Categorie: Mentale gezondheid

Autisme en late diagnoses

Geplaatst op door Eric

Met mijn bord in handen bekijk ik de buffettafel. De meest prachtige schotels groenten, salades en fruit in alle soorten en maten. Zoveel kazen, vlees, vis, kruiden, noten en zaden. Kijk ik naar de borden van de andere gasten, dan is ieder bord anders. Iedereen heeft een eigen, unieke combinatie gerechten en hoeveelheden.

Doe ik een stap terug, dan is dit lopende buffet een mooie metafoor voor het leven. Ook al ‘eten’ we allemaal van dezelfde tafel, toch eet niemand hetzelfde. De combinatie van ingrediënten is in ieder leven anders. Ook komen er dingen bij of verdwijnen van het bord. Zo worden sommige mensen geboren met handicaps of worden jong ziek, anderen op oudere leeftijd, een enkeling nooit. Sommigen trouwen, krijgen kinderen, anderen brengen hun leven zonder partner of kinderen door. De een heeft een betaalde baan, een ander reist de wereld om. Ook de samenstelling van families waar we in terecht komen is variabel: is het gezin groot, klein, samengesteld, liefdevol, ingewikkeld. Worden we als wees geboren of ter adoptie opgegegeven. De basis ingrediënten waar uit ‘gekozen’ kan worden zijn voor iedereen hetzelfde, maar wat we uiteindelijk ‘op ons bord’ krijgen, is voor iedereen anders.

Voor autisme geldt hetzelfde. Er is niet één ‘one-size-fits-all’ vorm. Er zijn net zoveel verschillende vormen als er mensen met autisme zijn. Ieder is uniek. Autisme is net als het leven zelf, een tafel vol kenmerken, waarvan iedereen een eigen unieke bordje heeft. Pas nu, op mijn 57e, blijkt dat ik waarschijnlijk ook ergens op dit spectrum hoor. Van “Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit!” tot “Ach, iedereen is wel ‘n beetje autistisch.” zijn dan ook veel gehoorde reacties die ik krijg de laatste tijd. Toch is er heel veel wat niemand ziet, maar waar ik wel degelijk last van heb. Al mijn leven lang.

Sinds ik 3 weken geleden van mijn psychologe de bevestiging kreeg dat het inderdaad zinvol is uit te zoeken welke rol autisme speelt in mijn leven, ben ik me er volledig in gaan verdiepen. Ook míjn idee van autisme blijkt vol gaten. Hoog tijd voor verder onderzoek. Nu ik eindelijk begin te herstellen van de depressie die in december begon, gevolgd door een fikse griep, kan ik me voorzichtig gaan richten op uitzoeken hoe het diagnostiek traject voor autisme werkt. Hoe zit het met vergoedingen, welk centrum voor diagnostiek is het beste, wat zijn de wachttijden. Dat zijn de eerste vragen die beantwoord moeten. Voor mij al uitdaging genoeg!

Na de eerste schokgolf van opluchting, paniek, verdriet en verwarring begint het stof neer te dalen en ontstaat gelukkig ook weer ruimte voor werk en creativiteit. De komende tijd zal ik dan ook op dit gebied weer meer gaan delen, maar ik wil ook meer schrijven. Het is tijd mijzelf te bevrijden, muurtjes om te gooien en meer openheid te creëren, over deze wondere wereld die autisme heet en waar we allemaal, bewust of onbewust, mee te maken hebben.

xx

Illustratie uit De Droommaker serie – ‘Under the clouds’

Corona – nieuwe tijden breken aan – 2

Geplaatst op door Eric

maart 18, 2020


Nieuwe gewoontes hebben 30 dagen nodig om in te slijten en ‘gewoon’ te worden voor onze hersenen. In het begin is het zoeken, voel je warrig, vergeet je het, wordt je opstandig en dwars, maar na een tijdje merk je dat het makkelijker wordt. Als je volhoud slijt het in als een veel gelopen wandelpad, wordt het deel van je systeem, je routine.

Nu de wereld steeds meer tot stilstand komt is het een goed moment om te kijken naar nieuwe routines. Het is een tijd van onrust en angst voor velen, maar als je er open voor kunt staan is het vooral een tijd van nieuwe kansen. 
Er is al een hele tijd een verschuiving aan de gang, wij mensen, krijgen steeds meer door dat hoe we omgaan met de wereld, de natuur en daarmee ook onszelf niet goed is. Burn-outs, ziekten, bomenkap, watervervuiling, we staan er niet goed voor met zijn allen. 
Dit is onze kans om er iets aan te doen. Nieuwe gewoonten te creëren die dienstbaar zijn aan de wereld en de natuur. Wat Corona duidelijk maakt is hoezeer we de natuur nodig hebben, hoezeer we elkaar nodig hebben. Niemand is een eiland, niemand kan zonder een ander. Ook al worden we nu even terug geworpen op onze eigen eilandjes, in onze eigen huizen, we weten wel dat we anderen op hun eilandjes nodig hebben: mensen die de winkels bevoorraden en zorgen dat we ons eten en dagelijkse benodigdheden kunnen blijven halen, de mensen in de zorg die ervoor zorgen dat we hier met zijn allen zo gezond mogelijk door komen, mensen in het onderwijs die nu via computers hun lessen blijven geven, we horen de rijtjes dagelijks van al die mensen die ervoor zorgen dat, ook al valt het dagelijks sociale leven even stil, het systeem dat ervoor zorgt dat we kunnen overleven blijft bestaan.

Het is symbolisch dat het ook het begin van de lente is. We worden als zaadjes teruggestopt in de grond om te kunnen ontkiemen in de stilte en rust die daarvoor nodig is. We krijgen de kans om straks als een nieuwe bloem te ontspruiten en weer op te bloeien. De tijd voor verandering is nu in deze stilte.
Hoe ga jij groeien? Wat wil je veranderen in je leven, welke dingen wil je anders doen dan je tot nu toe deed? Neem de tijd om even stil te staan, bij de onrust, de angst, voel waar het zit, in je buik, je hoofd, je huid? Hoe voelt het, wat zegt die onrust je? Wat wil jij ertegen zeggen dat het tot rust komen kan?
En voel dan verder, wat zit erachter? Waar zitten je wensen, je dromen, die onvervulde verlangens? Wat zeggen die je? Wat kun jij nu doen om ze een stukje meer ruimte te geven, ze mogen er zijn na al die tijd weggedrukt en ontkent te zijn geworden. Want daar in die wens, dat diepe, onvervulde verlangen, ligt het zaadje wat je nu kunt bewateren met rust, liefde en aandacht, zodat het straks tot bloei kan komen en je leven een nieuwe richting kan geven die je altijd al wilde.

Ik wens je liefde, rust en stilte om te kunnen luisteren naar de vogeltjes die fluiten, het kabbelen van het water en het zachte gefluister van je ziel die je laat weten welke kant jij op wilt groeien. 
Groei! In liefde, 
Eric

Corona – Nieuwe tijden breken aan 1

Geplaatst op door Eric

maart 13, 2020

We dachten dat het niet kon, de wereld stopzetten en het roer omgooien. Klimaatveranderingen, ongelijkheid op alle niveaus, er is zoveel in de wereld waar verandering nodig is, wat om verandering schreeuwt. Het leven schreeuwt om verandering, brengt het overal waar we maar kijken. 

We zijn omringd door verandering, iedere dag, ieder moment opnieuw. Ieder graspreitje wat zijn kopje boven de grond uitsteekt is verandering, ieder zaadje wat ondergronds ontspruit is verandering, iedere cel in ons lichaam die zich vernieuwd in de seconde dat je deze regel leest is verandering. Ieder moment, iedere windvlaag, iedere zonsopkomst en zonsondergang, iedere ademhaling is verandering, is het leven en deze wereld bezig zichzelf te vernieuwen.

Verandering komt in vele soorten en maten. Soms op persoonlijk niveau, soms op wereldschaal. Op dit moment waait een wind van verandering over de wereld in de vorm van een virus. Op allerlei plaatsen komt het leven tot stilstand of op zijn minst vertraagd het. Landen sluiten grenzen, evenementen worden afgezegd, mensen belanden in quarantaine, verplicht of uit eigen beweegredenen. Het leven raakt ontregeld op allerlei fronten en iedereen krijgt er op zijn eigen manier mee te maken. Hoe ermee om te gaan is de uitdaging voor ieder persoonlijk. 

Kiezen we angst en paniek of zien we het als een uitdaging, nieuwe kansen op ons pad. Angst creëert meer angst, wijzende vingers, wantrouwen en zoeken naar iemand om onze angst op af te reageren. Maar we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Niemand is alleen verantwoordelijk en iedereen is verantwoordelijk: we zijn allemaal verantwoordelijk voor elkaar.

Helen doen we samen. Door de tijd die ons nu gegeven wordt te nemen om tot stilstand te komen. Om in die stilstand tot rust te komen en te kijken naar hoe we leven, hoe we omgaan met elkaar, de wereld en onszelf. Waar zit de liefde? Wat is werkelijk belangrijk? Hoeveel hebben we nodig? Wát hebben we werkelijk nodig? Hebben we die vakantie nodig? Die vliegreis? Die nieuwe jurk? Dat nieuwe speelgoed, die nieuwe auto? Of kan het ook anders, minder, beter voor de natuur, voor de wereld, voor onszelf, onze kinderen?

Wat kunnen we veranderen? Welke veranderingen op lange termijn kunnen we nu inzetten en een begin mee maken? Wat is werkelijk belangrijk?

Nu, op korte termijn en de langere?

Wat kan ik vandaag doen, nu de wereld om mij heen steeds meer tot stilstand komt? Jou vragen hoe het met je gaat. Maar echt! Ik vraag niet naar het standaard ‘goed’, omdat je denkt dat ik dat wil horen. Ik wil weten hoe het echt gaat, met jou, met de wereld, met ons!

Waar ben je bang voor? Wat zijn je dromen? Wat zou je willen zien in deze wereld? Wat kun jij doen om dit te brengen? Samen kunnen we de wereld helen. En optillen naar een hoger plan. Samen helen we onszelf en elkaar.

Ik wens iedereen heel veel kracht, wijsheid en liefde om de komende tijd goed door te komen. Je bent niet alleen!

Joey deel 4 (epiloog)

Geplaatst op door Eric

januari 15, 2020

Joey – epiloog in antwoord op jullie reactie.

Ik hoor jullie en begrijp jullie! Ik zou zeker nooit een directe vergelijking maken tussen de kangaroo die vastloopt in een hek en hierdoor omkomt, maar daarvoor in vrijheid heeft kunnen leven, met de martelingen, honger en eeuwenlange vervolging die de mensen in kampen hebben moeten doorstaan. Daarvoor heb ik teveel respect voor de ernst van wat daar gebeurde en voor iedereen die hier, direct of indirect, mee te maken heeft. Mede door mijn eigen, aan Jappenkampen verbonden familiegeschiedenis. Het spijt me dan ook dat dit zo over is gekomen bij sommigen.

Wat ik wil laten zien is het gevaar van de glijdende schaal van het begrenzen: In vroeger tijden konden mens en dier zonder grenzen, vrij rondreizen. Men maakte hooguit een tijdelijke beschutting voor het vee waar ze van leefden (melk en vlees) en zichzelf om de nachten veilig door te komen en trokken dan weer verder. 
Vanaf het moment dat de mens zich ging settelen is ook de behoefte aan afscherming gegroeid en uitgegroeid tot de door ontelbare, zichtbare en onzichtbare, grenzen versnipperde wereld waarin we nu leven. 
Er is een heel mechanisme van toëigening, entitlement, denken dat men ergens recht op heeft aan de gang waardoor mensen land en grondstoffen in beslag nemen ongeacht of er anderen eerder waren, zoals wat er met de Indianen en Aboriginals gebeurt en wat er in iedere oorlog gebeurt: de strijd om macht, zeggenschap, land en grondstoffen. 
Het gaat te ver om daar hier allemaal op in te gaan, maar het haakt allemaal aan dezelfde behoefte van grenzen leggen en bewaken. Dieren bewaken hun territorium om te overleven op kleine schaal, maar mensen doen het door het aanleggen van allerlei soorten en maten hekken en muren op wereldwijde schaal. 

Ieder mens heeft ruimte nodig, emotioneel, mentaal en fysiek, hoe groot of klein ook. Maar door het leggen van die harde fysieke grenzen, maken we het onszelf en alle dieren ook steeds meer onmogelijk nog vrij te leven. Ja, ik hoor, weet en begrijp ook dat afrastering dieren ook red van doodgereden worden op door mensen aangelegde wegen. Maar er schuilt een arrogantie in dat mensen meer recht denken te hebben op het gebruik van het land in de vorm van een weg of stad, dan de dieren die er altijd al leefden. Waarom willen wij steeds sneller en harder kunnen rijden en moet alles (natuur!) en iedereen daarvoor wijken?
En die arrogantie ligt niet alleen in het gebruik van land, maar ook in het zichzelf op allerlei andere terreinen, moreel en religieus, beter wanen dan anderen, wat leidde tot gruwelijke extremen als slavernij en onderdrukking van hele bevolkingsgroepen, met ja, de Holocaust, als grootste wandaad van de mens tegenover niet alleen zijn medemens, maar het hele leven zelf.

Dat is de glijdende schaal waar ik op doel. De glijdende schaal waarop we, als menssoort, van vrije wezens naar op alle fronten onze eigen gevangenissen creërende wezens die de hele wereld hiermee onder druk zetten. Er is een spiraal in werking, waar we uit moeten zien te komen met zijn allen, er moet weer meer ruimte komen voor beweging, want hoe meer we onszelf en elkaar vastzetten in de meest onmogelijke begrenzingen, hoe minder ruimte over blijft voor het leven zelf. 
Nee, ik heb geen kant en klare oplossingen, ik kan alleen maar proberen te vertellen wat ik zie gebeuren en iedereen die dit leest vragen mee te denken hoe we hier met zijn allen een andere richting aan kunnen geven. Ik kan niet anders dan bij mijzelf beginnen en mijn best doen ruimte te creëren voor anderen..ruimte om te luisteren, te horen, te leren begrijpen, waar mensen in de knel komen in de maatschappij en wereld waarin we leven. Dat er dingen moeten veranderen wordt door velen gevoeld en die verandering moet beginnen bij onszelf. 

En ja, ik weet dat er heel veel mensen zijn die mij lezen die dit al doen, die al prachtige dingen in de wereld brengen. Mensen die hun huis openstellen voor vluchtelingen en actief grenzen slechten en culturen verbinden. Mensen die meer Openheid, meer Ruimte, meer Rust, meer Stilte, meer Luisteren, meer Aandacht, meer Liefde in de wereld weten te brengen. We doen dit niet alleen, we doen dit samen!

Hoe mooi zou het zijn als we, zo met zijn allen, een nieuwe vorm vinden waarin we al die harde grenzen die tot steeds hardere maatregelen dwingen, te verzachten en verruimen en zo de wereld weer wat leefbaarder en ruimtelijker te maken voor mens én dier!
Dank voor iedereen die de moeite heeft genomen dit te lezen en hier al mee bezig is! We doen dit samen! 
In Liefde
❤️

Eric Hage
7-1-2020

Dit is een uitgebreid antwoord op een aantal reacties die ik ontving op (op Facebook) op deel 2 van het 3-luik over Joey de jonge kangaroo die omkwam tijdens de bosbranden in Anstralie de laatste weken.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey deel 3 (slot)

Geplaatst op door Eric

januari 8, 2020

Rood-Wit
Deze zondag stond in het teken van afscheid en viering van het leven. Het begon met afscheid voor mijn lieve buurvrouw. Van haar werk als koster in de kerk op de hoek. Afscheid van het werk wat ze met hart en ziel heeft gedaan en nu, na 10 jaar, mee stopt. Het was ook een viering, van het leven wat nu nog komt. Er was een kerk vol mensen en een speciaal samengestelde dienst. Er waren sprekers en bloemen en er werden héél veel handen geschud, knuffels uitgewisseld en tranen gedeeld. Maar het waren vooral tranen van vreugde. Een nieuwe fase breekt aan, die haar van harte wordt gegund. Vervuld van vreugde nam ik afscheid, een zelfgemaakte kaart en een enkele rode roos achterlatend. En de vreugdevolle belofte van het vooruitzicht elkaar nog heel veel te gaan zien. 

Na een uurtje rust schreef ik een tweede zelfgemaakte kaart, nu bij een enkele, witte roos. Ook een afscheid. Voor een lieve vrouw die, na een kort ziekbed, familie, vrienden en alles wat ze liefhad in haar leven moest achterlaten. De condoleance aan huis was druk. Vrienden, familie, buren, iedereen wilde afscheid nemen, ook hier. Dit maal definitief. Er werden handen geschud, knuffels gedeeld, mooie en bemoedigende woorden uitgewisseld. Het was een warm onthaal in gedeeld verdriet, een eren van het voorbije leven.

Mensen creëren grenzen uit angst, angst voor verlies, van huis, haard, leven. Waar we niet kunnen omgaan met die angst, dat verdriet, creëren we grenzen uit een basisangst voor de dood. Alsof we met muren en prikkeldraad dat grote einde op afstand kunnen houden, door anderen erachter voor ons uit te duwen. Als zij gaan, hoeven wij nog niet, lijkt de gedachte. 
Praten over de dood is moeilijk in een maatschappij waar dood en ziekte steeds meer als maakbaar gegeven en steeds minder als natuurlijk onderdeel van het leven worden ervaren. En zelfs met coaches in van alles op iedere straathoek, is een vriendschappelijk luisterend oor steeds moeilijker te vinden en mogen berichtjes liever niet langer dan 280 tekens zijn.

Zieke en gewonde dieren, weten wanneer hun tijd gekomen is. Zij zoeken een rustige plek om te liggen en geven zich over aan wat komt. Bij sommige diersoorten herkennen we zelfs rouw. Menselijk als wijzelf, treuren zij om het verlies van een dierbare en nemen afscheid met hun eigen rituelen. Dit kan soms dagen duren. Dat hoeven wij ze niet te leren, integendeel, wij weten nog niet de helft van hoe dieren hun leven beleven, dus hoe zouden wij hen zoiets diep ‘menselijks’ kunnen leren! 

De droogtebranden in Australië kosten duizenden levens, in mens-, dier- en plantenwereld. Even verderop staat Djakarta, hoofdstad van Indonesië, land van mijn voorouders, onder water, door hevige regenval. En ik zal nooit meer over een hekje hangen en de wereld in kijken zonder aan Joey, de jonge kangaroo, te denken en alles wat hij me, in deze dagen sinds ik zijn foto zag, heeft laten zien. 

Ik wens regen voor het doven van de vele vuurhaarden in de wereld, dalend water waar dit te hoog komt. En bovenal wens ik iedereen Rust, Geduld en stilte om te luisteren. Openheid van hart, Ruimte om het leven te laten stromen en genoeg Liefde om alle wonden en littekens te helen.

Dat alles in ‘slechts’ 544 woorden=3183 tekens.
In liefde

Voor Joey
❤️

Eric Hage
6-1-2020

Dit is het 3e en laatste deel in een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië deze week.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey Deel 2

Geplaatst op door Eric

januari 8, 2020

Wacht nog even met wegkijken! Er is nog iets waar we het over moeten hebben, wat deze joey* ons laat zien in al zijn gruwelijke schoonheid. De vraag die mij wakker hield vannacht: waarom raakt deze tot standbeeld verkoolde jonge kangaroo mij zo diep? 

Doordat hij op ons lijkt. Herkenning schept een band en deze joey lijkt op ons. Zoals wij over een hekje kunnen hangen en over het landschap turen, zo hangt hij ook op t eerste gezicht ontspannen te kijken. Maar wat pas in tweede instantie zichtbaar wordt zijn de vlammen die hem achtervolgden, inhaalden en verkoold achterlieten. 
Wat ging er door zijn hoofd toen hij in blinde paniek weg probeerde te komen voor de verzengende hitte? Hoe groot was zijn angst toen hij de vuurzee alles wat hij kende om zich heen zag opslokken. Realiseerde hij zich wat het was, waardoor hij niet verder kon? Kende hij de betekenis van het ’prikkeldraad’ en waar dit voor stond?

De beelden van mensen in concentratiekampen, gevangen achter met prikkeldraad omgeven hekken, dringen zich op. Gaskamer en verbrandingsovens dreigend op de achtergrond. Vluchtelingen, ouders met kleine kinderen, kruipend en zichzelf verwondend door grote prikkeldraad rollen op zoek naar veiligheid en vrijheid. Prikkeldraad hekken rond kampen en nederzettingen waar zij hun lot afwachten op de vlucht voor het mortiervuur van de oorlog die hun land teistert. De beelden zijn deel van ons collectief, menselijk geheugen. En prikkeldraad werd symbool van menselijke begrenzing. Om dieren en tot dier gedegradeerde mensen buiten te sluiten. Maar met alles wat we buitensluiten, sluiten we onszelf ook in. Ieder hek heeft twee kanten.

De grote vraag, die diep in ons menselijk bewustzijn ligt, is: waar ligt de grens tussen menselijkheid en het dierlijke. Waarbij menselijkheid altijd verheven wordt boven het dierlijke, want in het dierenrijk gaat het om ’eten of gegeten worden’. Er is echter geen dier wat anderen de kans op ontsnappen ontneemt door het aanbrengen van zelfgemaakte grenzen. Er is geen enkel dier wat hekken bouwt om ‘zijn’ territorium af te bakenen. Zij balanceren dagelijks op de grens tussen doden of gedood worden, maar er is altijd die kans, die ruimte om te ontsnappen. Alleen wij mensen bouwen huizen met sloten en hoge muren met hekken en prikkeldraad eroverheen.

Maar wij hebben een keus: zetten we hekken neer of leren we delen en samenwerken? In onze ontwikkeling naar het besef van verschil tussen mens en dier, hebben we de illusie dat mens-zijn ‘beter’ en ‘hoger’ is voor waarheid aangenomen. Maar wij zíjn dieren op de vlucht, wij zíjn dieren in gevangenschap en daarmee hebben we de hele wereld en al wat daarin leeft ook gevangen gezet. Het grote verschil tussen mens en dier is dat het onze keus was. 
Mens zijn heeft ons keuzevrijheid gegeven en met die vrijheid gaan we niet goed om. 
Mens zijn heeft ons hoogmoedig gemaakt en ons verheven doen voelen boven alle andere leven op aarde. Dat is onze fout. 

Wij hebben keuzevrijheid gekregen, niet om te overheersen, maar om te helpen, te beschermen, te behoeden en verzorgen. Dat wat ons mens zijn waarde geeft, is ons vermogen de keus te kunnen maken voor samenwerken met en zorg dragen voor deze planeet die we samen met alle andere levensvormen mogen bewonen. 

Laat mens zijn weer iets zijn om trots op te zijn! Laten we samen zorgen voor alle leven op deze prachtige planeet! Niet alleen óns voortbestaan is belangrijk: wij kunnen niet zonder alle andere levensvormen! Wij kunnen niet zonder deze planeet die zo gul en vrij al haar rijkdom en haar vele medebewoners met ons deelt.
Laten we onze harten en hekken openen zodat alle leven weer vrij kan stromen. Ook in ons.
De keus is aan ons, als mens. 

Namens allen die het niet (meer) kunnen zeggen:
Dank je!

❤️

Eric Hage
5-1-2020

Deel 2 van een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey deel 1

Geplaatst op door Eric

januari 8, 2020

Beelden van Australische brandhaarden schroeien nog op mijn netvlies. Een jonge kangaroo hangt met zijn voorpoten over een omheining van prikkeldraad alsof hij er even staat uit te rusten. Een tweede blik laat zien dat hij verkoold is, zijn oogholtes twee dichtgeschroeide gaten, zijn lippen weggesmolten, zijn tanden zichtbaar. Zijn lichaam verandert in een beeld van kool.
Op zijn vlucht voor het vuur liep hij vast in door de mens aangebrachte grenzen.
En terwijl grote delen van het land in brand staat en mens en dier, huis, haard en zelfs levens verliezen, werd in Sydney de jaarlijkse vuurwerkshow afgestoken, want ‘dat verwacht de wereld van ons’.

Ondertussen vlogen bij ons de vuurwerkbommen rond onze oren en lijkt de oude Chinese traditie om de geesten van het oude jaar te verjagen met knallen en vuurwerk, steeds meer op ‘oorlogje spelen’.

Alles moet groter, zwaarder, gevaarlijker, grover en explosiever. Net als onze meningen. Wie zich niet gehoord voelt neemt zijn toevlucht tot schreeuwen, schelden, shockeren, en zo werden de rotjes van vroeger de vuurwerkbommen van nu. Met allemaal dezelfde boodschap: ‘Ik ben hier en dat zul je weten, of je er nou blij mee bent of niet!’

Schade aan eigen en andermans lijf en lede, dieren, huizen, auto’s, het maakt allemaal niet uit, als men maar gehoord wordt. Maar hoe harder we schreeuwen, hoe minder er naar ons geluisterd wordt. Hoe meer we praten, hoe minder we gehoord worden. Om gehoord te worden is stilte nodig en luisterende aandacht. Niet zwijgen, niet wentelen in ‘ik mag er niet zijn’, ‘ik wordt niet gehoord’, maar actief luisteren om echt te kunnen praten.

De wereld, het leven, ze zijn niet zo maakbaar als we denken. Geluk, lijden, liefde, verlies. Iedereen krijgt ermee te maken. En allemaal willen we hetzelfde: gezien en gehoord worden, in ons geluk, maar vooral ook ons verdriet en onze pijn. 

En daar groeit de hoop! Want er moet dan wel ruimte zijn om te praten, maar vooral ook om naar elkaar te luisteren! Want in een wereld waarin iedereen praat en zijn mening gehoord wil zien, blijft er geen ruimte voor de kunst van het luisteren over. En juist dat is wat iedere prater nodig heeft. Praten zonder dat er geluisterd wordt brengt geen oplossing. Het is juist het luisteren waarin de heling plaats vindt, waar oplossingen geboren worden, want daar ligt het gehoord worden, de erkenning, zorg en aandacht die we allemaal zo nodig hebben.

Als iedereen gehoord wil worden, laten we dan vooral met zijn allen meer gaan luisteren! Luister en je zult iets wonderbaarlijks beleven: je zult jezelf leren kennen en je eigen pijn terug horen in de woorden van de ander. Want die ander die jou zogenaamd niet begrijpt, wordt ook door jou niet begrepen zolang jij hem niet hoort. En dat veroorzaakt dezelfde pijn als jij ervaart.

Luister naar elkaar, deel verhalen, juist met wie je het minst denkt te begrijpen. Geef stilte de ruimte. De stilte van luisteren, waarin de ander en daarmee ook wijzelf werkelijk gehoord kunnen worden en heling aan beide kanten plaats kan vinden.

Veel stilte en heling gewenst!

En een moment van gedenken voor wie niet (meer) praten kunnen.

❤️

Eric Hage
5-1-2020

Deel 2 van een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey Deel 2

http://www.erichage.com/joey-deel-2/embed/#?secret=VUW5o1BBXu

Geborgenheid

Geplaatst op door Eric

Geborgenheid. Dat is het woord wat opkwam in een gesprek naar aanleiding van mijn vorige stukje over eenzaamheid. In het gesprek kwamen we tot de conclusie dat eenzaamheid niet zozeer gaat over alle vormen van alleen zijn, maar vooral over een gebrek aan ‚geborgenheid’, je veilig voelen.

Dat verdiende nader onderzoek:
‘Geborgen’ (in een juridisch woordenboek)- veilig, beschermd tegen gevaar; zeerecht: uit de zee ophalen of takelen van gezonken zaken, wegslepen aan de zeekust van driftige of aangespoelde zaken.,
Beveiligen tegen losgaan, beschermen tegen verwateren.
‘Borgen’ (Van Dale-online) 1. in veiligheid brengen, 2. (goederen of lading van ) gestrandeschepen, neergestrte vliegtuigen enz in vieligheid brengen 3. naar een paats brengen en daar bewaren

En tot slot ken ik ‚borgen’ ook als ‚monteren’, iets veilig vast zetten met bouten en moeren.

Waar het om draait bij ‚geborgenheid’ in alle vormen is ‚veiligheid’. Opgroeien in een onveilige situatie geeft geen ‚geborgenheid’. Weglopen van huis, een nieuw leven proberen op te bouwen, maar nog vastzittend aan het oude, geeft ook geen geborgenheid. Vervolgens ziek worden en in de maalstroom van een jaren durend verwerkingsproces terecht komen, is ook alles behalve ‚je geborgen weten’. Tel daar wat ‘gender-issues’ en een paar mislukte relaties bij op en je begrijpt dat ‚geborgen’ zijn, niet een kernwoord in mijn leven was. Of het moet zijn geweest het ontbreken ervan, want ik was me er nooit eerder van bewust tot het vorige week uitgesproken en met mijn leven in verband gebracht werd.

Een zeker vorm van eenzaamheid is inherent aan het leven. Je wordt alleen geboren en gaat alleen dood. Dat en alles daartussen zijn processen die niemand anders voor je kan doormaken of je tegen kan beschermen. Alleen jij kan jouw levensweg lopen. En iedereen zoekt zijn eigen manier om met die kennis en ervaring om te gaan.

In mijn leven was het altijd, veiliger om alleen te zijn. Tegelijkertijd was als klein kind alleen zijn gevaarlijk, want dan gebeurden de ergste dingen. De mensen die je het meest zou moeten kunnen vertrouwen, deden het meest pijn. Niet uit pure slechtheid of onwil, maar omdat ook zij worstelden met alles waar iedereen mee worstelt en daar hun weg in zochten. Maar soms blijft een klein kind daarbij achter en leert zich verstoppen achter een grap en een grol. Ik was de gangmaker, de lolbroek, althans van buitenaf gezien.
Het heeft me heel wat omwegen gekost om uit te vinden wie ik echt ben en langzaamaan begin ik haar te leren kennen. Maar haar vertrouwen is nog wel ‚een dingetje’. Als je de mensen om je heen niet kunt vertrouwen en je kunt jezelf niet vertrouwen, omdat je niet kunt en durft te zijn wie je werkelijk bent…wat blijft er dan over? God? Boeddha? Krishna? Allah? Niets? Alles?

Liefde is altijd mijn leidraad geweest, zelfs als ik niet wist hoe het moest, ik wist dat het de weg was voor mij. Die weg liet me allerlei godsdiensten en levenswijzen ontdekken en onderzoeken via de kunst, boeken en verhalen van anderen. Een Chinese wijsgeer zei: „Om de wereld te leren kennen hoef je niet verder te reizen dan de vier hoeken van je kamer” Die wijze les blijkt nog steeds waar sinds de dag dat ik hem voor het eerst las en er troost en leiding in vond.

Alles wat je nodig hebt zit in jezelf. Ieder stukje heling en beter worden heb ik in mijzelf gevonden. Ieder gevecht was het meest met mijzelf, want hoe hard anderen ook voor me waren, ik was zelf altijd nog harder. En ook nu blijkt dat ikzelf het meest in mijn eigen weg sta. Want de grootste eenzaamheid komt voort uit een angst voor ‚samen’ zijn. En de ene keer is dat angst om samen te zijn met een ander, die toe laten in mijn wereld en durven vertrouwen, een andere keer is het angst om samen te zijn met mijzelf, want wat ga ik daar nu weer in tegenkomen wat nog verwerkt moet worden?

Vandaag zet ik de eerste stap naar echte geborgenheid leren geven aan mijzelf. Mijn doel is altijd geweest openheid, mijn leven en lessen delen met wie ze maar wil horen, hopend dat iemand er iets aan heeft. Dan heb ik het in ieder geval niet voor niets geleefd en we zijn tenslotte allemaal deel van elkaar, dus mijn heelheid is jouw heelheid. Vanaf vandaag komt daar een missie bij: bewust geborgenheid geven en beleven.

Het is een lange weg, van ‚niemand mag dit ooit weten’, naar ‚dit is mijn verhaal’. En nee, mijn verhaal is niet belangrijk, het is er een van velen. Miljoenen mensen, groot en klein, vluchten en vechten nog dagelijks voor hun leven, zij verdienen jullie aandacht nu. Zij hebben direct hulp nodig, nu! Maar ook hun leven nu, wordt ooit een verhaal over ‚toen’. Ieders weg is een aaneenschakeling van losse verhalen, die samen uitgroeien tot dat ene verhaal wat een leven is. Met een begin, een eind en daartussen een lange weg van leren, groeien, meemaken, overleven, doorstaan, en weer verder groeien, meemaken en doorgaan, totdat dit boek eindigt.
En ieder verhaal draagt lessen in zich ook voor anderen om van te leren, troost in te vinden, steun, draagkracht, moed, herkenning, liefde. Alles wat een mens nodig heeft op zijn weg om te groeien tot wat hij is.

Ik ‚borg’ mijn verhaal, leg het vast in woorden en verhalen, voor ieder om te vinden en te lezen. Met ieder stukje wat ‚geborgen’ word, teruggehaald uit die grote, oceaan van vergetelheid, van op drift en zwervend, naar veilig en op zijn plek, leer ik dat geborgenheid betekend je veilig voelen in je leven, huis en lijf! Dat kan niemand anders voor me doen, maar ik doe het niet alleen. Door verhalen te delen leren we van elkaar, kunnen we elkaar stukjes geborgenheid geven, door te laten weten ‘het is ok dat je bent wie en waar je bent’. En soms door de vraag: “Wat maakt dat jij je veilig en geborgen voelt?”

FHHage, Weesp
2018

Boedha en een vrouwenlichaam – 1

Geplaatst op door Eric

Denken over dood. Wiens dood?
Mijn dood, zijn dood. De dood die hij stierf voor hij bij mij kwam. De dood die ik stierf voor ik bij haar kwam. De dood die wij beiden moeten overwinnen.
Maar is dat zo?
Waar kwam hij vandaan? Waar kwam ik vandaan? En waar gaan wij naar toe?

Hij is mijn schaduw, mijn stille reisgenoot. Niemand ziet hem, maar hij praat in mijn gehoor. Hij voelt in mijn gevoel. Hij denkt in mijn denken. Hij is deel van mij en toch ook weer niet, want hoe zou ik hem anders los en tegelijk zo niet-los van mijzelf kunnen ervaren?
Eén zijn is iets anders, daar zijn wij naar op weg. Namaste!

Als we dood gaan…
Wat gebeurt er dan? Wat betekend dat dan?
Dood is deel van het leven. De dood IS het leven. Niets is permanent, alles verandert. Van alles wat we ooit hebben meegemaakt is niets gebleven, alles is voorbijgegaan. Van sommige dingen hebben we nog herinneringen, maar van veel meer weten we niet eens meer dat we het gedaan hebben. Wie herinnert zich iedere minuut, iedere seconde van iedere dag? Weet jij nog wanneer je at op die dinsdag de 2e zondag van de maand 4 jaar geleden? Weet jij nog wat je dacht, wat je zei tijdens dat gesprek om precies 13.13 op die vrijdag 6 jaar geleden? Alleen wie een feilloos geheugen heeft zal dat nog weten, maar de meesten van ons zijn de details vergeten. We onthouden vooral de grote dingen, de dingen die ons heel blij of heel niet-blij maakten. 
De rest vergeten we en dat is goed. 

    „This too shall pass.”

Een mantra om te onthouden. Om jezelf te vertellen bij al die dingen, de grote, de kleine, de fijne, de minder fijne en zelfs de absoluut geweldige en absoluut verschrikkelijke. Alles gaat voorbij. Dat doet niets af aan het mooie, het leuke, fijne of minder fijne. Het betekend alleen dat niets in het leven permanent is. Zelfs al denken we dat en hopen we het soms zelfs even.

De Tibetaanse meester Sogyal Rinpoche zegt: 

    „Omgaan met stervenden is als in een ongenadige spiegel kijken. Het naakte gezicht van je eigen paniek en van je grote angst voor pijn staart je aan. Alleen als je bereid bent naar je angst te kijken en deze te aanvaarden, zul je 'm in de ander kunnen verdragen.”

Maar omgaan met stervenden doen we allemaal, iedere dag. Want iedereen is stervend, allemaal bereiken we dat ene, onvermijdelijke moment. Wat wij leven noemen, is slechts afleiding van dat gegeven. 

Het pijnlichaam wat Eckhard Tolle zo mooi omschrijft is iets wat we ook allemaal meedragen. Het deel van ons waar we alle verdrietige, moeilijke, ‚onverteerbare’ dingen in opslaan. Als op een afgeschermde, geheime plek op de harde schijf van ons geheugen. Maar dat hij afgeschermd is, wil niet zeggen dat hij er niet is. 
Zelfs als het ons lukt hem onzichtbaar te maken, komen we hem nog tegen en worden we eraan herinnert dat er hele stukken van ons zijn, waar we niet naar kijken, zelfs liever niet eens over nadenken. Maar het is er en het wil gezien worden. De enige manier om deze plekken op te lossen is ze onder ogen komen. Ze recht in de ogen kijken, aanschouwen, voelen, aftasten, proberen te omschrijven, begrijpen, maar vooral voelen, ervaren. Pas dan zal het ons met rust kunnen laten. Want in het Grote Veld van het leven, is niets ooit echt weg. Pas als het is opgegaan in het Grote Veld kunnen we verder, zijn we weer deel van het Geheel, stromen we weer.

Waar zit mijn blokkade op deze dood? Op zijn dood, mijn dood, ons aller dood. De eindigheid.

Er zit een monnik in mij die meereist. Al mijn hele leven en vele levens voor deze reisden wij samen door de levens waar we op dat moment waren. Ook nu reist hij onzichtbaar voor de buitenwereld met en in mij mee. Al van jongs af aan voer ik gesprekken met hem, vragen ik vragen waar ik in de wereld om mij heen geen antwoord op krijg en altijd brengt hij me daar waar ik zijn moet om het antwoord te vinden. Het juiste radioprogramma, het juiste boek, de juiste film, de juiste persoon die precies dat zegt wat ik op dat moment nodig heb te horen. 

Hele periodes heb ik hem niet durven vertrouwen. Maar altijd was hij er en altijd kon ik weer bij hem terecht en op hem vertrouwen, ook al voelde ik dat vaak niet. Altijd was er dat wantrouwen. Altijd de angst. Maar ook altijd dat weten, die sterke drang, dat innerlijk ervaren van geleid worden, wat er ook gebeurde. Mijn jaren van ziekte en alleen zijn, altijd dat alleen zijn. Het gehate alleen-zijn. Waarom was er voor mij geen partner, was er voor mij geen geliefde die me begeleide, troostte, liefhad. Waarom moest ik altijd alles alleen doen en doorstaan? Maar juist in dat alleen-zijn vond ik de antwoorden, want alleen daar hoorde ik zijn stem, ontving ik zijn leiding en langzaam leerde ik hierop vertrouwen. Begon ik alleen-zijn te prefereren boven gezelschap, want dat leidde altijd alleen maar af van de antwoorden die ik zocht. 

Het Boeddhisme leert ons dat dualiteit er is om het te leren overstijgen. Geen leven – geen dood, geen man – geen vrouw, geen licht – geen donker, geen pijn – geen geluk, geen liefde – geen angst, geen lichaam – geen niet-lichaam.

        Getik op het raam
        Hommel wil naar binnen - STOP -
        Vergeet de illusie.

        Het leven beweegt
        Omdat het leeft - LEEF!
             
       FH

Ooit dacht ik hem te moeten vinden, hem te moeten zijn. Naar de bergen, in een grot in meditatie, want daar gingen mijn dromen over. Maar het leven bracht me naar het huis waar ik nu al 27 jaar woon, waar ik weken, maanden aan bed of bank gekluisterd lag, tot ik me realiseerde, dit is mijn Boddhi-boom, hier zal ik verlichting vinden. Daar hoef je niet voor naar India of Tibet te reizen, hoe zeer mijn ziel daar ook naar verlangd. Een verdwaalde monnik in een vrouwenlijf in een leven, ver van wat hij droomde. 

In mijn werk vindt ik de rust en eenheid die ik zoek, hij helpt mij op mijn pad te blijven. En iedere keer als ik ervan afwijk, verleidt door wereldse verwarring en denken dat ik het daar vinden zal, want dat alleen-zijn is zo moeilijk soms, stuurt hij me zonder omhaal terug. En laat me precies vinden wat ik nodig heb, nee, het is niet voor niets dat ik geboren ben net voor de tijd van internet. Liggend in bed, lezend over reizen en de spirituele ontdekkingen van anderen kon ik ervaren hoe het was in de tijd van de grot. Van het afgezonderd zijn van de wereld om mij heen ook al lag ik er, fysiek gezien, middenin. Maar de emotionele en spirituele scheiding was te groot. Ik vond niets van mijzelf terug in die wereld om mij heen. En nog vindt ik het vaak moeilijk me verbonden te weten, ook al blijf ik het proberen. 
De monnik in mij is te sterk. Hij roept mij van ver, staat naast mij, dichterbij dan iemand ooit geweest is. En ooit zal ik hem zien zoals het bedoelt is. En dan zullen we weer samen zijn. Maar voor nu, moet ik het doen met zijn onzichtbare aanwezigheid en de leiding die hij mij op gepaste afstand geeft.
Met dank daarvoor, dank, dank, mijn eeuwige, oneindige dank.

Gaan leren praten over zijn dood, mijn dood, de dood die ons scheidt en samenbrengt. Dat is nu mijn taak. Want er zijn woorden die gezegd willen worden, waarden die doorgegeven dienen te worden. Samen doen wij dit, mijn innerlijke monnik en ik. Maar ach nee, wie heeft het nu weer over dat domme idee van afgescheiden zijn! Welkom in dit leven in de dood. Namaste!

Van metoo naar wedo

Geplaatst op door Eric

november 5, 2017

#metoo 

Ik ga niet meer zwijgen, voor niemand. Een krachtig statement, maar ook haalbaar? Keer op keer neem ik het me voor en beland dan toch weer in de zwijgershoek. Tot ik ineens iets móet zeggen, want dit is te groot om over te zwijgen.

‘Waarom heb je het niet eerder verteld?’ Die vraag die steeds terugkomt dwingt tot verdediging. Wat heb ik verkeerd gedaan? Waarom heb ik mijn mond gehouden? Was het mijn schuld? De wedervragen die door mijn hoofd schieten als hij gesteld wordt. Maar: wat maakt het uit waarom ik het niet eerder vertelde, ik vertel het NU! En wat ik NU van je nodig heb, is dat je luistert en me serieus neemt. De waaromvraag wordt gesteld om af te leiden. Het impliceert een leugen, een: als het zo erg was,

had je het wel eerder verteld. En het toont onvermogen van de aanhoorder om adequaat te reageren. Het gaat niet in op inhoud, want wat moet je met zo veel persoonlijke informatie en al die emotie? We hebben niet geleerd daar goed mee om te gaan en kiezen voor de makkelijkste optie: op afstand houden: het kan of zal wel niet waar zijn. Terwijl een helpende reactie zou zijn: ‘Hoe kan ik helpen? Ik begrijp dat het te erg was om te vertellen, te moeilijk. Het voelde niet veilig genoeg. Wat goed dat je het nu wel durft. Ik luister en wil je helpen.’ ‘Wat ik van je nodig heb, is dat je luistert en me serieus neemt’

Vertellen is herbeleven

‘Slachtofferschap’, ‘Zet het van je af’, ‘Het is gebeurd, leg het naast je neer en maak iets van je leven’, ‘Blijf er toch niet zo in hangen’, ‘Iedereen maakt dingen mee die niet leuk zijn’, ‘Ze willen gewoon aandacht, kijk mij zielig zijn’, ‘Toen het gebeurde was je slachtoffer, nu heb je zelf in de hand of je overwinnaar of slachtoffer bent.’ Zomaar wat dingen die je te horen kunt krijgen als je je ervaringen deelt. Hiermee samen hangt: de kracht van bewijs. ‘Wat is er gebeurd?’ De vraagsteller realiseert zich niet dat vertellen herbeleven is. Vertel je wat er gebeurd is, dan ‘speel je slachtoffer’. Vertel je níet wat er is gebeurd, dan ben je niet slachtoffer genoeg. Hier ligt blijkbaar een fijne lijn. Matthijs van Nieuwkerk vraagt Jelle Brandt Corstius meerdere malen wat er precies gebeurde. Jelle geeft even vaak aan dit niet te willen vertellen, het staat al in de krant. Zijn zichtbare zucht van opluchting als Mathijs eindelijk zijn vragen staakt, zegt alles. Hier draait het om: vertellen betekent de ervaring herbeleven, opnieuw de beelden, aanrakingen, het voelen, ruiken en horen. Alleen om ongeloof en nieuwsgierigheid te sussen. Wat er precies gebeurd is, zou geen vraag moeten zijn, maar een opening: ‘Als je het wilt vertellen, wil ik luisteren.’ Meer niet. Vertellen betekent je opnieuw kwetsbaar maken voor niet geloofd worden, repercussies en afwijzing. Dit vraagt om een veilige omgeving. Het voor jezelf op papier zetten en besluiten dit de wereld in te sturen, is iets heel anders dan het hardop zeggen in een situatie die niet vrij en veilig voelt.

Bewijsvraag

Mijn verhaal is geen geheim en staat grotendeels al op papier. Echter, het er hardop over hebben vraagt een heel ander niveau van openheid, veiligheid en vertrouwen dan het op papier laten lezen – ver(der) weg van reacties en meningen. Wie zijn of haar ervaringen deelt, doet dit in het vertrouwen dat de ander hem/haar serieus neemt, hem/haar er niet op afwijst of hem/haar er niet op een andere manier op aanrekent. Gebeurt dat toch, dan is dat níet de fout van wie vertrouwen geeft, maar altijd van de ander die er misbruik van maakt en niet integer met dit vertrouwen om kan gaan.

Vertrouwen is waar de bewijsvraag over gaat. Is het te lang geleden, dan is het vaak niet meer te ‘bewijzen’. Dat onze buurman mij verkrachtte toen ik drie was, is niet meer te bewijzen. Een andere buurman die vaak bij ons at toen ik 14 was, betastte mij regelmatig en greep naar borsten en kruis tijdens de afwas. Ook niet te bewijzen, en beiden zijn al lang dood. Maar dat betekent niet dat het niet gebeurd is. En zo zijn er nog veel meer gebeurtenissen ervoor en -na geweest die niet te bewijzen waren. Sommige zijn erkend en toegegeven door degene die ze beging, andere om uiteenlopende redenen niet. En een leven lang paniekaanvallen bewijst ook al niets.

Twee maanden geleden onderging ik EMDR-therapie. Wat naar boven kwam was een grote hand over mijn driejarige mond en het verpletterende gewicht van een groot volwassen lijf dat me fysiek de adem benam. Minutenlang kon ik letterlijk geen adem halen door de sensatie van dat grote, zware mannenlijf. De dood was nog nooit zo dichtbij en zo heb ik haar al die jaren met me mee gedragen. Een constante staat van paniek die sinds mijn derde als een deken alles bedekte en overschaduwde. Het constante gevoel in doodstrijd te zijn, geen pauze, geen vakantie, geen rust, altijd doodsangst. Dat ik sinds die EMDR een rust en openheid ervaar die ik nooit eerder heb gekend en van anderen hoor meer ‘aan’ te zijn, meer aanwezig, is voor mij bewijs genoeg. Wat ik al heel lang weet: het is echt gebeurd. Iedere flashback die ik in mijn leven gehad heb, ieder stukje herinnering wat ik al worstelend terugvond en mij meer ‘levend’ deed zijn, bewijst mij dat alles echt gebeurd is.

Overleven

Ik ben al heel lang geen slachtoffer meer. Wel overlever, dagelijks vechtend om de incest- en misbruikervaringen te overwinnen. Seksueel misbruik is, op iedere leeftijd, een open wond die sporen en littekens nalaat. Niet iets wat je meemaakt, ‘even’ verwerkt en naast je neerlegt. Het verandert je tot in de kern, je zelfbeeld, het vertrouwen in jezelf en in anderen. Het beïnvloedt blijvend relaties en seksualiteit. De ervaringen uit mijn jeugd vormden de volwassene die ik werd. De (negatieve) ervaringen die je als kind leert, betekenen een levenslang proces van ‘ont-leren’. Ik kan nooit open en vrij op iemand af stappen of met iemand zijn. Er is altijd die schaduw van angst. Maar ik blijf het proberen, want ik geloof in het goede in de mens en inmiddels ken ik er genoeg die wel lief en betrouwbaar zijn en deze stap de moeite waard maken.

Verwerken is stukje voor stukje alles onder ogen zien, opnieuw doorleven en weggedrukte emoties doorstaan. Een proces dat voor iedereen een andere tijdspanne bestrijkt en in eigen tempo aangegaan moet worden. Dat is de enige weg. Iedere druk van buitenaf werkt averechts, wordt versterking van al bestaand trauma. En wie denkt mij te kunnen veroordelen op hoe ik mijn leven zou moeten leiden, wat ik wel of niet aan zou moeten kunnen ‘op mijn leeftijd’, is van harte welkom een open en echt gesprek met mij aan te gaan. Een-op-een, in vertrouwen en eerlijkheid. Maar niemand mag me nog vertellen wat ik hierin, volgens hen, wel en niet moet doen en kunnen. Dat heb ik wel geleerd.

Bewustwording

Wat in mijn jeugd speelde binnen de structuur van een gezin, de geheimhouding, het zwijgen, het zwijgende meewerken aan en ruimte geven tot, zie ik terug in de verhalen van wat er gebeurt in bedrijven en industrieën. Dit zijn gezinnen in het groot. Alles wat speelt in gezinsstructuren speelt hier op grotere schaal. Daarom is bewustwording van al die processen belangrijk: Hoe gaan mensen in gezinnen en families met elkaar om? Want dat is hoe ze ook met de ‘families’ in het bedrijfsleven omgaan. Om gezinnen en daarmee bedrijven en uiteindelijk onze maatschappij te helen, moeten we mensen helen. Dat lukt niet door ze te vertellen dat wat ze zeggen niet waar is, verjaard of niet onbewezen. Mensen helen door naar ze te luisteren, ze serieus te nemen en ze veiligheid te bieden. 

#MeToo laat een probleem zien. Vreselijk, groot en wijdverbreid. Maar het stemt ook hoopvol. Er is blijkbaar ruimte en veiligheid genoeg om het zichtbaar te maken. We worden wakker. De stem van één vrouw maakt al generaties lang geen verschil, maar de stem van alle vrouwen (en mannen) zet een beweging in gang. Het is geen vrouwenprobleem: ‘stel je weerbaarder op’, ‘doe eerder je mond open’ (want toen je die keer ‘nee’ zei, hielp dat ook niet), ‘kleed/gedraag je anders’. Maar het is ook geen mannenprobleem. Zij die nu massaal in de verdediging schieten, ‘Ik ben niet zo’ (klopt, niet alle mannen zijn zo, maar dat zegt degene die het wel doet ook en dat maakt het zo lastig) en zich wapenen tegen allerlei onterechte beschuldigingen alsof zij de slechteriken zijn.

‘#MeToo is een belangrijke stap in de goede richting’

Ruimte maken

Dit onderdeel van mens-zijn vraagt gezamenlijke inzet. Seksualiteit is een belangrijk onderdeel van leven. Maar over seks moeten mensen samen beslissen, het mag nooit voortkomen uit machtsmisbruik. We moeten een maatschappij willen zijn waarin we emotionele en fysieke veiligheid creëren voor elkaar. Tussen man-vrouw, man-man, vrouw-man, vrouw-vrouw. Zeggen ‘that’s life, deal with it’ is te makkelijk. We zijn zover geëvolueerd dat we massaal #MeToo zeggen, omdat we weten dat het niet klopt en dat één persoon alleen de wereld niet kan veranderen.

#MeToo is een belangrijke stap in de goede richting. Het laat op een belangrijk punt zien wat er mis is in hoe we omgaan met elkaar. We praten er nu over, het leeft, we zoeken: hoe komen we verder? Hoe leren we jongens dat het oké is om kwetsbaar te zijn, dat het oké is om meisjes en vrouwen als gelijken te zien. Hoe kunnen we vrouwen én mannen de ruimte geven te zijn wie ze zijn, in al hun kwetsbaarheid, schoonheid, kracht en intelligentie. We zijn allemaal eerst mens en zowel onze mannelijke als vrouwelijke kwaliteiten zijn nodig in deze wereld. Laten we daarom ruimte maken voor elkaar en leren het echt samen te doen! Daarom pleit ik nu voor #WeDo: We do make space and create safety for each other!

Thnx! Eric Hage (53)

©Eric Hage, 2017, Weesp

Wat begon met een stuk op mijn Facebook pagina, werd binnen 1 dag opgepakt door de plaatselijke media en resulteerde in dit stuk in het Weespernieuws.