om te zien. Al die op gepaste afstand opgestelde mannen en vrouwen in uniform, bewegend als één. De kunstwerken die de uniformen zijn, de details vol betekenis, iedere kleur, iedere vorm, niets is zomaar, over alles is nagedacht.

Er is zoveel om te waarderen, bewonderen, je door te laten inspireren. Iedere stap, iedere beweging, afgestemd op eenheid, op efficiëntie. Hoe jonge soldaten de kist uit de auto op hun schouders tillen en met afgemeten bewegingen als één man haar de kerk in dragen. Alles, alles ademt betekenis en traditie. Tradities waarin Elizabeth als koningin diep geworteld was. Waarin ze niet alleen geboren werd, maar ook haar hele leven in dienst van stelde, omdat ze zo diep in haar DNA en leven verweven waren. Ze was koningin, maar ook en vooral een vrouw, die haar rol en taak serieus nam en dat tot aan haar dood volhield.

Maar binnen al die traditie en levende geschiedenis vindt ook diep menselijk verlies plaats. Volwassen als ze zijn, koning, prins of prinses, het blijven kinderen die hun moeder verliezen. Een verlies wat op iedere leeftijd zwaar weegt. Bij het uitblazen van haar laatste adem blaast de koningin de nieuwe koning het leven in. Een zoon verliest zijn moeder en wordt koning in dezelfde seconde. Op zijn 73e, als de meeste mensen met pensioen zijn, begint voor hem de baan van zijn leven. Letterlijk en figuurlijk.

Wat ik verder ook van hem vind, daar kan ik niet anders dan respect voor hebben. Net zoals voor het moment waarop hij, samen met zijn zus en 2 broers, tussen de persoonlijke lijfwachten van de koningin wacht staat. Daar staan een zus en twee broers samen met hun oudste broer, de nieuwe koning, ieder aan een kant, wakend naast de kist van hun moeder, onder het toeziend oog van langslopend publiek. De ogen op een ongedefinieerd punt op de vloer voor hen, de blik naar binnen gericht. Ieder alleen met de eigen gedachten en gevoelens, tot in de puntjes gekleed en toch naakt en kwetsbaar voor de blikken van het publiek. Een moment zo diep persoonlijk dat zelfs via de camerabeelden ernaar kijken al pijn doet en voelt als een inbreuk in hun persoonlijke ruimte.
En toch staan ze daar, open en kwetsbaar. Daar kan ik niet anders dan diep, diep van onder de indruk zijn. Waar je ook in gelooft, daar past niets anders bij dan een oprecht ‘God bless the Queen, God save the King’ en de kinderen die deze tradities dragen, leven en voortzetten.

Met een diepe buiging erachteraan voor de Schotten, die met terechte trots zo hechten aan hun tradities, hun prachtige landschappen en hoe zij met zoveel respect en gevoel voor waardigheid afscheid nemen van hun Koningin en haar uitgeleide weten te doen.

Vanuit mijn hart naar allen die hierbij betrokken zijn ‘Namaste’
🙏❤️

PS, Prinses Anne schrijft geschiedenis door als eerste vrouw ooit wacht te houden naast een koninklijke kist.

Kijken naar wolken

Geplaatst op door Eric

In de week voor ‘het ooggebeuren’ logeerde ik in het huis van een vriendin en was oppas voor huis en poes. Wonen in het huis van een ander is een heel avontuur en een bron van levenslessen. Daarover een andere keer meer. Nu wil ik eerst iets anders met jullie delen. Thuis heb ik geen uitzicht. Mijn piepkleine huisje staat in een vrij smalle straat, midden in het prachtige centrum van ons stadje. Dat geeft mij vol zicht op de eettafel van de overburen. En ja, ze eten heerlijke, gezonde dingen met hun twee kids, maar wolken, water of land zie ik niet. Op een klein stukje lucht na in de reflectie van hun slaapkamer- en zolderraam en het kleine raampje in de zoldering van mijn eigen woonverdieping.
In het oppashuis had ik een week lang volop wolkenluchten om naar te kijken en daar heb ik met volle teugen van genoten. Daar dacht ik ineens aan, terwijl ik hier op mijn bank lig te kijken naar de oranje dakpannen en de donkerrode bakstenen van het puntdak aan de overkant, op deze zo te zien wolkenloze, zonnige dag.

Kijken naar wolken

Kijken naar wolken, is niet alleen kijken naar wolken. Kijken naar wolken is kijken naar tot suikerspinachtige substantie gevormde waterdamp. Kijken naar wolken is het kijken naar geschiedenis in wording, is tijdloos en vormloos meereizen over de grenzen van verbeelding en verlangen. Kijken naar wolken is kijken naar en meegevoerd worden door de lichtstralen van de zon, goudwit en zilver. Ervaren hoe zij weerkaatsen op de bovenkant van de grillige, wat-achtige vormen. Hoe de lichtheid aan de bovenkant en randen gedragen lijkt te worden door het grijs aan de onderkant. Kijkend naar deze wolken beleef ik hoe één grote, grillige witte wolk, langzaam naar het midden drijft tot hij precies past in het veld van helder blauw wat steunt op twee heuveltjes heen en weer wiegend gebladerte. Vreugde overspoelt me, het evenwicht zoekende hart juicht om zoveel naar perfectie neigende schoonheid. Er speelt zich een hele wereld af daar in dat plaatje vol roerloze beweging en grillige veelvormigheid.

Een plaatje wat keurig omlijst wordt door het wit van twee stukjes raamkozijn rechtsonder en onder. Het geheel omlijst door aan de bovenkant een half neergelaten wit rolgordijn, links en rechts in plooien opzij geschoven witte gordijnen en aan de onderkant een smal randje witte muur boven de dwarse bovenlijn en verticale schaduw lijnen van een eveneens witte radiator. Kijkend naar wolken valt op hoe weinig wit al het omringende ‘wit’ is. Het varieert in tientallen tinten grijs, geel en crème, maar witter dan het witst van de bovenpartij van de wolk wordt het niet. Ook vallen me de kleine zwarte vlekjes op hier en daar verspreid over het gehele veld van wolken, blauw en groen. En ineens ‘zie’ ik het glas wat mij scheidt van wat nu ‘daarbuiten’ is geworden.

Het witte vloerkleedje op de licht houten vloer schuift van onderaf binnen mijn gezichtsveld. Net als de vage vormen van boeken op wat ik weet dat een nachtkastje is, naast me in mijn linker ooghoek.
Mijn rechter ooghoek brengt een golvende zee van vaag blauw en wit in beeld. Het dekbed ligt in even grillige vormen om mij heen gedrapeerd als de wolken daarbuiten.
Dan zie ik hoe mijn vingers heen en weer schieten over grijze vakjes met letters van het toetsenbord op het zwarte scherm voor mij. Grote witte letters verschijnen bij iedere tik en vormen de woorden die ik schrijf. En dat tussen de licht en donkerblauw geruite vakjes van de pyjamabroek die het scherm links en rechts omklemmen.
Wit vult ook een klein driehoekje onder het scherm en tussen de pyjamapilaren, daar zie ik de hielen van mijn twee voeten. Meer naar voren het aquamarijnblauwe landschap waar de twee donker- en lichtblauw geruite pyjamapilaren uit op rijsen van het shirt wat ik draag. Twee slierten lang bruin haar kronkelen als rivieren langszij. De bruine randen van een leesbril brengen me terug naar waar ik als vanuit een toren alles kan overzien, maar waar binnen, in de kamers die mijn ogen zijn, ik niet kan zien. Deze ramen zijn alleen naar buiten gericht.
Hoe kwam ik hier terecht, terwijl ik net nog meedreef tussen de wolken?

Ik richt mijn aandacht weer naar buiten, op zoek naar de wolken van even tevoren. Ze zijn voorbij gegaan. Nieuwe dienen zich aan in unieke vormen van wit gewatteerde waterdamp. Ik draai mijn hoofd en laat mijn blik glijden langs de rest van de ruimte om mij heen. De blauwe muur tegenover me, de bruine wand van kasten rechts van me. De kleren hangend uit mijn reistas op de stoel naast de deur daartussen in. De wekker naast de stapel boeken op het nachtkastje.

De betovering is verbroken. Het is tijd om op te staan.

Fijn weekend allemaal!
Eric,
20 aug 2022, Weesp

Visie en visualitiet

Geplaatst op door Eric

Het begon met een lichtflits en toen nog een en nog een en nog een. Ik draaide mijn hoofd ervan weg, hopend dat het slechts reflectie was van het licht op de wand naast me. Maar de wand was lichtgrijs, die reflecteerde geen licht. Het volgende moment zag ik een vlek rechts op het netvlies van mijn rechteroog. Alsof een losse lens naast mijn oog in de lucht hing waarvan ik alleen de contouren kon zien. De lens zelf leek doorzichtig. De schrik sloeg me om het hart. Hier had ik over gehoord, was dit het nu?

Ik had een visie. Een visie op het leven, op hoe het was, hoe het altijd zou zijn en heel misschien wel zou kunnen veranderen, maar niet meer zoveel als ik vroeger altijd hoopte. Dat je bijvoorbeeld ineens een heel ander mens zou zijn, met een andere geschiedenis en daardoor een opener, gelukkiger mens.
Ik had een visie dat mijn leven is wat het is en er niet zo heel veel groei meer mogelijk is. Ook al sta ik iedere dag open voor leren en ontwikkelen, in de grote lijnen is de grootste rek er wel uit. Die dag was dan ook een redelijk gewone zaterdag, eind van de middag, een vriendin zou komen eten. Ik vertelde het kort, niet hoe ongerust ik erover was.

Toen maandagochtend de ‘lens’ nog steeds in mijn beeld hing raapte ik alle moed bij elkaar en belde de huisarts. Dit was om meer dan één reden eng, al jaren kom ik amper ons stadje uit. Paniek in de auto en vooral op snelwegen belemmeren me te reizen. Wat als ze me doorverwees naar het ziekenhuis?
De assistente hoorde mijn verhaal aan en vroeg of ik direct kon komen, de kans dat ik doorgestuurd moest was aanwezig en dan kon dat beter nu dan later op de dag. O, ja en het zou niet mijn vaste huisarts zijn, die was op vakantie. Reden genoeg voor nog meer stress.
De huisarts bleek een vlotte, jonge vrouw, die net als veel jonge artsen hun carrière beginnen als inval arts. De afwisseling en vooral het opdoen van veel ervaring voor het ooit settelen in een eigen praktijk leken me goede motivaties en reden tot vertrouwen. Al snel zat ze aan de telefoon en na een kwartier wachten, gezamenlijk muzakjes luisteren en praten over het werken als inval arts, kreeg ze eindelijk de oogarts aan de telefoon. ‘Ja,’ zei de blikkerige stem aan de andere kant van de lijn, ‘klinkt als glasvochtloslating. Geen spoed maar wel binnen deze week nog naar laten kijken in de ooglkliniek’. Een telefoontje later, dit keer werd ze wel direct doorverbonden, waren alle nodige gegevens uitgewisseld en kon ik enigszins gerustgesteld naar huis om daar te wachten op een oproep van de Bergman oog kliniek.

Ogen zijn een wonder. Sta er eens bij stil wat je ogen doen, hoe knap het is dat je kunt zien. Dat je licht en donker ervaart, de kleinste blaadjes aan de hoogste bomen kunt zien wapperen in de wind. Al die mijljoenen kleuren en nuances, de onnoemelijke hoeveelheid details in alles wat ons omringt. Heb je ooit een bloem, een blad, een insect van dichtbij bekeken. Echt bekeken! Hoe ieder pootje aan zijn lichaam gehecht zit, hoe alle haren andere richtingen uit staan of juist niet, hoeveel kleurnuances er in zijn ogen te zien zijn. De hoeveelheid nerven en hoe ze op exact de juiste plek zitten om een blad van water en licht te voorzien. Al die dingen op zichzelf zijn al een wonder. Dat je het allemaal met je ogen kunt zien en waarnemen is een zo mogelijk nog groter wonder.

De uitslag van het onderzoek is dubbel. Ja, iets met ‘ouderdom’. Fijn, die heb ik binnen, mijn eerste officiële certificaat van ‘oud’ zijn. Ben je net gewend dat mensen je met ‘u’ en ‘mevrouw’ aanspreken, krijg je dit. Zelf houd ik het liever bij overbelasting en oververmoeidheid na teveel dagen, maanden lange, stressvolle uren aan de computer gewerkt te hebben. Dat gaan we dus stoppen. En ook anders eten. Wat, collageen is goed voor de ogen? En magnesium? De potten staan al klaar en de vis ligt ernaast. Ja, natuurlijk, ook oog yoga en oefeningen gaan we doen. Oud, hoezo dan! Maar nee, dit gaat niet meer weg, wen er maar aan. De contouren van de ‘vlek’ die nu in mijn blikveld meebeweegt zal een constante reminder zijn hoe bijzonder het is dat ik überhaupt kan zien. En vooral hoe blij ik daar vanaf nu mee ben.

Het is niet alleen het letterlijke zien met mijn ogen, maar ook het metaforisch zien. Het kijken zelf en het ervaren van wat ik zie. Tot nu toe was de wereld een ingewikkelde plek, waar het me maar moeite kostte me te handhaven. Waar ik eigenlijk liever niet wilde zijn, maar ja, wat is het alternatief?
Nu realiseer ik me hoe blij ik ook ben dat ik er nog ben. Hoeveel schoonheid de rijk is. Ja, natuurlijk, er is ook heel veel ellende. Er zijn genoeg dingen die ik nog steeds liever niet wil zien. De kunst is je te focussen op dat waar je meer van wilt zien. Dat wat je aandacht geeft groeit, daar geloofde ik altijd al in, maar nu des te meer.

De vlek in mijn oog lijkt op de contouren van een lens. En zo, heb ik besloten, wil ik hem ook zien. Een extra lens om de wereld beter mee te kunnen zien. Eerlijker, opener, liefdevoller.
Daarom geniet ik vandaag extra van de honderden tinten groen in het gebladerte van de bomen in onze tuin. Hoe het licht er goudgeel doorheen schijnt en de bladeren doorzichtig maakt tegen de zon in en extra donker juist daar waar het schaduwt.

Ooit zal ik misschien in staat zijn de intensiteit van de hoeveelheid detail in bladeren, takken, kleuren die mijn ogen waarnemen in woord of beeld om te zetten. Vandaag nog niet. Vandaag kan ik er alleen maar van genieten en hopen dat jij die dit leest iets van de extase die ze op dit moment in mij veroorzaken meekrijgt.

Schrijven, tekenen, vormgeven, het is mijn taal. Het is hoe ik me uit. Waar woorden niet de weg naar mijn lippen vinden, heb ik mijn ogen en handen om de wereld te laten zien wat ik zie en voelen wat ik voel. De lichtflitsen die straks in de schemering weer op zullen komen zal ik zien als herinnering aan hoe prachtig het wonder is dat licht bestaat, dat donker bestaat en dat ze samen een hele wereld, wat zeg ik, een heel universum tot leven brengen. En wij mogen hier stille getuigen van zijn zolang we rondlopen op deze aarde. Het is goed dat steeds weer te beseffen. Het duurt zolang het duurt en dan is het voorbij. Dat we met elkaar nog maar heel veel liefde en schoonheid mogen beleven!

Eric Hage
11-08-2022, Weesp

Bijzonder klimaat

Geplaatst op door Eric

Yeah, het is als dubbel jarig zijn! Vandaag eindelijk alle lieve, leuke berichtjes even rustig door kunnen lezen en beantwoorden. Dankjulliewel lieve allemaal! Ik heb een heerlijke dag gehad zondag, deels gevuld met lieve vrienden en de rest met werk, want er moest een deadline gehaald.

De laatste maanden ben ik heel stil geweest online, maar heb wel heeeeel hard gewerkt achter de schermen en in de studio. Vandaag mocht ik eindelijk een van de grootste projecten waar ik aan gewerkt heb afronden en naar de drukker doorsturen. Het is het boek wat hoort bij een heel bijzondere expositie die vanaf 3 september in Ruinen, Drenthe gaat plaatsvinden. En niet alleen heb ik het boek van 64 pagina’s mogen vormgeven, ik doe ook nog eens mee met een eigen werk, waarover binnenkort meer.

Voor nu presenteer ik graag de omslag van het boek waar, sinds begin januari, o.a. 20 kunstenaars, een schrijver, een fotograaf, een heel enthousiaste curator en last, but zeker niet least, de organisator aan hebben gewerkt. (En achter de schermen nog veel meer, te veel om op te noemen)
Meer nieuws volgt binnenkort, nu eerst even een beetje bijkomen (en me ondertussen voorbereiden op de volgende deadlines die er alweer aan komen)
Wordt vervolgd!

Liefde – 4-luik (en de grootste van al)

Geplaatst op door Eric

april 4, 2022

‘En de grootste van al is de Liefde’ is een vierluik waarin ik heb geprobeerd mijn visie op het leven en de Liefde vorm te geven. De liefde is de leidraad in zoveel van ons leven en ook in alle grote religies en wereldfilosofiën. Dit werk is een poging al die facetten en inzichten in grote lijnen bij elkaar te brengen en hun onderlinge verbanden zichtbaar en vooral voelbaar te maken. 

Het werk is een verzameling technieken en is ontstaan uit een collectie teksten en symbolen die ik in de loop der tijd ontdekte op mijn pad. In een aparte bijlage heb ik geprobeerd de belangrijkste daarvan uit te leggen en waar mogelijk te voorzien van bronnen zodat iedereen verder eigen onderzoek kan doen.

Het werk is zeker niet alomvattend en al helemaal niet compleet, het is slechts een poging een indruk te geven van wat mij bezighoudt, raakt en vooral inspireert, zowel in werk als mijn dagelijks leven.

ik hoop dat het dat ook voor jou zal doen.

Liefde-4luik-2022Download

De Droommaker

Geplaatst op door Eric

april 1, 2022

Welkom bij de Droommaker!

“Guus is een heel bijzondere vogel. Hij is bijeen gedroomd door zijn maker en heeft één wel heel bijzondere eigenschap: 

Op zijn rug draagt hij een glazen bol en alles wat hij hoort, ziet en eet en waar hij heel blij van wordt komt daarin terecht. En wat er dán gebeurt…”

Hoe het begon

Weesper kunstenaar Guus van den Heuvel maakt regelmatig bijzondere, ontroerende, grappige en eigenwijzige figuren van allerlei materialen die hij bij elkaar vind. Een van zijn figuren is “Guus”, althans, zo stelde hij zich aan mij voor. Guus is een heel bijzondere vogel en wilde door mij getekend worden, wat ik natuurlijk ben gaan doen. En zo kwam het dat ik, al tekenend, allerlei verhalen te horen kreeg over de avonturen die hij meemaakt en alle andere bijzondere figuren die hij tijdens zijn vele reizen ontmoet. 

Kleurplaten en boek

Gelukkig mocht ik van beide Guus-en de verhalen en tekeningen delen met jullie, maar Guus, de vogel, vroeg wel of ik jullie ook zelf aan zijn verhalen wilde laten meeschrijven, dus maakten we van alle tekeningen ook kleurplaten. Nu kan iedereen die het leuk vindt zijn eigen wereld mengen met die van Guus. 

Heb je een bijzondere of leuke tekening gemaakt, stuur hem dan rustig aan ons door! Wie weet kunnen we Guus blij maken met een speciale pagina van iedereen die zijn avonturen volgt.

Op de pagina waar je nu bent zullen we in ieder geval de komende tijd alle kleurplaten met jullie delen, zodat je er zelf zoveel kunt printen en inkleuren als je wilt! Wil je bericht ontvangen als er nieuwe kleurplaten beschikbaar zijn, meld je dan aan voor de nieuwsbrief, dan ontvang je vanzelf bericht.

De Droommaker als prentenboek

De Droommaker is ook als boek beschikbaar. Het kartonnen boekje is 16×16 cm met daarin de eerste 5 originele, gekleurde tekeningen van de reizen die Guus maakt en de vrienden die hij onderweg ontmoet. Het wordt door mijzelf uitgegeven en is vooralsnog alleen hier te bestellen in een speciale, beperkte en met de hand genummerde oplage.

BESTELLEN kan hier en maak meteen kennis met de andere prentenboekfiguren!

Voor nu heel veel plezier met het inkleuren van jouw eigen Droommaker kleurplaten!
Met de hartelijke groetjes van Guus, Guus en Eric Xx

De kleurplaten

Hier en Nu

Geplaatst op door Eric

augustus 15, 2020

‘Hier en nu’. We mediteren en doen van alles om ‘in het hier en nu te zijn’, Tegelijkertijd gooien we constant haakjes uit naar de toekomst. ‘Morgen gaan we ‘dit’ doen’, ‘Volgende week gaan we naar dat feest, naar die vrienden, dat restaurant, die vakantiebestemming’. Als dat niet doorgaat, gooien we een haakje uit naar weer een volgend iets waar we ons aan vasthouden om naar uit te kijken. En als we niet ergens naar uitkijken, zijn we wel ergens bang voor. ‘O, als dat maar niet gebeurt, of dit of zus of zo.’ We leven een trapeze-act waarin we constant van de ene hogelucht act naar de volgende slingeren, zonder ooit voet aan de grond te zetten of een moment stil te staan.

Vandaag zit ik alweer 8 dagen in ‘Quarantijd’. Quarantijd is net als etenstijd en bedtijd, tijd met een functie. Vorige week werd ik weer ziek. Corona of niet, er was koorts mee gemoeid, verkoudheid, benauwdheid, reuk- en smaakverlies en allerlei andere vage klachten, kortom: Quarantijd. Tijd gereserveerd voor quarantaine. Niet voor ziek zijn, maar voor herstel en beter worden. Het is maar hoe je het bekijkt, toch? 

Vandaag gooi ik geen haakjes uit. Niet naar de toekomst, niet naar het verleden. Vandaag kijk ik naar het hier en nu. Wat is er nu wat ik kan doen, waar ik me mee bezig kan houden? Wat is het enige dat er werkelijk is? Ik luister naar het leven op straat, lees, kijk docu’s die me inspireren, knuffel met mijn hondje, schrijf wat me te binnen valt en rust. En als het even kan slaap ik wat. Ook dit is ‘Leven’. Het is geen ‘wachttijd’, geen ‘rust- of hersteltijd’, geen ‘quarantijd’, het is leven in het hier en nu met alles wat er is, zoals het is. En dat geeft rust.
X

Binnenpretjes

Geplaatst op door Eric

augustus 15, 2020

Ken je dat, iemand zien of horen lachen en dan vanzelf ook moeten lachen? Er is niets zo aanstekelijk of aantrekkelijk als een goede lach. Zelfs zonder te weten waar de grap om ging kunnen we onbedaarlijk meelachen met anderen. Er is een hele wetenschap rond ontstaan, tot lachtherapie aan toe en ook op internet zijn genoeg filmpjes te vinden waarin reizigers in een trein, bewust of onbewust, ineens onbedaarlijk beginnen te lachen. In eerste instantie kijken medepassagiers nog verbaasd, maar al snel worden glimlachjes en blikken van verstandhouding uitgewisseld. ‘Kijk hem plezier hebben’. Dan, ineens, schiet nog iemand in de lach, en nog een, en nog een en voor je het weet heeft het lachvirus iedereen besmet en zit een hele coupe mensen de tranen uit de ogen te vegen van het lachen zonder dat iemand weet waarom. Ja, omdat die ander begon.

Tijdens de afgelopen quarantime had ik zo’n momentje met de buurman, die hier overigens nog niets van weet. Mijn overbuurman is een uiterst sympathieke man. Een beetje op zichzelf, leest veel, wat dovig en al ‘op leeftijd’, maar fietst en wandelt nog lekker rond. Houdt enorm van kunst en muziek en laat iedereen hier graag in meegenieten. 
Enthousiast maakt hij je, gevraagd en ongevraagd, deelgenoot van zijn laatste ontdekkingen uit krantenartikelen en boeken of over meer of minder bekende kunstenaars die hij tijdens een van zijn vele museumbezoeken ontdekt. Altijd met rieten of vilten hoed op het hoofd en een elegant sjaaltje om de nek gedrapeerd. Zijn boodschappen doet hij met een rieten mandje, waardoor hij mij stiekem aan de opa van Roodkapje doet denken, alleen zijn favoriete kleuren zijn blauw en groen. Kortom een bijzonder mens en fijne buurman. Bij mooi en minder mooi weer zit hij vaak in zijn deuropening, genietend van de zon en beschut tegen de wind. Met een glaasje en een krant of boek in de hand, brengt hij zo menig uurtje door.

Ergens vorige week lag ik netjes vermoeid in quarantime te lezen op mijn bank, toen ineens een bekende lach door het raam binnenwaaide. Een lichte, aanstekelijke lach die normaal al een glimlach doet verschijnen ‘fijn, de buurman heeft het naar zijn zin.’ Meestal gaat het dan om iets wat hij leest of een leuke anekdote van iemand aan de andere kant van een telefoon, maar ditmaal was anders. De lach was uitbundiger. De lach bulderde vanuit zijn buikregionen naar buiten, viel even stil, om dan meteen weer, vol uit het hart, als een vloedgolf de wereld in te rollen. Aangetrokken door zoveel plezier opende ik mijn raam. Daar zat hij in zijn deuropening, af en toe het hoofd schuddend, met zijn hand de hoed dan weer iets naar voor of achteren verschuivend en steeds opnieuw in die schitterende lach uitbarstend. De buurman had binnenpretjes!

Vanuit het raam riep ik hem toe: 
‘Is het leuk, buurman?’ 
Maar zoals gezegd, hij is een beetje dovig. De vraag bleef even hangen in de straat om op het lichte briesje ongehoord weg te waaien. De grijns die zich al van mijn gezicht meester had gemaakt meenemend, besloot ik terug op de bank te gaan genieten van de lachsalvo’s van de buurman. En iedere keer als ik daar nu aan denk, komt nog steeds die onweerstaanbare glimlach om mijn lippen en voelt mijn hart een stukje lichter. Zijn binnenpretje werd mijn binnenpretje. We weten niet altijd waarom we lachen, maar lachen is gezond en verbindend en daar kunnen we allemaal wel wat extra’s van gebruiken nu. Ik geef deze lach dan ook graag hier aan u door. Met dank aan de buurman.