Not so daily Musings

I’ll write when i have something to say

Menu
  • Home
  • Musings
    • De Droommaker – prentenboek
    • Het gouden koord boekjes
    • Inspiratie
    • Persoonlijk
    • Op jaar
      • 2023
      • 2022
      • 2021
      • 2020
      • 2019
      • 2018
      • 2017
      • 2016
      • 2015
      • 2012
  • Nieuwtjes
  • meer over mij
  • Pers
  • Stel je vraag…
Menu

Categorie: Musings

Woord van de dag ‘Normaal’

Geplaatst op mei 18, 2020oktober 8, 2023 door Eric

mei 18, 2020

– ‘Terug naar normaal.’ We wijzen elkaar steeds op dat ‘normale’ leven zoals we dat gewend waren. Wat is ‘normaal’?

‘Norm’- Een vastgestelde regel die we aannemen als kloppend of waar. ‘Aal’- Een glad, soepel dier dat makkelijk overal tussendoor glijdt. De norm is niet overal gelijk, is aan verandering onderhevig, past zich aan situaties aan.

Mijn normaal is niet jouw normaal. Voor jou kan dat zijn sporten, werken, reizen. Iedere dag naar school, ’n ziekte overleven. Of werken met wilde dieren in de binnenlanden van Afrika. 

Overal bepaalt ieder voor zich zijn eigen ‘norm’ en samen proberen we te bepalen wat het zou moeten zijn voor al onze levens bij elkaar. Normaal is dan wat we zelf zo noemen. In de wereld vandaag lijkt weinig meer ‘normaal’. Afstand houden, niet aanraken, binnen blijven. Hoe balanceren we dit ’oude’ en ‘nieuwe’ normaal.

De vlinder heeft gefladderd, de wereld is verandert. Het virus is er, mensen zijn overleden, families ontregeld, bedrijven op de helling, economieën aangetast. Er is geen weg terug. We zoeken houvast, zekerheid. Komt er ’n nieuw virus, verliezen we onze baan, gezondheid, ’n dierbare? Of vinden we nieuwe vrienden, werk wat beter bij ons past of geluk in loslaten van alles wat we denken te wensen en weten.

Verandering zit in alles. Iedere ademhaling, ieder zaadje wat ontkiemt, iedere seconde is ’n kans om iets heel nieuws te beginnen. Sommige veranderingen zien we niet meer. Iedere dag wakker worden, de volgende ademteug. Ze zijn ‘normaal’. Dat de wereld verandert weten we, alleen wel graag volgens onze wensen, in ons tempo en in de richting die wij kennen en wensen.

Zo niet, dan hebben we liever dat alles blijft zoals het ‘hoort’, dan willen we blijven bij ’normaal’. Verandering is dan ineens vreemd en eng en raar. Maar verandering hoort bij het leven, verandering ís normaal. En dat wij dat soms vergeten en liever niet willen, ook!

Wat we vandaag kunnen doen is de dag proberen te begroeten zoals hij is, nu, hier, in dit moment. Er is geen wacht-tijd, alleen maar leef-tijd. Ieder moment is een keuze, een verandering in wording. Be-Leef het, hoe en waar je ook bent!

#Normaal, #corona, #Leven, #acirclewontfitinasquare

Geef KUNSTenaars de ruimte!

Geplaatst op mei 15, 2020oktober 8, 2023 door Eric

mei 15, 2020

Woord van de dag – ‘Kunst’ is zoveel meer dan ‘troost’ en ‘afleiding’, zoveel meer dan ‘hobby’ en ‘leuke bezigheid’.
Kunst is de ziel en motor waarop de wereld draait: 


Wie ontwerpt de woningen waarin we leven, de gebouwen waarin we werken, Wie ontwerpt en bouwt de kerken waarin we samenkomen, de beelden en schilderijen van alle Boeddha’s, Jezussen, Maria’s die zoveel voor zoveel mensen betekenen. Wie maakt de muziek die we met zijn allen zingen en naar grijpen als we steun en herkenning zoeken, Wie maakt de programma’s, docu’s en films die we met zijn allen dagelijks bekijken op tv, computer en in bioscopenWie maakt de decors voor al die films, docu’s en theatervoorstellingen.Wie ontwierp de telefoons, computers, ipads die we met zijn allen dagelijks gebruiken en die ons nu met elkaar helpen verbinden.Wie ontwierp de bank, het bed, de tafel waar je aan leeft, de kleding die je draagt, de schoenen aan je voeten,Wie schreef de boeken die je leest, het lesmateriaal waar je kinderen dagelijks van lerenWie ontwierp de posters en flyers die je overal vertellen welke aanbiedingen er in je favoriete winkels zijn.Wie ontwierp de borden waar je van eet, de bekers en kopjes waar je uit drinkt.


Wie creëren ieder voorwerp wat je ooit in je leven hebt gebruikt en nog zult gebruiken? De kam de borstel, het pincet, ja zelfs het wc-papier wat je zo graag gebruikt!En wat dacht je van die auto waar je zo trots op bent met die mooie kleur, dat mooie interieur, dat stoere leer, die boot, dat vliegtuig waarmee je op vakantie gaat. De stal waar de dieren die je eet leven en het zadel en tuig voor het paard waarop je rijdt.
En heb je je al gerealiseerd wie die mondmaskers ontwierp, die handschoenen, dat ziekbed, die beschermende kleding, dat beademingsapparaat die de laatste weken zoveel levens hebben gered.
Alles, werkelijk alles wat ooit door mensen is gemaakt en gebruikt wat niet direct uit de natuur kwam, is ooit door kunstenaars ontworpen, bedacht en gemaakt.


Al die ontwerpers, bedenkers, makers zijn kunstenaar tot op het bot. De mens is gemaakt om creatief te zijn, we kunnen niet anders. Zonder creativiteit groeien we niet, ontwikkelen we ons niet, niet als individu, niet als soort en niet als land en niet als cultuur.


De Nederlandse cultuur is gebouwd op kunstenaars die iedere dag opnieuw zich aan elkaar optrekken. Zonder een Rembrandt, een van Gogh, een Amsterdamse School, wat zou de Nederlandse cultuur nog voorstellen op het wereldtoneel? Zonder een Anouk, een Jaap van Zweden, een van Dantzig, een Hans van Manen en zo gaat de lijst oneindig door!

We inspireren elkaar en brengen elkaar op nieuwe ideeën, waardoor de wereld groeit en wij als mens, als land en cultuur ons kunnen blijven ontwikkelen en groeien. Creativiteit is inherent aan leven. Zelfs planten zijn creatief, vinden nieuwe manieren om tussen asfalt en stenen zich een nieuwe weg naar het licht te bewegen. De cel die zich ontwikkelt tot mens, tot nieuw leven in een baarmoeder, dat uitgroeit tot de mens die wij nu zijn. Zonder deze creativiteit die zo diep geworteld is in ons bestaan zouden wij niet zijn wie we nu zijn, zouden we niet kunnen doen wat we nu doen, niet kunnen leven zoals we nu, vandaag, op dit moment, leven.


Denk daar eens aan als je weer zegt dat kunst niet nodig is in deze wereld en drink dan nog maar eens een kopje koffie uit dat koffiezetapparaat wat je zo fijn vindt en zet nog maar eens je favoriete muziek of film op ter afleiding van alle chaos en drukte om je heen of lees nog maar eens je favoriete boek met die fijne leesbril die je zo goed staat in die fijne stoel die zo lekker zit in je favoriete broek en shirt die zo heerlijk zitten en sta eens werkelijk stil bij al die kunstenaars door de eeuwen heen die hoe jij leeft in de wereld van vandaag mogelijk hebben gemaakt!


Eric Hage
Zelfstandig kunstenaar Grafisch vormgever, kalligraaf en fotograaf, 

Die ondanks fysieke beperkingen, (dankjewel ontwerper van mijn rolstoel!) iedere dag creëert en werk maakt waar anderen weer inspiratie uit putten en ja, soms troost en moed om door te gaan en gewoon de dag door te komen, zoals ook ik door de kunst van anderen net dat beetje moed vond om mijn zware dagen door te komen. Waardoor op een andere dag misschien wel zij iets maken waar de wereld als geheel ook weer een stukje mooier en beter en handiger wordt. 


GEEF CREATIVITEIT DE RUIMTE, GEEF KUNST DE RUIMTE, WIJ BOUWEN AAN DE WERELD VAN VANDAAG ÉN MORGEN!! Zonder kunst(enaars) geen toekomst!

#geefkunstderuimte, #15mei2020,

Woord(-en) van de dag 28 – ‘Moeder’

Geplaatst op mei 10, 2020oktober 8, 2023 door Eric

mei 10, 2020

“At the moment of giving birth to a child, is the mother separate from the child? You should study not only that you become a mother when your child is born, but also that you become a child.”
Dogen Zenji, Mountains and Waters Sutra

“The life of a mother is the life of a child: you are two blossoms on a single branch.”
Karen Maezen Miller, Momma Zen: Walking the Crooked Path of Motherhood 

Twee citaten die ik vandaag tegenkwam, denkend over moeders. Denken aan míjn moeder doe ik iedere dag. Ze zit in alles wat ik doe en wie ik ben, ook al zien we elkaar al wat jaren niet. Ze leeft nog, maar we hebben geen contact. Nee, dat is niet waar. We zien elkaar niet, maar contact is er wel degelijk. 
Ik denk aan haar en ik weet dat zij ook aan mij denkt, ik voel haar en ik weet dat zij mij ook voelt. Ik weet dat we beiden zoeken naar een manier om deze impasse te doorbreken. Maar we weten ook beide dat we ons eigen proces hierin moeten gaan. Zij heeft haar verleden, ik het mijne. Alleen waar ik geen deel ben van dat van haar, voordat ik geboren werd, is zij wel deel van heel mijn verleden. 

Er is een heel leven wat zij leefde zonder mij, ver voor ik geboren werd. Een leven waarin dingen gebeurden die niemand mee zou mogen maken. Maar we hebben geen keus, sommige dingen gebeuren, omdat het leven nu eenmaal groter is dan onze beperkende wensen. Oorlog, Jappenkamp, het einde van een koloniaal tijdperk. Zij leefde het allemaal, net als mijn grootmoeder, haar moeder en haar moeder voor haar leefde de tijd van ver daarvoor.

Ja, ik kom uit een lijn van sterke vrouwen, die weten te overleven, maar daar tegelijk ook aan ten onder gaan. Ik wil het al mijn hele leven anders doen, beter, maar dan vel ik meteen een oordeel. Alsof wat zij deden niet ‘goed’ zou zijn. Het is wat ze konden, niet meer, niet minder. Wie zou daar een oordeel over kunnen en mogen vellen.
Net zo doe ik wat ik kan, niet meer, niet minder. En toch vel ik daar wel een voortdurend oordeel over. Is het nooit goed genoeg, altijd te weinig, altijd net niet wat ‘hoort’. Maar ‘hoort’ voor en volgens wie? 

Ik ben kind van mijn moeder, kleinkind van mijn oma, laatste in een lange rij vrouwen die leefden binnen de grenzen van wat er mogelijk was. Zoals we dat allemaal doen, iedere generatie opnieuw. Ja, we verleggen grenzen, te ver voor de vorige generatie, niet ver genoeg voor de volgende. Maar voor onszelf zijn ze uitdaging genoeg en dat is waar we zijn. 

Dit is waar ik nu ben, vandaag, op dit moment. Dit is waar zij is, nu, vandaag, op dit moment. Samen vruchten van dezelfde stam, ieder bezig onze eigen grenzen te verleggen in de hoop ergens uit te komen waar we elkaar weer vinden. Maar we hebben elkaar al gevonden. We zijn al onafscheidelijk verbonden, daar aan het begin, waar het voor ieder van ons ooit begon. We zijn deel van deze stam en ook al ben ik de laatste loot, werkelijk sterven doen we nooit. We blijven deel van die boom waar we allemaal toe behoren. Moeders van moeders van moeders van vaders van vaders van vaders van kinderen van kinderen van kinderen.

Ere aan alle moeders met en zonder kinderen, ere aan allen die moeder hadden willen zijn en ere aan die Grote Moeder waar we allemaal uit voortkomen en op een dag weer naar terugkeren. Moge we iedere dag, allemaal, een beetje meer moeder zijn voor en van elkaar. 
Namaste! <3


Foto: Bonsai mango boom, fotograaf onbekend

Dit werd geschreven als onderdeel van het project – ‘Geef me een woord‘

Corona – nieuwe tijden breken aan – 2

Geplaatst op maart 18, 2020oktober 8, 2023 door Eric

maart 18, 2020


Nieuwe gewoontes hebben 30 dagen nodig om in te slijten en ‘gewoon’ te worden voor onze hersenen. In het begin is het zoeken, voel je warrig, vergeet je het, wordt je opstandig en dwars, maar na een tijdje merk je dat het makkelijker wordt. Als je volhoud slijt het in als een veel gelopen wandelpad, wordt het deel van je systeem, je routine.

Nu de wereld steeds meer tot stilstand komt is het een goed moment om te kijken naar nieuwe routines. Het is een tijd van onrust en angst voor velen, maar als je er open voor kunt staan is het vooral een tijd van nieuwe kansen. 
Er is al een hele tijd een verschuiving aan de gang, wij mensen, krijgen steeds meer door dat hoe we omgaan met de wereld, de natuur en daarmee ook onszelf niet goed is. Burn-outs, ziekten, bomenkap, watervervuiling, we staan er niet goed voor met zijn allen. 
Dit is onze kans om er iets aan te doen. Nieuwe gewoonten te creëren die dienstbaar zijn aan de wereld en de natuur. Wat Corona duidelijk maakt is hoezeer we de natuur nodig hebben, hoezeer we elkaar nodig hebben. Niemand is een eiland, niemand kan zonder een ander. Ook al worden we nu even terug geworpen op onze eigen eilandjes, in onze eigen huizen, we weten wel dat we anderen op hun eilandjes nodig hebben: mensen die de winkels bevoorraden en zorgen dat we ons eten en dagelijkse benodigdheden kunnen blijven halen, de mensen in de zorg die ervoor zorgen dat we hier met zijn allen zo gezond mogelijk door komen, mensen in het onderwijs die nu via computers hun lessen blijven geven, we horen de rijtjes dagelijks van al die mensen die ervoor zorgen dat, ook al valt het dagelijks sociale leven even stil, het systeem dat ervoor zorgt dat we kunnen overleven blijft bestaan.

Het is symbolisch dat het ook het begin van de lente is. We worden als zaadjes teruggestopt in de grond om te kunnen ontkiemen in de stilte en rust die daarvoor nodig is. We krijgen de kans om straks als een nieuwe bloem te ontspruiten en weer op te bloeien. De tijd voor verandering is nu in deze stilte.
Hoe ga jij groeien? Wat wil je veranderen in je leven, welke dingen wil je anders doen dan je tot nu toe deed? Neem de tijd om even stil te staan, bij de onrust, de angst, voel waar het zit, in je buik, je hoofd, je huid? Hoe voelt het, wat zegt die onrust je? Wat wil jij ertegen zeggen dat het tot rust komen kan?
En voel dan verder, wat zit erachter? Waar zitten je wensen, je dromen, die onvervulde verlangens? Wat zeggen die je? Wat kun jij nu doen om ze een stukje meer ruimte te geven, ze mogen er zijn na al die tijd weggedrukt en ontkent te zijn geworden. Want daar in die wens, dat diepe, onvervulde verlangen, ligt het zaadje wat je nu kunt bewateren met rust, liefde en aandacht, zodat het straks tot bloei kan komen en je leven een nieuwe richting kan geven die je altijd al wilde.

Ik wens je liefde, rust en stilte om te kunnen luisteren naar de vogeltjes die fluiten, het kabbelen van het water en het zachte gefluister van je ziel die je laat weten welke kant jij op wilt groeien. 
Groei! In liefde, 
Eric

Corona – Nieuwe tijden breken aan 1

Geplaatst op maart 13, 2020oktober 8, 2023 door Eric

maart 13, 2020

We dachten dat het niet kon, de wereld stopzetten en het roer omgooien. Klimaatveranderingen, ongelijkheid op alle niveaus, er is zoveel in de wereld waar verandering nodig is, wat om verandering schreeuwt. Het leven schreeuwt om verandering, brengt het overal waar we maar kijken. 

We zijn omringd door verandering, iedere dag, ieder moment opnieuw. Ieder graspreitje wat zijn kopje boven de grond uitsteekt is verandering, ieder zaadje wat ondergronds ontspruit is verandering, iedere cel in ons lichaam die zich vernieuwd in de seconde dat je deze regel leest is verandering. Ieder moment, iedere windvlaag, iedere zonsopkomst en zonsondergang, iedere ademhaling is verandering, is het leven en deze wereld bezig zichzelf te vernieuwen.

Verandering komt in vele soorten en maten. Soms op persoonlijk niveau, soms op wereldschaal. Op dit moment waait een wind van verandering over de wereld in de vorm van een virus. Op allerlei plaatsen komt het leven tot stilstand of op zijn minst vertraagd het. Landen sluiten grenzen, evenementen worden afgezegd, mensen belanden in quarantaine, verplicht of uit eigen beweegredenen. Het leven raakt ontregeld op allerlei fronten en iedereen krijgt er op zijn eigen manier mee te maken. Hoe ermee om te gaan is de uitdaging voor ieder persoonlijk. 

Kiezen we angst en paniek of zien we het als een uitdaging, nieuwe kansen op ons pad. Angst creëert meer angst, wijzende vingers, wantrouwen en zoeken naar iemand om onze angst op af te reageren. Maar we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Niemand is alleen verantwoordelijk en iedereen is verantwoordelijk: we zijn allemaal verantwoordelijk voor elkaar.

Helen doen we samen. Door de tijd die ons nu gegeven wordt te nemen om tot stilstand te komen. Om in die stilstand tot rust te komen en te kijken naar hoe we leven, hoe we omgaan met elkaar, de wereld en onszelf. Waar zit de liefde? Wat is werkelijk belangrijk? Hoeveel hebben we nodig? Wát hebben we werkelijk nodig? Hebben we die vakantie nodig? Die vliegreis? Die nieuwe jurk? Dat nieuwe speelgoed, die nieuwe auto? Of kan het ook anders, minder, beter voor de natuur, voor de wereld, voor onszelf, onze kinderen?

Wat kunnen we veranderen? Welke veranderingen op lange termijn kunnen we nu inzetten en een begin mee maken? Wat is werkelijk belangrijk?

Nu, op korte termijn en de langere?

Wat kan ik vandaag doen, nu de wereld om mij heen steeds meer tot stilstand komt? Jou vragen hoe het met je gaat. Maar echt! Ik vraag niet naar het standaard ‘goed’, omdat je denkt dat ik dat wil horen. Ik wil weten hoe het echt gaat, met jou, met de wereld, met ons!

Waar ben je bang voor? Wat zijn je dromen? Wat zou je willen zien in deze wereld? Wat kun jij doen om dit te brengen? Samen kunnen we de wereld helen. En optillen naar een hoger plan. Samen helen we onszelf en elkaar.

Ik wens iedereen heel veel kracht, wijsheid en liefde om de komende tijd goed door te komen. Je bent niet alleen!

Joey deel 4 (epiloog)

Geplaatst op januari 15, 2020oktober 8, 2023 door Eric

januari 15, 2020

Joey – epiloog in antwoord op jullie reactie.

Ik hoor jullie en begrijp jullie! Ik zou zeker nooit een directe vergelijking maken tussen de kangaroo die vastloopt in een hek en hierdoor omkomt, maar daarvoor in vrijheid heeft kunnen leven, met de martelingen, honger en eeuwenlange vervolging die de mensen in kampen hebben moeten doorstaan. Daarvoor heb ik teveel respect voor de ernst van wat daar gebeurde en voor iedereen die hier, direct of indirect, mee te maken heeft. Mede door mijn eigen, aan Jappenkampen verbonden familiegeschiedenis. Het spijt me dan ook dat dit zo over is gekomen bij sommigen.

Wat ik wil laten zien is het gevaar van de glijdende schaal van het begrenzen: In vroeger tijden konden mens en dier zonder grenzen, vrij rondreizen. Men maakte hooguit een tijdelijke beschutting voor het vee waar ze van leefden (melk en vlees) en zichzelf om de nachten veilig door te komen en trokken dan weer verder. 
Vanaf het moment dat de mens zich ging settelen is ook de behoefte aan afscherming gegroeid en uitgegroeid tot de door ontelbare, zichtbare en onzichtbare, grenzen versnipperde wereld waarin we nu leven. 
Er is een heel mechanisme van toëigening, entitlement, denken dat men ergens recht op heeft aan de gang waardoor mensen land en grondstoffen in beslag nemen ongeacht of er anderen eerder waren, zoals wat er met de Indianen en Aboriginals gebeurt en wat er in iedere oorlog gebeurt: de strijd om macht, zeggenschap, land en grondstoffen. 
Het gaat te ver om daar hier allemaal op in te gaan, maar het haakt allemaal aan dezelfde behoefte van grenzen leggen en bewaken. Dieren bewaken hun territorium om te overleven op kleine schaal, maar mensen doen het door het aanleggen van allerlei soorten en maten hekken en muren op wereldwijde schaal. 

Ieder mens heeft ruimte nodig, emotioneel, mentaal en fysiek, hoe groot of klein ook. Maar door het leggen van die harde fysieke grenzen, maken we het onszelf en alle dieren ook steeds meer onmogelijk nog vrij te leven. Ja, ik hoor, weet en begrijp ook dat afrastering dieren ook red van doodgereden worden op door mensen aangelegde wegen. Maar er schuilt een arrogantie in dat mensen meer recht denken te hebben op het gebruik van het land in de vorm van een weg of stad, dan de dieren die er altijd al leefden. Waarom willen wij steeds sneller en harder kunnen rijden en moet alles (natuur!) en iedereen daarvoor wijken?
En die arrogantie ligt niet alleen in het gebruik van land, maar ook in het zichzelf op allerlei andere terreinen, moreel en religieus, beter wanen dan anderen, wat leidde tot gruwelijke extremen als slavernij en onderdrukking van hele bevolkingsgroepen, met ja, de Holocaust, als grootste wandaad van de mens tegenover niet alleen zijn medemens, maar het hele leven zelf.

Dat is de glijdende schaal waar ik op doel. De glijdende schaal waarop we, als menssoort, van vrije wezens naar op alle fronten onze eigen gevangenissen creërende wezens die de hele wereld hiermee onder druk zetten. Er is een spiraal in werking, waar we uit moeten zien te komen met zijn allen, er moet weer meer ruimte komen voor beweging, want hoe meer we onszelf en elkaar vastzetten in de meest onmogelijke begrenzingen, hoe minder ruimte over blijft voor het leven zelf. 
Nee, ik heb geen kant en klare oplossingen, ik kan alleen maar proberen te vertellen wat ik zie gebeuren en iedereen die dit leest vragen mee te denken hoe we hier met zijn allen een andere richting aan kunnen geven. Ik kan niet anders dan bij mijzelf beginnen en mijn best doen ruimte te creëren voor anderen..ruimte om te luisteren, te horen, te leren begrijpen, waar mensen in de knel komen in de maatschappij en wereld waarin we leven. Dat er dingen moeten veranderen wordt door velen gevoeld en die verandering moet beginnen bij onszelf. 

En ja, ik weet dat er heel veel mensen zijn die mij lezen die dit al doen, die al prachtige dingen in de wereld brengen. Mensen die hun huis openstellen voor vluchtelingen en actief grenzen slechten en culturen verbinden. Mensen die meer Openheid, meer Ruimte, meer Rust, meer Stilte, meer Luisteren, meer Aandacht, meer Liefde in de wereld weten te brengen. We doen dit niet alleen, we doen dit samen!

Hoe mooi zou het zijn als we, zo met zijn allen, een nieuwe vorm vinden waarin we al die harde grenzen die tot steeds hardere maatregelen dwingen, te verzachten en verruimen en zo de wereld weer wat leefbaarder en ruimtelijker te maken voor mens én dier!
Dank voor iedereen die de moeite heeft genomen dit te lezen en hier al mee bezig is! We doen dit samen! 
In Liefde
❤️

Eric Hage
7-1-2020

Dit is een uitgebreid antwoord op een aantal reacties die ik ontving op (op Facebook) op deel 2 van het 3-luik over Joey de jonge kangaroo die omkwam tijdens de bosbranden in Anstralie de laatste weken.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey deel 3 (slot)

Geplaatst op januari 8, 2020oktober 8, 2023 door Eric

januari 8, 2020

Rood-Wit
Deze zondag stond in het teken van afscheid en viering van het leven. Het begon met afscheid voor mijn lieve buurvrouw. Van haar werk als koster in de kerk op de hoek. Afscheid van het werk wat ze met hart en ziel heeft gedaan en nu, na 10 jaar, mee stopt. Het was ook een viering, van het leven wat nu nog komt. Er was een kerk vol mensen en een speciaal samengestelde dienst. Er waren sprekers en bloemen en er werden héél veel handen geschud, knuffels uitgewisseld en tranen gedeeld. Maar het waren vooral tranen van vreugde. Een nieuwe fase breekt aan, die haar van harte wordt gegund. Vervuld van vreugde nam ik afscheid, een zelfgemaakte kaart en een enkele rode roos achterlatend. En de vreugdevolle belofte van het vooruitzicht elkaar nog heel veel te gaan zien. 

Na een uurtje rust schreef ik een tweede zelfgemaakte kaart, nu bij een enkele, witte roos. Ook een afscheid. Voor een lieve vrouw die, na een kort ziekbed, familie, vrienden en alles wat ze liefhad in haar leven moest achterlaten. De condoleance aan huis was druk. Vrienden, familie, buren, iedereen wilde afscheid nemen, ook hier. Dit maal definitief. Er werden handen geschud, knuffels gedeeld, mooie en bemoedigende woorden uitgewisseld. Het was een warm onthaal in gedeeld verdriet, een eren van het voorbije leven.

Mensen creëren grenzen uit angst, angst voor verlies, van huis, haard, leven. Waar we niet kunnen omgaan met die angst, dat verdriet, creëren we grenzen uit een basisangst voor de dood. Alsof we met muren en prikkeldraad dat grote einde op afstand kunnen houden, door anderen erachter voor ons uit te duwen. Als zij gaan, hoeven wij nog niet, lijkt de gedachte. 
Praten over de dood is moeilijk in een maatschappij waar dood en ziekte steeds meer als maakbaar gegeven en steeds minder als natuurlijk onderdeel van het leven worden ervaren. En zelfs met coaches in van alles op iedere straathoek, is een vriendschappelijk luisterend oor steeds moeilijker te vinden en mogen berichtjes liever niet langer dan 280 tekens zijn.

Zieke en gewonde dieren, weten wanneer hun tijd gekomen is. Zij zoeken een rustige plek om te liggen en geven zich over aan wat komt. Bij sommige diersoorten herkennen we zelfs rouw. Menselijk als wijzelf, treuren zij om het verlies van een dierbare en nemen afscheid met hun eigen rituelen. Dit kan soms dagen duren. Dat hoeven wij ze niet te leren, integendeel, wij weten nog niet de helft van hoe dieren hun leven beleven, dus hoe zouden wij hen zoiets diep ‘menselijks’ kunnen leren! 

De droogtebranden in Australië kosten duizenden levens, in mens-, dier- en plantenwereld. Even verderop staat Djakarta, hoofdstad van Indonesië, land van mijn voorouders, onder water, door hevige regenval. En ik zal nooit meer over een hekje hangen en de wereld in kijken zonder aan Joey, de jonge kangaroo, te denken en alles wat hij me, in deze dagen sinds ik zijn foto zag, heeft laten zien. 

Ik wens regen voor het doven van de vele vuurhaarden in de wereld, dalend water waar dit te hoog komt. En bovenal wens ik iedereen Rust, Geduld en stilte om te luisteren. Openheid van hart, Ruimte om het leven te laten stromen en genoeg Liefde om alle wonden en littekens te helen.

Dat alles in ‘slechts’ 544 woorden=3183 tekens.
In liefde

Voor Joey
❤️

Eric Hage
6-1-2020

Dit is het 3e en laatste deel in een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië deze week.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey Deel 2

Geplaatst op januari 8, 2020oktober 8, 2023 door Eric

januari 8, 2020

Wacht nog even met wegkijken! Er is nog iets waar we het over moeten hebben, wat deze joey* ons laat zien in al zijn gruwelijke schoonheid. De vraag die mij wakker hield vannacht: waarom raakt deze tot standbeeld verkoolde jonge kangaroo mij zo diep? 

Doordat hij op ons lijkt. Herkenning schept een band en deze joey lijkt op ons. Zoals wij over een hekje kunnen hangen en over het landschap turen, zo hangt hij ook op t eerste gezicht ontspannen te kijken. Maar wat pas in tweede instantie zichtbaar wordt zijn de vlammen die hem achtervolgden, inhaalden en verkoold achterlieten. 
Wat ging er door zijn hoofd toen hij in blinde paniek weg probeerde te komen voor de verzengende hitte? Hoe groot was zijn angst toen hij de vuurzee alles wat hij kende om zich heen zag opslokken. Realiseerde hij zich wat het was, waardoor hij niet verder kon? Kende hij de betekenis van het ’prikkeldraad’ en waar dit voor stond?

De beelden van mensen in concentratiekampen, gevangen achter met prikkeldraad omgeven hekken, dringen zich op. Gaskamer en verbrandingsovens dreigend op de achtergrond. Vluchtelingen, ouders met kleine kinderen, kruipend en zichzelf verwondend door grote prikkeldraad rollen op zoek naar veiligheid en vrijheid. Prikkeldraad hekken rond kampen en nederzettingen waar zij hun lot afwachten op de vlucht voor het mortiervuur van de oorlog die hun land teistert. De beelden zijn deel van ons collectief, menselijk geheugen. En prikkeldraad werd symbool van menselijke begrenzing. Om dieren en tot dier gedegradeerde mensen buiten te sluiten. Maar met alles wat we buitensluiten, sluiten we onszelf ook in. Ieder hek heeft twee kanten.

De grote vraag, die diep in ons menselijk bewustzijn ligt, is: waar ligt de grens tussen menselijkheid en het dierlijke. Waarbij menselijkheid altijd verheven wordt boven het dierlijke, want in het dierenrijk gaat het om ’eten of gegeten worden’. Er is echter geen dier wat anderen de kans op ontsnappen ontneemt door het aanbrengen van zelfgemaakte grenzen. Er is geen enkel dier wat hekken bouwt om ‘zijn’ territorium af te bakenen. Zij balanceren dagelijks op de grens tussen doden of gedood worden, maar er is altijd die kans, die ruimte om te ontsnappen. Alleen wij mensen bouwen huizen met sloten en hoge muren met hekken en prikkeldraad eroverheen.

Maar wij hebben een keus: zetten we hekken neer of leren we delen en samenwerken? In onze ontwikkeling naar het besef van verschil tussen mens en dier, hebben we de illusie dat mens-zijn ‘beter’ en ‘hoger’ is voor waarheid aangenomen. Maar wij zíjn dieren op de vlucht, wij zíjn dieren in gevangenschap en daarmee hebben we de hele wereld en al wat daarin leeft ook gevangen gezet. Het grote verschil tussen mens en dier is dat het onze keus was. 
Mens zijn heeft ons keuzevrijheid gegeven en met die vrijheid gaan we niet goed om. 
Mens zijn heeft ons hoogmoedig gemaakt en ons verheven doen voelen boven alle andere leven op aarde. Dat is onze fout. 

Wij hebben keuzevrijheid gekregen, niet om te overheersen, maar om te helpen, te beschermen, te behoeden en verzorgen. Dat wat ons mens zijn waarde geeft, is ons vermogen de keus te kunnen maken voor samenwerken met en zorg dragen voor deze planeet die we samen met alle andere levensvormen mogen bewonen. 

Laat mens zijn weer iets zijn om trots op te zijn! Laten we samen zorgen voor alle leven op deze prachtige planeet! Niet alleen óns voortbestaan is belangrijk: wij kunnen niet zonder alle andere levensvormen! Wij kunnen niet zonder deze planeet die zo gul en vrij al haar rijkdom en haar vele medebewoners met ons deelt.
Laten we onze harten en hekken openen zodat alle leven weer vrij kan stromen. Ook in ons.
De keus is aan ons, als mens. 

Namens allen die het niet (meer) kunnen zeggen:
Dank je!

❤️

Eric Hage
5-1-2020

Deel 2 van een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey deel 1

Geplaatst op januari 8, 2020oktober 8, 2023 door Eric

januari 8, 2020

Beelden van Australische brandhaarden schroeien nog op mijn netvlies. Een jonge kangaroo hangt met zijn voorpoten over een omheining van prikkeldraad alsof hij er even staat uit te rusten. Een tweede blik laat zien dat hij verkoold is, zijn oogholtes twee dichtgeschroeide gaten, zijn lippen weggesmolten, zijn tanden zichtbaar. Zijn lichaam verandert in een beeld van kool.
Op zijn vlucht voor het vuur liep hij vast in door de mens aangebrachte grenzen.
En terwijl grote delen van het land in brand staat en mens en dier, huis, haard en zelfs levens verliezen, werd in Sydney de jaarlijkse vuurwerkshow afgestoken, want ‘dat verwacht de wereld van ons’.

Ondertussen vlogen bij ons de vuurwerkbommen rond onze oren en lijkt de oude Chinese traditie om de geesten van het oude jaar te verjagen met knallen en vuurwerk, steeds meer op ‘oorlogje spelen’.

Alles moet groter, zwaarder, gevaarlijker, grover en explosiever. Net als onze meningen. Wie zich niet gehoord voelt neemt zijn toevlucht tot schreeuwen, schelden, shockeren, en zo werden de rotjes van vroeger de vuurwerkbommen van nu. Met allemaal dezelfde boodschap: ‘Ik ben hier en dat zul je weten, of je er nou blij mee bent of niet!’

Schade aan eigen en andermans lijf en lede, dieren, huizen, auto’s, het maakt allemaal niet uit, als men maar gehoord wordt. Maar hoe harder we schreeuwen, hoe minder er naar ons geluisterd wordt. Hoe meer we praten, hoe minder we gehoord worden. Om gehoord te worden is stilte nodig en luisterende aandacht. Niet zwijgen, niet wentelen in ‘ik mag er niet zijn’, ‘ik wordt niet gehoord’, maar actief luisteren om echt te kunnen praten.

De wereld, het leven, ze zijn niet zo maakbaar als we denken. Geluk, lijden, liefde, verlies. Iedereen krijgt ermee te maken. En allemaal willen we hetzelfde: gezien en gehoord worden, in ons geluk, maar vooral ook ons verdriet en onze pijn. 

En daar groeit de hoop! Want er moet dan wel ruimte zijn om te praten, maar vooral ook om naar elkaar te luisteren! Want in een wereld waarin iedereen praat en zijn mening gehoord wil zien, blijft er geen ruimte voor de kunst van het luisteren over. En juist dat is wat iedere prater nodig heeft. Praten zonder dat er geluisterd wordt brengt geen oplossing. Het is juist het luisteren waarin de heling plaats vindt, waar oplossingen geboren worden, want daar ligt het gehoord worden, de erkenning, zorg en aandacht die we allemaal zo nodig hebben.

Als iedereen gehoord wil worden, laten we dan vooral met zijn allen meer gaan luisteren! Luister en je zult iets wonderbaarlijks beleven: je zult jezelf leren kennen en je eigen pijn terug horen in de woorden van de ander. Want die ander die jou zogenaamd niet begrijpt, wordt ook door jou niet begrepen zolang jij hem niet hoort. En dat veroorzaakt dezelfde pijn als jij ervaart.

Luister naar elkaar, deel verhalen, juist met wie je het minst denkt te begrijpen. Geef stilte de ruimte. De stilte van luisteren, waarin de ander en daarmee ook wijzelf werkelijk gehoord kunnen worden en heling aan beide kanten plaats kan vinden.

Veel stilte en heling gewenst!

En een moment van gedenken voor wie niet (meer) praten kunnen.

❤️

Eric Hage
5-1-2020

Deel 2 van een drieluik van overdenkingen n.a.v. de foto van een joey, jonge kangaroo, die tot een standbeeld van kool werd, nadat hij vastliep tegen een hek van prikkeldraad tijdens de bosbranden in Australië.

Verder lezen deel 1, 2, 3 en epiloog

Over de fotograaf vind je hier meer

Joey Deel 2

http://www.erichage.com/joey-deel-2/embed/#?secret=VUW5o1BBXu

2020 Visie en scherp zien

Geplaatst op januari 8, 2020oktober 8, 2023 door Eric

januari 8, 2020

2020 Visie en scherp zien

In 1862 bracht Herman Sneller (Nederlandse oogarts) de oogkaart uit. Deze wordt nog steeds gebruikt om de visus (gezichtsscherpte) te meten. De figuren op de oogkaart, meestal letters, zijn voor ogen met een normale gezichtsscherpte, in zwart op een witte achtergrond, op een afstand van 6 meter goed zichtbaar. Dit betekend een zicht hebben van 20/20.

Scherpte hangt echter ook af van andere dingen: hoe precies hoornvlies en lens het licht focussen op het lichtgevoelige vlies achterin het oog (retina). De gevoeligheid van de zenuwen hier en de zichtcentra in de hersenen. En tot slot het vermogen van de hersenen om de informatie van de ogen te verwerken. Alleen licht dat op precies de juiste plek op het centrale retina valt beïnvloed scherp zicht. 

Visie is meer dan zicht of gezichtsscherpte. Ook andere visuele vaardigheden tellen mee, zoals gevoeligheid voor contrast, het vermogen om voorwerpen te volgen met soepele en precieze bewegingen, kleurenzicht, diepteperceptie, focus-snelheid en precisie zijn er een paar.

Alles wat voor het zicht geldt, geld ook voor ons denken en dromen. Ken jij je diepste dromen, wensen, verlangens? Wat is jouw visie voor 2020? Wat zou je graag zien gebeuren? Hoe scherp je de focus aan en krijg je helderheid in je denken en dromen, zodat jouw wensen bereikbaar worden?

Dat is mijn wens voor jou: Alle licht, helderheid, focus en Liefde en gezondheid die je nodig hebt om dromen waar te maken! En daarnaast natuurlijk ook genoeg van die meer of minder heerlijke, onverwachte momenten die je cadeau krijgt in dit leven. Wendbaarheid om mee te buigen waar nodig en standvastigheid waar doorzettingsvermogen gewenst is. Maak 2020 het jaar waarin je dromen uitkomen, of ze in ieder geval weer een stuk dichter binnen bereik raken! 

  • Previous
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • Next
  • Facebook
  • Instagram
  • LinkedIn
  • Etsy
  • Mail

ADHD advocate Autisme autisme- onderzoek Autismeweek Bijzonder klimaat Black hole Corona De Droommaker De jonge monnik Depressie geborgenheid haiku Het Gouden Koord boekjes Het Ooggebeuren Hoop illustratie inclusiviteit Indië-Herdenking Inspiratie Joey Kalligrafie Klimaat Konijntje Altijd Wakker late diagnose Lichaam mentale gezondheid Ned-Indië Nederlands-Indië neurodivers nieuwjaar prentenboek question rituelen rouw rust Stephen Hawking vader Verlies Weespernieuws Wereld Autisme Dag wolken Woord van de Dag Zaterdagportret Zijn

Op de hoogte blijven?

Welkom!

Schrijf je in om elke maand gewelidige informatie te ontvangen.

We sturen je geen spam! Lees ons [link]privacybeleid[/link] voor meer informatie.

Controleer je inbox of spammap om je abonnement te bevestigen.

LOREM IPSUM

Sed ut perspiciatis unde omnis iste natus voluptatem fringilla tempor dignissim at, pretium et arcu. Sed ut perspiciatis unde omnis iste tempor dignissim at, pretium et arcu natus voluptatem fringilla.

© 2026 Not so daily Musings | Aangedreven door Minimalist Blog WordPress thema